حوّا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samei در ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۷

2025-05-06T21:47:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	'''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.		'''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.

	این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر ~~قرآن،~~ آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت ~~آدم،~~ برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است:		این نام، در [[قرآن]] نیامده است، اما در برخی از آیات، که از [[آدم\|حضرت آدم<sup>(ع)</sup>]] نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر [[قرآن]]، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت [[آدم]]، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره [[آفرینش انسان\|آفرینش]] حوّا، سه دیدگاه موجود است:

	# خداوند، یکی از دنده‌های چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید<ref name=":1" />؛		# خداوند، یکی از دنده‌های چپ [[آدم]] را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید<ref name=":1" />؛
	# حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref><ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>؛		# حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref><ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>؛
	# خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد<ref name=":1" />.		# خداوند، حوّا را از همه وجود [[آدم]] آفرید و او را زوجه [[آدم]] قرار داد<ref name=":1" />.

	خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از ~~بهشت،~~ اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم، طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان<ref name=":1" />. سرانجام، آدم‌ پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />.		خداوند، ایشان را در [[بهشت]] عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از [[بهشت]]، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم، طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، [[ابلیس\|شیطان]] به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به [[اصفهان]]<ref name=":1" />. سرانجام، [[آدم\|آدم‌]] پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
	[[آدم]]
			* [[آدم]]
			* [[قرآن]]
			* [[آفرینش انسان]]
			* [[بهشت]]

	== مآخذ ==		== مآخذ ==
	<references />		<references />

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	دانشنامه ایران		[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	اسدالله معظمی گودرزی		اسدالله معظمی گودرزی
			[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]

Samei در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۱

2025-01-01T20:41:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
			[[آدم]]

	== مآخذ ==		== مآخذ ==

Samei در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۰

2025-01-01T20:40:59Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 '''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.
-این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است: 1) خداوند، یکی از دنده‌های چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید؛<ref name=":1" /> 2) حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید؛<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref> <ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>3) خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد<ref name=":1" />. خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از بهشت، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم،  طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان<ref name=":1" />. سرانجام، آدم‌ پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />.
+این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است:
 == مآخذ ==

Samei در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۸

2025-01-01T20:38:02Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''حوّا،''' نخستين زن، زوجة آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابيل، هابيل، شيث و همة آدميان.
+'''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.
-اين نام، در قرآن نيامده است، اما در برخي از آيات، كه از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناويني چون «زوجك» از حوّا ياد شده است.<sup>1</sup> در كتب تفسير قرآن، آمده است كه حوّا از ريشة «حيات» و به صورت محدود، از «الحوة» به معني زندگي، گرفته شده است.<sup>2</sup> در روايات آمده است كه خداوند، پس از خلقت آدم، براي اين‌كه او تنها نباشد، او را به خوابي گران فرو برد و در اين فاصله، حوّا را آفريد.<sup>3</sup> دربارة آفرينش حوّا، سه ديدگاه موجود است: 1) خداوند، يكي از دنده‌هاي چپ آدم را برداشت، جاي آن را با گوشت پر كرد و حوّا را از آن آفريد؛<sup>4</sup> 2) حوّا را از باقيماندة گل آدم آفريد؛<sup>5</sup> 3) خداوند، حوّا را از همة وجود آدم آفريد و او را زوجة آدم قرار داد.<sup>6</sup> خداوند، ايشان را در بهشت عدن جاي داده و از خوردن ميوة درخت معرفت، ممنوع كرده بود،<sup>7</sup> تا اين‌كه شيطان، كه طبق روايات، به دهن يا شكم مار، فرو رفته بود، آن دو را فريب داد، پس همگي آن‌ها، از بهشت، اخراج شدند؛<sup>8</sup> آدم به سرزميني به نام سراندليب (سيلان) افتاد، حوّا به جدّه، شيطان به بيسان (مسيان يا اُبُلِّه) و مار به اصفهان.<sup>9</sup> سرانجام، آدم‌ پس از سال‌هاي دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهي،<sup>10</sup> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسيد.<sup>11</sup>
+این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن‌ کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای این‌که او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است: 1) خداوند، یکی از دنده‌های چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید؛<ref name=":1" /> 2) حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید؛<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref> <ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>3) خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد<ref name=":1" />. خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا این‌که شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آن‌ها، از بهشت، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم،  طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان<ref name=":1" />. سرانجام، آدم‌ پس از سال‌های دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />.
+== مآخذ ==

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''حوّا،''' نخستين زن، زوجة آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابيل، هابيل، شيث و همة آدميان. اين نام، در قرآن نيامده است، اما در برخي از آيات، كه از حضرت آدم^(ع) نام برده شده است، با عناويني چون «زوجك» از حوّا ياد شده است.¹ در كتب تفسير قر...» ایجاد کرد

2024-08-16T06:18:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''حوّا،''' نخستين زن، زوجة آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابيل، هابيل، شيث و همة آدميان. اين نام، در قرآن نيامده است، اما در برخي از آيات، كه از حضرت آدم(ع) نام برده شده است، با عناويني چون «زوجك» از حوّا ياد شده است.1 در كتب تفسير قر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''حوّا،''' نخستين زن، زوجة آدم ابوالبشر (ام‌ البشر)، مادر قابيل، هابيل، شيث و همة آدميان.

اين نام، در قرآن نيامده است، اما در برخي از آيات، كه از حضرت آدم(ع) نام برده شده است، با عناويني چون «زوجك» از حوّا ياد شده است.1 در كتب تفسير قرآن، آمده است كه حوّا از ريشة «حيات» و به صورت محدود، از «الحوة» به معني زندگي، گرفته شده است.2 در روايات آمده است كه خداوند، پس از خلقت آدم، براي اين‌كه او تنها نباشد، او را به خوابي گران فرو برد و در اين فاصله، حوّا را آفريد.3 دربارة آفرينش حوّا، سه ديدگاه موجود است: 1) خداوند، يكي از دنده‌هاي چپ آدم را برداشت، جاي آن را با گوشت پر كرد و حوّا را از آن آفريد؛4 2) حوّا را از باقيماندة گل آدم آفريد؛5 3) خداوند، حوّا را از همة وجود آدم آفريد و او را زوجة آدم قرار داد.6 خداوند، ايشان را در بهشت عدن جاي داده و از خوردن ميوة درخت معرفت، ممنوع كرده بود،7 تا اين‌كه شيطان، كه طبق روايات، به دهن يا شكم مار، فرو رفته بود، آن دو را فريب داد، پس همگي آن‌ها، از بهشت، اخراج شدند؛8 آدم به سرزميني به نام سراندليب (سيلان) افتاد، حوّا به جدّه، شيطان به بيسان (مسيان يا اُبُلِّه) و مار به اصفهان.9 سرانجام، آدم‌ پس از سال‌هاي دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهي،10 در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسيد.11

'''مآخذ:'''

1. قرآن‌ كريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189؛ خرمشاهي. دانشنامة قرآن پژوهي، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، 1377، ج1، ص967.

2. دانشنامة قرآن پژوهي. همانجا.

3. مصاحب، غلامحسين. دايرةالمعارف فارسي. تهران: انتشارات فرانكلين، 1345، ج1، ص896.

4. '''''همان'''''.

5. '''''همان'''''؛ الزمر / 39/6؛ دايرةالمعارف تشيع. ص6، 54، 544.

6. دايرةالمعارف فارسي مصاحب. همانجا.

7. البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.

8. طه 20/120.

9. دايرةالمعارف فارسي مصاحب. همانجا.

10. طه 20/122.

11. دايرةالمعارف فارسي مصاحب. همانجا.

اسدالله معظمی گودرزی