نمایش مبدأ برای کمال خجندی، مسعود

کمال خُجَندی ( ـ 798 تا 808 ق / ؟م) عارف، شاعر.

شیخ کمال‌الدین مسعود خجندی مشهور به شیخ کمال و متخلص به کمال در خجند ماوراءالنهر به دنیا آمد<ref>حکیمیان، ‌ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 388.</ref>. در جوانی به زیارت خانه خدا مشرف شد و پس از بازگشت در [[تبریز]] اقامت گزید. در آن شهر مورد حمایت سلطان حسین جلایر (حک 776ـ784 ق / ؟م) قرار گرفت، تا جایی که به امر آن سلطان خانقاهی در ولیانکوه برایش بر پا کردند. بدین ترتیب مریدان و پیروان بسیاری به گرد او جمع شدند<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1132.</ref>. پس از آن به دنبال واقعه فتح [[تبریز]] توسط توقتَمش خان پادشاه در بند، به فرمان همسر توقتمش از 784 ـ 790 ق در شهر سرای واقع در دشت قبچاق به سر برد. در این مدت نیز مریدان بسیاری یافت و با عبیدالله چاچی عارف سرشناس آشنا شد<ref name=":0">نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی'''''، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 211.</ref>. آنگاه بار دیگر به [[تبریز]] بازگشت. در این دوره مورد نوازش و الطاف میرانشاه فرزند تیمور و حکمران آذربایجان قرار گرفت<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی'''''، ترجمه و حواشی علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 348.</ref>. کمال ادامه حیاتش را به حالت انزوا در خانقاهش گذراند و پس از مرگ همان جا به خاک سپرده شد<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1133.</ref>.<sup>5</sup> غزل‌های عارفانه او ساده و روان است. دیوان اشعارش نزدیک به 8000 بیت دارد<ref name=":0" />. کمال در شعر جز [[سعدی]] و [[حافظ شیرازی|حافظ]] کسی را به پایه خود نمی‌دانست<ref>گل سرخی، ایرج. '''''دیوان کمال خجندی'''''، تهران: سروش، چ 1، 1374 ش، ص 4.</ref><ref>'''''مجمع بزرگداشت شیخ کمال خجندی''''' (1375: تبریز). [مجموعه مقالات]، مجمع بزرگداشت شیخ کمال، 1375.</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[تبریز]]
* [[حافظ شیرازی]]
* [[سعدی]]

== مآخذ ==