نمایش مبدأ برای مکتب اصفهان

[[پرونده:1609136739 28.jpg|بندانگشتی|روایتی از هنر نقاشی نگارگری ایرانی مکتب اصفهان در عصر صفوی(1399)، برگرفته از میراث آریا، قابل بازیابی از[https://www.chtn.ir/news/13991008125194/%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%85%DA%A9%D8%AA%D8%A8-%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D8%B5%D9%81%D9%88%DB%8C https://www.chtn.ir/news/13991008125194/]]]
اصفهان. مکتب، مکتبی هنری در نقاشی که در اوایل دوران صفوی در [[اصفهان]] پدید آمد. با انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان در زمان شاه عباس در 1006ق/ 1597م<ref>پاکباز، روئین (1378). دائرةالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 32.</ref> رفته رفته این شهر به نماد قدرت و ثبات سیاسی و مرکز فرهنگی ایران تبدیل شد. فعالیت‌های چشم‌گیری که برای ساختن و آرایش کاخ‌ها و بناهای عمومی آغاز شد، چهره دیگری به این پایتخت نوساز بخشید و سفارش‌های دیوارنگاری باعث شد، هنرمندان کم‌کم از سنت کتاب‌سازی فاصله بگیرند<ref>پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص 119.</ref>. عامل دیگری که باعث سست شدن پیوند نقاشی و ادبیات شد، به وجود آمدن قشر جدیدی از بازرگانان ثروتمند و هنرپرور بود<ref>پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص 124.</ref>. 

این حامیان جدید چون توان سفارش دادن نسخ مصور ادبی را نداشتند به طراحی‌ها و سیاه‌قلم‌هایی در قالب مرقع بسنده می‌کردند<ref>پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص 98.</ref>. موضوعات این نگاره‌ها اکثراً وقایع روزمره و تک چهره‌های کارگرها، شیوخ، درباریان، جوانان خوش پوش و حرفه و... بود<ref>کن‌بای، شیلا (1378). نقاشی ایرانی. مترجم مهدی حسینی، تهران: دانشگاه هنر، ص98.</ref>. شیوه‌ای که محمدی،<sup>*</sup> پیش از این، در بازنمایی واقع گرایانه موضوع‌های روزمره پیش نهاده بود، اکنون اساس کار استادانی چون صادق‌بیگ<sup>*</sup> و رضا عباسی<sup>*</sup> قرار گرفت<ref name=":0">پاکباز، روئین (1378). دائرةالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 33.</ref>. 

صادق بیگ سرپرستی کتابخانه شاهی را بر عهده داشت و دیری نگذشت که نگارگر جوانی به نام رضا عباسی به کارگاه شاهی راه یافت<ref>پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص 120.</ref>. این دو استاد سالخورده و جوان در کارگاه سلطنتی شاه عباس با هم به رقابت پرداختند<ref>رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمة دکتر یعقوب آژند، تهران: مولی، ص72.</ref>. ایشان سبک و اسلوبی را پایه‌ریزی کردند که بعداً به مکتب اصفهان معروف شد ـ نگارگران برجسته‌ای مانند محمد قاسم،<sup>*</sup> [[افضل الحسینی|افضل‌الحسنی]]،<sup>*</sup> محمد یوسف، <sup>*</sup> معین مصور، <sup>*</sup> شفیع عباسی<sup>*</sup> و بسیاری نگارگران دیگر از این مکتب پیروی می‌کردند<ref name=":0" />.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[مکتب تبریز]]
* [[مکتب شیراز]]
* [[مکتب هرات]]

== کتابشناسی ==
<references />

== منبع اصلی ==
دانشنامه ایران

== نویسنده مقاله ==
علی بوذری