نمایش مبدأ برای استان کهگیلویه و بویراحمد

کهگیلویه و بویراحمد، نام استانی در جنوب غربی ایران و به مرکزیت شهر [[یاسوج]] است.
[[پرونده:استان کهگیلویه و بویر احمد.jpg|بندانگشتی|421x421پیکسل|استان کهگیلویه و بویر احمد، برگرفته از سایت برنا، قابل بازیابی از<nowiki/>https://borna.news/fa/news/1453809/%DB%B4%DB%B3-%D9%85%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D8%AC%D8%A7%D8%B0%D8%A8%D9%87%E2%80%8C-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%87%DA%AF%DB%8C%D9%84%D9%88%DB%8C%D9%87-%D9%88-%D8%A8%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF]]
این استان از شمال با [[استان چهارمحال و بختیاری|استان چهار محال و بختیاری]]، از غرب با [[استان خوزستان]]، از جنوب غرب با استان [[بوشهر]]، از جنوب شرق با [[استان فارس]] و از شمال شرق با [[استان اصفهان]] همسایه است<ref>سازمان نقشه‌برداری كشور. '''''اطلس نقشه و اطلاعات مكانی (استان کهگیلویه و بویراحمد).''''' چ1، تهران: سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1384، ص1.</ref>.

[[استان کهگیلویه و بویراحمد]] با مختصات جغرافیایی '56  ْ29 تا '29  ْ31 عرض شمالی و '53  ْ49  تا '53  ْ51 طول شرقی و با وسعت 15563کم، 9/0 درصد از مساحت ایران را در بر گرفته است<ref>سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. '''''اطلس راهنمای استان‌های ایران.''''' چ2. تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1384، ص 49.</ref>.

این استان بر اساس آخرین تغییرات در تقسیمات کشوری دارای 5 شهرستان، 16 بخش، 41 دهستان و 13 شهر است. اسامی شهرستان‌های استان عبارتند از: کهگیلویه ( به مرکزیت دهدشت)، بویراحمد (به مرکزیت یاسوج)، دِنا (به مرکزیت سی‌سخت)، گچساران (به مرکزیت دوگنبدان) و بهمئی (به مرکزیت لیکک). بدین ترتیب کهگیلویه و بویراحمد تنها استان کشور است که شهرستان‌های آن دارای مرکزیت همنام با نام شهرستان نیست<ref>دفتر تقسیمات كشوری. '''''نقشه و جدول تقسیمات كشوری.''''' تهران: دفتر تقسیمات کشوری (وزارت كشور)، 1384.</ref>.

[[استان کهگیلویه و بویراحمد|کهگیلویه و بویراحمد]]، استانی ناهموار است به گونه‌ای که حدود چهار پنجم مساحت آن را ارتفاعات و تپه ماهورها تشکیل می‌دهند و بقیه را دشت‌ها و مناطق هموار فرا گرفته‌اند. مهمترین ارتفاعات استان عبارتند از<ref>سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. '''''فرهنگ جغرافیایی کوه‌های كشور.''''' ج2، چ 1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1379، ص 449 و 450.</ref>: ارتفاعات دینار که بلندترین قله آن دِنا با 4332م ارتفاع، دارای یخچال‌های طبیعی و سرچشمه رودهای مهمی نظیر کر و آبگرم است، ارتفاعات كوه «نیر» یا کوه نور در مرکز تقریبی استان، کوه «خامی» در شمال شرقی شهر دوگنبدان، کوه «خائیز» (خیز) در جنوب شهر دهدشت، کوه دل افروز در شمال استان. 

به لحاظ زمین‌شناسی، گستره جغرافیایی [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] جزیی از ناحیه [[زاگرس]] چین خورده است و از این‌رو زمین‌شناسی این استان ویژگی‌های مشترکی با زمین‌شناسی [[زاگرس]] دارد. 

اصولاً کوه‌های [[زاگرس]] که مانند قوس عظیمی سراسر غرب، جنوب غربی و جنوب ایران را فرا گرفته‌اند، از لایه‌های ضخیم رسوبات دوره‌های پالئوزوئیک و مزوزوئیک و پالئوژن تشکیل یافته و طی دوران چهارم زمین‌شناسی به وسیله عواملی چون باد و آب فرسایش یافته است<ref>نجفی کانی، علی‌اکبر. '''''مقدمه‌ای بر جغرافیای طبیعی ایران.''''' چ 1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، 1381، ص 10.</ref>. 

بدین ترتیب [[استان کهگیلویه و بویراحمد]]، سرزمینی کوهستانی است و بجز نوار باریکی از مرز این استان با استان‌های [[استان خوزستان|خوزستان]] و [[بوشهر]] که دارای ارتفاعی بین 200-500 متر هستند، غالب نقاط آن بیش از 500 متر از سطح دریا ارتفاع دارند<ref>اطلس راهنمای استان‌های ایران. '''''نقشه جغرافیای طبیعی استان کهگیلویه و بویراحمد'''''، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح)، ص 48.</ref>. همین ویژگی و نیز ورود توده‌های آب و هوایی مختلف موجب ایجاد تنوع اقلیمی در این استان شده است. کوه‌های بلند استان همچون دیواره‌ای در برابر توده‌های فعال جوی مقاومت می‌کند و این پدیده خود عامل ایجاد دو نوع اقلیم با آب و هوای مختلف سردسیر و گرمسیر گردیده است.

ناحیه سردسیر، تقریباً نیمی از پهنه جغرافیایی استان را با میزان بارش برف و باران زیاد و در نتیجه با پوشش گیاهی مناسب و جنگل‌های انبوه بلوط، بُنه، کیکُم، بادام و سرو کوهی، در بر گرفته است<ref>سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی (وزارت آموزش و پرورش). '''''جغرافیای استان کهگیلویه و بویراحمد'''''. چ3، تهران: شركت چاپ و نشر كتاب‌های درسی ایران، 1381، ص10</ref>. ناحیه گرمسیر کهگیلویه و بویراحمد یعنی نواحی جنوب و غرب استان، به عنوان نیمی دیگر از گستره این استان در مسیر وزش بادهای گرم خوزستان قرار دارد و دارای آب و هوایی گرم و خشک و میزان بارندگی اندک است<ref>سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی (وزارت آموزش و پرورش). '''''جغرافیای استان کهگیلویه و بویراحمد'''''. چ3، تهران: شركت چاپ و نشر كتاب‌های درسی ایران، 1381، ص6.</ref>.

[[استان کهگیلویه و بویراحمد]] در حوضه آب ریز بزرگ [[خلیج فارس]] و دریای عمان و در قسمت شمال غربی آن، واقع شده است<ref>سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران)'''''. نگارش دوم، چ1، تهران: سازمان نقشه برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص9 و 11.</ref>. رودخانه‌های بزرگ و کوچکی که در کهگیلویه و بویراحمد جاری است، بیشتر از قعر دره‌ها عبور می‌کنند و کمتر می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند. مهمترین رودهای استان عبارتند از: مارون که پس از پیوستن به رود جرّاحی، به [[خلیج فارس]] می‌پیوندد؛ رود بشار که پس از پیوستن به چند رود دیگر و عبور از شهر [[اهواز]] به [[خلیج فارس]] سرازیر می‌شود؛ رود خیرآباد كه به رود زهره می‌پیوندد و در نهایت با نام هندیجان به [[خلیج فارس]] می‌ریزد. در سال‌های اخیر برای ذخیره آب و تولید برق بر روی برخی از رودهای استان از جمله رود خیرآباد، سدهایی احداث كرده‌اند و سدهای دیگری نیز در حال احداث، یا در دست مطالعه است<ref>'''''جغرافیای استان کهگیلویه و بویراحمد'''''. تهران: سازمان نقشه برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 26، 30 و 31.</ref>. 

[[استان کهگیلویه و بویراحمد]] در 1342ش با نام فرمانداری کل کهگیلویه و بویراحمد به مرکزیت شهر [[یاسوج]]، شامل شهرستان‌های بویراحمد سردسیر و کهگیلویه که به ترتیب از استان‌های [[استان فارس|فارس]] و [[استان خوزستان|خوزستان]] منتزع شده بودند، تشکیل گردید و در 1355ش با نام [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] به جمع استان‌های کشور پیوست<ref>امیراحمدیان، بهرام. '''''تقسیمات كشوری'''''، (از مجموعه: از ایران چه می‌دانم؟ 47). چ1، تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1382، ص 99 و 100.</ref>.

کهگیلویه و بویراحمد یکی از استان‌های کم وسعت و کم جمعیت ایران است که به هنگام تأسیس، دارای 244370 تن جمعیت بود و در 1375 به 544356 تن رسید. طبق برآورد انجام شده، جمعیت این استان در 1384 به 695099 تن رسیده است<ref>مركز آمار ایران. '''''توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335.''''' تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 20؛ مركز آمار ایران. '''''بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور.''''' تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 184.</ref>.

زندگی عشایری و ضرورت کوچ ایلات متعدد بین منطقه‌های گرمسیر و سردسیر که مسائل مربوط به آن، یکی از دلایل تأسیس استان بوده است. به دلیل وجود شرایط و ویژگی‌های جغرافیای طبیعی، پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد. این استان محل زندگی و حرکت شش ایل به نامهای بویراحمد، بهمئی، طیبی، دشمن زیاری، چُرام، دشت و بابویی است که غالب افراد عشایر این ایلات به دامداری و فعالیت در برخی از رشته‌های صنایع دستی مشغول هستند<ref>'''''جغرافیای استان کهگیلویه و بویراحمد'''''. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 10-19.</ref>. 

[[استان کهگیلویه و بویراحمد]] افزون بر بهره‌مندی از زمینه‌های توسعه دامداری و کشاورزی، به لحاظ وجود ذخایر عظیم نفت و گاز در ناحیه جنوبی آن، یعنی گچساران، از امکانات بالقوه بسیاری برای پیشرفت برخوردار است. کارشناسان میزان نفت قابل بازیافت منطقه گچساران را 5/8 میلیارد بشکه و میزان گاز آن را 21 تریلیون فوت مکعب برآورد کرده‌اند<ref>مطیعی‌لنگرودی، دکتر سید حسن. '''''جغرافیای اقتصادی ایران (صنایع)'''''. ویرایش دوم، چ 4، مشهد: جهاد دانشگاهی مشهد، 1384، ص 86 و 87.</ref>. 

[[استان کهگیلویه و بویراحمد]] شرایط اقلیمی مساعد و متنوع دارد. وجود چشماندازهای زیبای طبیعی، مانند رودها، چشمه‌سارها، تالاب‌ها و دریاچه‌ها، همچنین وجود مناطق پوشیده از جنگل و نیز قله‌ها و ارتفاعات برف‌گیر كوه‌ها، این منطقه را برای گردشگری و تفریحات زمستانی و تابستانی پر كشش و جاذب كرده است<ref>مطیعی‌لنگرودی، دکتر سید حسن. '''''جغرافیای اقتصادی ایران (صنایع)'''''. ویرایش دوم، چ 4، مشهد: جهاد دانشگاهی مشهد، 1384، ص 54 , 56.</ref>. 

== نیز نگاه کنید به ==

* [[یاسوج]]
* [[استان چهارمحال و بختیاری|استان چهار محال و بختیاری]]
* [[استان خوزستان]]
* [[بوشهر]]
* [[استان فارس]]
* [[استان اصفهان]]

== مآخذ ==
<references />

== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
غلامحسین تکمیل همایون
[[رده:جغرافیا]]