نمایش مبدأ برای عبدالحسین نوشین

[[پرونده:ABDOLHOSEIN-NOUSHIN.jpg|بندانگشتی|عبدالحسین نوشین، قابل بازیابی از https://stlouis.ir/?page_id=948]]
نوشین، عبدالحسین(1284-1350)، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و کارگردان.

او فرزند محمدباقر، ملقب به سلطان‌الواعظین بود و در [[مشهد]] در یکی از سال‌های 1297ش (فهرست مستند....)  1280ش (بزرگمهر) و 1284 (خلج) متولد شد<ref>خلج، منصور .1381. '''''نمایشنامه‌نویسان ایران (از آخوندزاده تا بیضایی)'''''. تهران، اختران، ص 129.</ref><ref>'''''فهرست مستند اسامی مشاهیر و مؤلفان'''''.1382. تهران: سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، 2/2280.</ref><ref>بزرگمهر، شیرین 1379. '''''تأثیر ترجمه متون نمایشی بر تئاتر ایران'''''. تهران: انتشارات تبیان، 127.</ref>. 

در جوانی به [[استان تهران|تهران]] آمد و در 1298ش تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند. در 1307ش از دبیرستان دارالمسلمین که تمام دبیرانش فرانسوی بودند، دیپلم گرفت<ref>خلج، منصور 1381. '''''نمایشنامه‌نویسان ایران (از آخوندزاده تا بیضایی)'''''. تهران، اختران، ص 129.</ref>. پس از آن به همراهی گروهی از محصلان به [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87 فرانسه] اعزام شد و در کنسرواتور تولوز به تحصیل هنرهای نمایشی پرداخت. 

پس از بازگشت به [[ایران]]، در 1311ش «تروپ نوشین» را با شرکت لُرتا و محتشم تشکیل داد<ref>بزرگمهر، شیرین 1379. '''''تأثیر ترجمه متون نمایشی بر تئاتر ایران'''''. تهران: انتشارات تبیان، 127.</ref><ref>جنتی عطایی، ابوالقاسم 1333. '''''بنیاد نمایش در ایران'''''، تهران: ابن‌سینا، 76.</ref>. نخستین نمایشی که گروه نوشین به روی صحنه آورد، نمایش «توپاز» اثر مارسل پانیول بود. در 1313ش، نوشین به کمک همسرش لُرتا، تئاتر «نکویی» را بنیاد نهاد؛ و در بزرگداشت هزاره‌ی فردوسی، نمایشنامه‌یی براساس داستان‌های شاهنامه به روی صحنه آوردند؛ و نوشین موفق بدریافت مدال مخصوص شد<ref>'''''چهره‌هایی از پیشروان هنر و  ادبیات معاصر ایران'''''.1357. تهران: فرهنگسرای نیاوران، ص 162.</ref>. مؤسس تئاتر نکویی را خسرو شهریاری، شخصی به نام نکویی آورده است<ref>شهریاری، خسرو 1365. '''''کتاب نمایش'''''، تهران: [https://amirkabirpub.ir/ امیرکبیر]، ص 407- 408.</ref>. 

عبدالحسین نوشین از 1311 تا 1329 ش به مدت 18 سال در عرصه‌های مختلف نمایشی و شکل بخشیدن به گروه‌های تئاتری نقشی فعال داشت و در بنیان نهادن [https://irangardmag.ir/%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%DA%86%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D9%86%D8%A7-%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF%D8%9F/ تئاتر ملی ایران] چهره‌ای متمایز دارد.

در پس فعالیت‌های سیاسی در 1329 ش نوشین زندانی شد و در آذرماه همان سال به همراه 90 تن از دوستانش از زندان گریختند و به [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B3%DA%A9%D9%88 مسکو] رفتند<ref>خلج، منصور 1381. '''''نمایشنامه‌نویسان ایران (از آخوندزاده تا بیضایی)'''''. تهران، اختران، ص 134.</ref>. در [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B3%DA%A9%D9%88 مسکو] در دانشکده‌ی ادبیات ماکسیم گورکی مشغول تحصیل شد و تا سطح دکتری به تحصیلش ادامه داد<ref>بزرگمهر، شیرین .1379. '''''تأثیر ترجمه متون نمایشی بر تئاتر ایران'''''. تهران: انتشارات تبیان، 128.</ref>. سرانجام در اثر بیماری سرطان از دنیا رفت. 

نوشین نمایشنامه‌هایی مانند «پرنده آبی» اثر مترلینگ، «روسپی بزرگوار» اثر ژان پل سارتر، «ولپن»، اثر بن‌جانسن، «اتللو» و «هیاهوی بسیار برای هیچ» اثر ویلیام شکسپیر و در «اعماق اجتماع»، از ماکسیکم گورکی را ترجمه و «خروس سحر» و «تاثیر زن وظیفه‌شناس در زندگی» و چند نمایشنامه دیگر و کتاب هنر تئاتر درباره فن نمایش را تألیف کرده است. در[https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B3%DA%A9%D9%88 مسکو] با شرق‌شناسان روسی در تصحیح متن انتقادی شاهنامه‌ی فردوسی، چاپ [https://dmelal.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B3%DA%A9%D9%88 مسکو] نیز همکاری داشته است<ref>جنتی عطایی .1357. '''''چهره‌هایی از پیشروان هنر و  ادبیات معاصر ایران'''''. تهران: فرهنگسرای نیاوران، ص 85-87 و 96-102.</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[استان تهران]]
* [[تئاتر تهران]]
* [[تئاتر فردوسی]]

== مآخذ ==
<references />

== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
محمد عزیزی
[[رده:هنر]]
[[رده:تئاتر]]