نمایش مبدأ برای برهان صدیقین

'''[[برهان صدیقین|برهان صِدّیقین]]،''' استوارترین برهان بر اثبات ذاتِ حق است و ان برهانی است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاری این برهان به صدیقین، ان است که شیوه استدلال صدیقین یعنی شیوه انبیاء و حکمای الهی همانا شیوه تأمل در هستی به قصد اثبات هستی مطلق است. این شیوه روشی است الهی و قرانی<ref>فُصِّلت، 41/53.</ref>. این برهان را نخستین بار ابن‌سینا، از راه تقسیم موجود به واجب و ممکن و تأکید بر این معنا که وجود ممکن به سبب بطلان دور و تسلسل، نیازمند به وجود واجب است، طرح کرد<ref>طوسی، خواجه‌نصیر. '''''شرح اشارات'''''. 3/66- 67.</ref> و سپس ملاصدرا ان را بر پایه «اصالت وجود» و «وحدت حقیقت وجود» چنین اقامه نمود که: چون وجود، حقیقتی است اصیل و واحد و دارای مراتب و شئون، لاجرم ثانی ندارد و ذاتاً بی‌نیاز از غیر است<ref>ملاصدرا، '''''اسفار اربعه'''''. 6/12- 16.</ref> و همین وجود یگانه اصیلِ بی‌نیاز از غیر است که از ان به «حق» و «خدا» تعبیر می‌شود.

== نیز نگاه کنید به ==


== ماخذ ==
<references />

== منبع اصلی ==
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

== نویسنده مقاله ==
اصغر دادبه