نمایش مبدأ برای فروزانفر، بدیع الزمان

[[پرونده:فروزانفر، بدیع الزمان.jpg|بندانگشتی|فروزانفر برگرفته از سایت کتابراه قابل بازیابی از https://www.ketabrah.ir/author/46729-%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D8%B9-%D8%A7%D9%84%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B2%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B1]]
فروزانفر (1322 ق / ؟م ـ 1349 ش) ادیب، محقق، شاعر.

محمد حسن ملقب به بدیع‌الزمان فرزند آقا شیخ علی در بشرویه خراسان به دنیا آمد. نسبش به ملا احمد تونی از علمای عهد [[عباس یکم صفوی|شاه عباس صفوی]] می‌رسید<ref>'''''اثرآفرینان'''''. زیر نظر عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، چ 1، 1379 ش، ج 4، ص 278.</ref>. او پس از تحصیل مقدمات علوم رهسپار [[مشهد]] شد و در آنجا نزد استادان بزرگی چون ادیب نیشابوری درس ادبیات [[فارسی]]، [[عربی]] و منطق خواند. حدود 1300ـ1301ش به [[استان تهران|تهران]] آمد و در یکی از حجره‌های مدرسه سپهسالار به کسب دانش در زمینه‌های گوناگون، به ویژه فلسفه پرداخت<ref>بهزادی اندوهجردی، ‌حسین. «استاد استادان»، '''''مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران'''''، س 22، ش 1 (بهار 1354 ش)، پی در پی 89، ص 1، 2.</ref>. وی نزد میرزا طاهر تنکابنی حکمت و از آقا حسین نجم‌آبادی فقه و اصول آموخت. از 1305ش در مدرسه دارالفنون به تدریس مشغول شد و پس از تأسیس دانشگاه تهران، ابتدا به سمت استادی و سپس ریاست دانشکده معقول و منقول منصوب شد<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''، تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 2، ص 1886 (ذیل فروزانفر).</ref>. اندکی بعد به خاطر تألیف تحقیق ارزنده خود درباره زندگانی [[مولوی، جلال الدین محمد|مولانا]] جلال‌الدین رومی مدرک دکتری از سوی هیأت ممیزه دانشگاه تهران به او اهدا گردید و تدریس در دوره دکتری دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به او محول شد<ref>یاحقی، محمد جعفر. '''''سخن آشنا، یادنامه بدیع‌الزمان فروزانفر'''''، ‌شیراز: انتشارات داستان سرا، چ 1، 1383 ش، ص 19.</ref>. چند سفر علمی به خارج از کشور داشت و از لبنان، پاکستان، ‌امریکا، ‌انگلستان، ترکیه و افغانستان دیدن کرد<ref>اتحاد، ‌هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران'''''، تهران: فرهنگ معاصر، 1381 ش، ج 5، ص 332.</ref>. در شعر به سبک قدما می‌سرود و از شیوه [[ناصر خسرو|ناصرخسرو]]<sup>*</sup> و [[خاقانی شروانی|خاقانی]]<sup>*</sup> پیروی می‌کرد<ref>زرین کوب، عبدالحسین. '''''«فروزانفر»'''''، ''مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران''، س 22، ش 1 (بهار 1354 ش)، پی در پی 89، ص 13.</ref>. سرانجام در [[استان تهران|تهران]] درگذشت. از میان آثار فراوان و مشهورش می‌توان به سخن و سخنوران (1312ش)؛ تاریخ ادبیات ایران (1317ش) مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی (1333ش) و احادیث مثنوی (1334ش) اشاره کرد<ref>افشار، ایرج. '''''نادره کاران'''''، به کوشش محمود نیکویه، تهران: نشر قطره، چ 1، 1383 ش، ص 266، 267، 268.</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[عباس یکم صفوی]]
* [[مولوی، جلال الدین محمد]]
* [[ناصر خسرو|ناصرخسرو]]
* [[خاقانی شروانی|خاقانی]]
* [[مشهد]] 
* [[فارسی]]
* [[عربی]] 
* [[استان تهران|تهران]] 

== مآخذ ==