نمایش مبدأ برای اهل سنت و جماعت

'''اهل سنّت و جماعت'''، سنّت، در لغت، به‌معناي سيره و طريقت و رسم و روش و در اصطلاح شرع، به‌معني قول، فعل و تقرير پيامبر است. در عرف فرهنگي، اهل سنّت و جماعت، آن گروه از مسلمانان‌اند كه مي‌گويند پس از قرآن، از روش و طريقت و اقوال و افعال پيغمبر (ص) و خلفاي راشدين پيروي مي‌كنند. علماي اهل سنّت گويند: هر كس به سنّت رسول‌الله (ص) و سيرﺓ صحابه عمل كند، سنّي‌ست. اهل سنّت بعد از قرآن، فقط فعل و قول و تقرير پيغمبر (ص) را ملاك احكام شرع مي‌دانند و اعمال و افعال خلفاي چهارگانه و ساير صحابه را سرمشق و مستند خود قرار مي‌دهند. اصطلاح اهل سنّت و جماعت از يك‌سوي در برابر اهل بدعت گفته مي‌شود كه رسوم و قواعد و معتقدات نوظهور ـ كه صحابه و تابعين بر آن نبودند ـ احداث نموده‌اند و در دين چيزهايي افزوده يا از آن كاسته‌اند و از سوي ديگر، اهل سنّت در مقابل شيعه گفته مي‌شود، زيرا شيعه فقط متمسّك به روايات چهارده معصوم (و نه خلفاي ثلاثه) هستند و فعل و قول و تقرير معصوم را ملاك و مستند مي‌شمارند و ائمـﺔ معصومين (ع) را مأخذ و مخزن سنّت رسول‌الله (ص) و احكام شرع مي‌دانند و از اصحاب پيغمبر (ص) فقط سنّت علي و فاطمه و حسنين عليهم‌السلام را حجت مي‌شمارند و در فقه اخباري را كه جز از طريق ائمـﺔ اثني‌عشر (ع) به رسول‌الله (ص) برسد، معتبر نمي‌دانند، به اين جهت شيعيان نزد اهل سنّت، اهل بدعت و رفض شمرده مي‌شوند. 

تلخيص از: '''''دايرة‌المعارف تشيّع'''''

سید حسن امین