نمایش مبدأ برای ایلات و عشایر

ایلات و عشایر، ایلات جمع ایل، کلمـه ترکی، و عشایر جمع عشیره، واژه عربی‌ست و به اقوام و جماعاتی اطلاق می‌شود که دارای مسکن ثابت نبوده، به‌صورت کوچ‌نشین در چادرهای متحرک زندگی می‌کنند.

در گذشته، اغلب ایلات و عشایر ایران از جهت حقوقی و اداری در درون ایل دارای نظام سنّتی حقوقی خاص خود بوده و هم از نظام حقوق شرع که زیرنظر مجتهدان و هم از نظام حقوق عرف که زیر نظر حاکمان و والیان اداره می‌شد، استقلال داشتند و از حقوق سنّتی نانوشته و غیرمدوّن ایل که سینه به سینه به آنان رسیده بود، پیروی می‌کردند<ref>امین، سیدحسن. '''''تاریخ حقوق ایران'''''. تهران: دایره المعارف ایران‌شناسی، 1381، ص 381. </ref>. برای مثال، ایلات عرب مقیم [[استان خوزستان|خوزستان]]، در مسائل جنایی و اختلافات ناموسی، به [[قوه قضاییه|قوه قضائیـه]] شرعی یا عرفی مراجعه نمی‌کردند، بلکه در صورت وقوع جنایت، به عادات و رسوم بازمانده پیش از [[اسلام]] که به آن «رسم فصل» می‌گفتند، عمل می‌کردند. برای مثال، در این ایلات، کیفر قتل عمد، قصاص یا دیه نبود، بلکه مجازات قتل نفس، علاوه بر جریمه‌یی نقدی که ریش‌سفید قبیله تعیین می‌کرد و ربطی به دیه نداشت، آن بود که خواهر قاتل را به برادر مقتول به زنی دهند<ref>آل‌احمد، جلال. «آیین فصل»، '''''کارنامـه سه‌ساله'''''. تهران: زمان، 1347، ص 35ـ44. </ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[اسلام]]
* [[قوه قضاییه|قوه قضائیه]]
* [[استان خوزستان]]

== مآخذ ==
<references />
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
سید حسن امین
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]