شفق سرخ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samei در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۳۱

2025-05-16T21:31:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]		[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]
	'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه [[علی دشتی\|دشتی]] در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''[[شفق سرخ]]'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه [[علی دشتی\|دشتی]] می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به [[مطبوعات از آغاز تا مشروطه\|مطبوعات]] تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> ~~دشتی،~~ علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار [[شفق سرخ]] تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار [[علی دشتی\|دشتی]] و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.		'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند.

			انگیزه [[علی دشتی\|دشتی]] در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''[[شفق سرخ]]'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه [[علی دشتی\|دشتی]] می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به [[مطبوعات از آغاز تا مشروطه\|مطبوعات]] تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref>دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301. </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>.

			دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار [[شفق سرخ]] تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار [[علی دشتی\|دشتی]] و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.

	[[شفق سرخ]] در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با [[چاپ سربی]] در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.		[[شفق سرخ]] در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با [[چاپ سربی]] در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.
خط ۱۲:		خط ۱۶:
	* [[چاپ سربی]]		* [[چاپ سربی]]

	== ~~'''~~مآخذ~~'''~~ ==		== مآخذ ==
	<references />		<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
خط ۱۹:		خط ۲۳:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	فرهاد طاهری		فرهاد طاهری

	[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]		[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
	[[رده:مطبوعات]]		[[رده:مطبوعات]]

Mina: /* نویسنده مقاله */

2025-05-11T20:00:01Z

نویسنده مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]		[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]
	'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه دشتی در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''[[شفق سرخ]]'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه [[علی دشتی\|دشتی]] می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به [[مطبوعات از آغاز تا مشروطه\|مطبوعات]] تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار [[شفق سرخ]] تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار [[علی دشتی\|دشتی]] و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.		'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه [[علی دشتی\|دشتی]] در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''[[شفق سرخ]]'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه [[علی دشتی\|دشتی]] می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به [[مطبوعات از آغاز تا مشروطه\|مطبوعات]] تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار [[شفق سرخ]] تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار [[علی دشتی\|دشتی]] و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.

	[[شفق سرخ]] در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با [[چاپ سربی]] در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.		[[شفق سرخ]] در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با [[چاپ سربی]] در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	فرهاد طاهری		فرهاد طاهری
	[[~~index.php?title=~~رده:رسانه ها و ارتباطات]]
	[[~~index.php?title=~~رده:مطبوعات]]		[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
			[[رده:مطبوعات]]

Mina در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۸

2025-05-11T19:58:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]		[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]
	'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه دشتی در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''شفق سرخ'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه دشتی می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به مطبوعات تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار دشتی و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.		'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه دشتی در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''[[شفق سرخ]]'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه [[علی دشتی\|دشتی]] می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به [[مطبوعات از آغاز تا مشروطه\|مطبوعات]] تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار [[شفق سرخ]] تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار [[علی دشتی\|دشتی]] و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.

	شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربی در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.		[[شفق سرخ]] در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با [[چاپ سربی]] در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* [[سیدحسن مدرس]]		* [[سیدحسن مدرس]]
	* [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]]		* [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]]
			* [[چاپ سربی]]

	== '''مآخذ''' ==		== '''مآخذ''' ==
خط ۱۸:		خط ۱۹:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	فرهاد طاهری		فرهاد طاهری
	[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]		[[index.php?title=رده:رسانه ها و ارتباطات]]
	[[رده:مطبوعات]]		[[index.php?title=رده:مطبوعات]]

Mina در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۲

2025-05-10T20:42:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]		[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]
	'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه دشتی در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''شفق سرخ'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه دشتی می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به مطبوعات تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی رضاخان روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی جمهوری آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار دشتی و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.		'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه دشتی در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''شفق سرخ'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه دشتی می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به مطبوعات تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی [[جمهوری]] آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار دشتی و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.

	شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربی در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.		شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربی در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	* [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]]		* [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]]

	== '''مآخذ''' ==		== '''مآخذ''' ==
			<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،		[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	فرهاد طاهری		فرهاد طاهری
			[[رده:رسانه ها و ارتباطات]]
			[[رده:مطبوعات]]

Mina در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۰

2025-05-10T20:40:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	'''شفق ~~سرخ،~~''' ~~روزنامه‌اي سياسي~~ و ~~اجتماعي~~ و ~~ادبي كه~~ به ~~مديريت~~ و ~~سردبيري علي دشتي~~ (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و ~~مايل تويسركاني~~ (از 1309 تا 22 ~~فروردين~~ 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در ~~اين~~ روزنامه كه در ~~سال‌هاي~~ اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر ~~مي‌شد غير~~ از ~~دشتي~~ ـ كه سرمقالات و ~~مطالبي~~ با عنوان «قطعات ~~پراكنده»~~ و با ~~امضاي~~ مستعار «فاخته» و بعدها با ~~عناوين~~ «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» ~~مي‌نوشت~~ ـ ~~سعيد نفيسي،~~ نصرالله ~~فلسفي،~~ فرج‌الله ~~بهرامي، رئيس~~ دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) ~~نيز~~ قلم ~~مي‌زدند~~ و ~~شخصيت‌هايي~~ مانند ~~ميرزاده عشقي، نيما يوشيج~~ و ~~ابراهيم خواجه‌نوري~~ به دفتر آن رفت و آمد داشتند. ~~انگيزة دشتي~~ در ورود به عالم ~~روزنامه‌نگاري~~ و ~~تصدي روزنامة~~ ''شفق سرخ'' كه سرآغاز ~~رسمي~~ او در ~~اين~~ حرفه بود، ~~غير~~ از ~~دلايل سياسي، گويا~~ به ~~تشويق سيدحسن مدرس، فدايي علوي~~ و ~~شيخ حسين تهراني~~ بوده است.<~~sup~~>1</~~sup~~> ''شفق سرخ'' در طي انتشار خود ~~موضع‌گيري‌ها~~ و ~~گرايش‌هاي متفاوتي~~ نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در ~~پيش~~ گرفت؛ ~~چنانكه~~ در ~~سال‌هاي نخستين~~ انتشار ~~اين~~ روزنامه ~~دشتي مي‌كوشيد~~ تا به ~~تهييج افكار~~ و ~~بيداري~~ جامعه دامن زند و ~~حتي الامكان~~ مروج ~~مدنيّت~~ غرب باشد و مردم را با تمدن و ~~ترقي~~ آشنا ~~كند~~. در ~~همين~~ دوره، او به رضاخان ~~دربارة تندروي‌هايش~~ نسبت به مطبوعات ~~تذكرها مي‌داد~~ و از وي انتقاد ~~مي‌كرد~~ و ~~عليه دولتيان~~ و ~~علماي مذهبي~~ و شعائر ~~اسلامي~~ مطلب ~~مي‌نوشت~~ و ~~همين~~ موجب شد تا ~~اين~~ روزنامه چند بار از جمله ~~باري~~ در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، ~~رئيس‌الوزراء، تعطيل~~ شود.<~~sup~~>2</~~sup~~> ~~دشتي~~ بعدها ~~سياست ملايم‌تري~~ در ~~پيش~~ گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال ~~سيزدهم،~~ تا ~~جايي كه~~ در ~~قضية جمهوري‌خواهي~~ رضاخان ~~روزنامة وي~~ از ~~اولين نشرياتي~~ بود ~~كه الگوي جمهوري آتاتوركي تركيه~~ را فرا ~~روي ايرانيان~~ گذاشت و خود او ~~نيز~~ از مدافعان و ~~نزديكان~~ سردارسپه شد.<~~sup~~>3</~~sup~~> ~~اين~~ آغاز اشتهار ~~دشتي~~ و ~~همچنين~~ مخدوش شدن ~~چهرة وي~~ در نزد رجال ~~فرهنگي~~ و ~~سياسي~~ آن روزگار بود.<~~sup~~>4</~~sup~~>		[[پرونده:Shafaghe-sorkh.jpg\|بندانگشتی\|شفق سرخ برگرفته از وبسایت کاژه مگ قابل بازیابی از<nowiki/>https://kajemag.ir/product/%D8%A2%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82-%D8%B3%D8%B1%D8%AE/]]
			'''[[شفق سرخ]]،''' روزنامه‌ای سیاسی و اجتماعی و ادبی که به مدیریت و سردبیری [[علی دشتی]] (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مایل تویسرکانی (از 1309 تا 22 فروردین 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در این روزنامه که در سال‌های اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر می‌شد غیر از دشتی ـ که سرمقالات و مطالبی با عنوان «قطعات پراکنده» و با امضای مستعار «فاخته» و بعدها با عناوین «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» می‌نوشت ـ سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، فرج‌الله بهرامی، رئیس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نیز قلم می‌زدند و شخصیت‌هایی مانند [[میرزاده عشقی]]، نیما یوشیج و ابراهیم خواجه‌نوری به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگیزه دشتی در ورود به عالم روزنامه‌نگاری و تصدی روزنامه ''شفق سرخ'' که سرآغاز رسمی او در این حرفه بود، غیر از دلایل سیاسی، گویا به تشویق [[سیدحسن مدرس]]، فدایی علوی و شیخ حسین تهرانی بوده است<ref> اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.</ref>. ''[[شفق سرخ]]'' در طی انتشار خود موضع‌گیری‌ها و گرایش‌های متفاوتی نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پیش گرفت؛ چنانکه در سال‌های نخستین انتشار این روزنامه دشتی می‌کوشید تا به تهییج افکار و بیداری جامعه دامن زند و حتی الامکان مروج مدنیّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقی آشنا کند. در همین دوره، او به [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]] درباره تندروی‌هایش نسبت به مطبوعات تذکرها می‌داد و از وی انتقاد می‌کرد و علیه دولتیان و علمای مذهبی و شعائر اسلامی مطلب می‌نوشت و همین موجب شد تا این روزنامه چند بار از جمله باری در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئیس‌الوزراء، تعطیل شود<ref> دشتی، علی. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردین 1301 </ref><ref>محمد. '''''تاریخ جراید و مجلات ایران'''''. اصفهان: کمال، 1363، ج3، ص 76ـ77. </ref>. دشتی بعدها سیاست ملایم‌تری در پیش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سیزدهم، تا جایی که در قضیه جمهوری‌خواهی رضاخان روزنامه وی از اولین نشریاتی بود که الگوی جمهوری آتاتورکی ترکیه را فرا روی ایرانیان گذاشت و خود او نیز از مدافعان و نزدیکان سردارسپه شد<ref>اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامه خاطرات'''''. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار، تهران: 1379، ص990. </ref>. این آغاز اشتهار دشتی و همچنین مخدوش شدن چهره وی در نزد رجال فرهنگی و سیاسی آن روزگار بود<ref> بهار، محمدتقی. '''''دیوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389</ref><ref>مستوفی، عبدالله. '''''شرح زندگانی من''''' (تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.</ref>.

	شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ ~~سربي~~ در ~~چاپخانة اتحاديه~~ منتشر ~~مي‌شد~~. محل دفتر آن ابتدا در ~~يكي~~ از ~~كوچه‌هاي~~ لاله‌زار و بعدها ~~خيابان فردوسي نزديك ميدان~~ سپه بود. مندرجات ~~اين~~ روزنامه ~~غير~~ از سرمقاله، ~~سخنراني‌هاي~~ دانشمندان، اخبار ~~داخلي، مذاكرات مجلس،~~ مقالات مختلف و ~~رمان‌هايي~~ بود كه در ~~پاورقي‌ها~~ چاپ ~~مي‌شد~~.		شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربی در چاپخانه اتحادیه منتشر می‌شد. محل دفتر آن ابتدا در یکی از کوچه‌های لاله‌زار و بعدها خیابان فردوسی نزدیک میدان سپه بود. مندرجات این روزنامه غیر از سرمقاله، سخنرانی‌های دانشمندان، اخبار داخلی، مذاکرات [[مجلس شورای ملی\|مجلس]]، مقالات مختلف و رمان‌هایی بود که در پاورقی‌ها چاپ می‌شد.

			== نیز نگاه کنید به ==

	~~'''مآخذ:'''~~		* [[میرزاده عشقی]]
			* [[علی دشتی]]
			* [[سیدحسن مدرس]]
			* [[رضا شاه پهلوی\|رضاخان]]

	~~1. اتحاد، هوشنگ.~~ '''''~~پژوهشگران معاصر~~'~~''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.~~		== '''مآخذ''' ==

	2. ~~دشتي، علي~~. ~~سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''~~. ~~ش 10، 16 فروردين 1301؛ صدرهاشمي، محمد~~. ~~'''''تاريخ جرايد~~ و ~~مجلات ايران'''''. اصفهان: كمال، 1363، ج3، ص 76ـ77.~~		== منبع اصلی ==
			[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

	~~3. اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامة خاطرات'''''. به كوشش مسعود سالور و ايرج افشار، تهران: 1379، ص990.~~		== نویسنده مقاله ==
			فرهاد طاهری
	4. بهار، محمدتقي. '''''ديوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389؛ مستوفي، عبدالله. '''''شرح زندگاني من''''' (تاريخ اجتماعي و اداري دورة قاجاريه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.

	~~فرهاد~~ طاهری

Samei در ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۲

2025-05-05T15:22:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	'''شفق سرخ،''' روزنامه‌اي سياسي و اجتماعي و ادبي كه به مديريت و سردبيري علي دشتي (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مايل تويسركاني (از 1309 تا 22 فروردين 1314ش) در تهران منتشر شده است. در اين روزنامه كه در سال‌هاي اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر مي‌شد غير از دشتي ـ كه سرمقالات و مطالبي با عنوان «قطعات پراكنده» و با امضاي مستعار «فاخته» و بعدها با عناوين «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» مي‌نوشت ـ سعيد نفيسي، نصرالله فلسفي، فرج‌الله بهرامي، رئيس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نيز قلم مي‌زدند و شخصيت‌هايي مانند ميرزاده عشقي، نيما يوشيج و ابراهيم خواجه‌نوري به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگيزة دشتي در ورود به عالم روزنامه‌نگاري و تصدي روزنامة ''شفق سرخ'' كه سرآغاز رسمي او در اين حرفه بود، غير از دلايل سياسي، گويا به تشويق سيدحسن مدرس، فدايي علوي و شيخ حسين تهراني بوده است.<sup>1</sup> ''شفق سرخ'' در طي انتشار خود موضع‌گيري‌ها و گرايش‌هاي متفاوتي نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پيش گرفت؛ چنانكه در سال‌هاي نخستين انتشار اين روزنامه دشتي مي‌كوشيد تا به تهييج افكار و بيداري جامعه دامن زند و حتي الامكان مروج مدنيّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقي آشنا كند. در همين دوره، او به رضاخان دربارة تندروي‌هايش نسبت به مطبوعات تذكرها مي‌داد و از وي انتقاد مي‌كرد و عليه دولتيان و علماي مذهبي و شعائر اسلامي مطلب مي‌نوشت و همين موجب شد تا اين روزنامه چند بار از جمله باري در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئيس‌الوزراء، تعطيل شود.<sup>2</sup> دشتي بعدها سياست ملايم‌تري در پيش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سيزدهم، تا جايي كه در قضية جمهوري‌خواهي رضاخان روزنامة وي از اولين نشرياتي بود كه الگوي جمهوري آتاتوركي تركيه را فرا روي ايرانيان گذاشت و خود او نيز از مدافعان و نزديكان سردارسپه شد.<sup>3</sup> اين آغاز اشتهار دشتي و همچنين مخدوش شدن چهرة وي در نزد رجال فرهنگي و سياسي آن روزگار بود.<sup>4</sup>		'''شفق سرخ،''' روزنامه‌اي سياسي و اجتماعي و ادبي كه به مديريت و سردبيري علي دشتي (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مايل تويسركاني (از 1309 تا 22 فروردين 1314ش) در [[استان تهران\|تهران]] منتشر شده است. در اين روزنامه كه در سال‌هاي اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر مي‌شد غير از دشتي ـ كه سرمقالات و مطالبي با عنوان «قطعات پراكنده» و با امضاي مستعار «فاخته» و بعدها با عناوين «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» مي‌نوشت ـ سعيد نفيسي، نصرالله فلسفي، فرج‌الله بهرامي، رئيس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نيز قلم مي‌زدند و شخصيت‌هايي مانند ميرزاده عشقي، نيما يوشيج و ابراهيم خواجه‌نوري به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگيزة دشتي در ورود به عالم روزنامه‌نگاري و تصدي روزنامة ''شفق سرخ'' كه سرآغاز رسمي او در اين حرفه بود، غير از دلايل سياسي، گويا به تشويق سيدحسن مدرس، فدايي علوي و شيخ حسين تهراني بوده است.<sup>1</sup> ''شفق سرخ'' در طي انتشار خود موضع‌گيري‌ها و گرايش‌هاي متفاوتي نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پيش گرفت؛ چنانكه در سال‌هاي نخستين انتشار اين روزنامه دشتي مي‌كوشيد تا به تهييج افكار و بيداري جامعه دامن زند و حتي الامكان مروج مدنيّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقي آشنا كند. در همين دوره، او به رضاخان دربارة تندروي‌هايش نسبت به مطبوعات تذكرها مي‌داد و از وي انتقاد مي‌كرد و عليه دولتيان و علماي مذهبي و شعائر اسلامي مطلب مي‌نوشت و همين موجب شد تا اين روزنامه چند بار از جمله باري در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئيس‌الوزراء، تعطيل شود.<sup>2</sup> دشتي بعدها سياست ملايم‌تري در پيش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سيزدهم، تا جايي كه در قضية جمهوري‌خواهي رضاخان روزنامة وي از اولين نشرياتي بود كه الگوي جمهوري آتاتوركي تركيه را فرا روي ايرانيان گذاشت و خود او نيز از مدافعان و نزديكان سردارسپه شد.<sup>3</sup> اين آغاز اشتهار دشتي و همچنين مخدوش شدن چهرة وي در نزد رجال فرهنگي و سياسي آن روزگار بود.<sup>4</sup>

	شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربي در چاپخانة اتحاديه منتشر مي‌شد. محل دفتر آن ابتدا در يكي از كوچه‌هاي لاله‌زار و بعدها خيابان فردوسي نزديك ميدان سپه بود. مندرجات اين روزنامه غير از سرمقاله، سخنراني‌هاي دانشمندان، اخبار داخلي، مذاكرات مجلس، مقالات مختلف و رمان‌هايي بود كه در پاورقي‌ها چاپ مي‌شد.		شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربي در چاپخانة اتحاديه منتشر مي‌شد. محل دفتر آن ابتدا در يكي از كوچه‌هاي لاله‌زار و بعدها خيابان فردوسي نزديك ميدان سپه بود. مندرجات اين روزنامه غير از سرمقاله، سخنراني‌هاي دانشمندان، اخبار داخلي، مذاكرات مجلس، مقالات مختلف و رمان‌هايي بود كه در پاورقي‌ها چاپ مي‌شد.

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''شفق سرخ،''' روزنامه‌اي سياسي و اجتماعي و ادبي كه به مديريت و سردبيري علي دشتي (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مايل تويسركاني (از 1309 تا 22 فروردين 1314ش) در تهران منتشر شده است. در اين روزنامه كه در سال‌هاي اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پن...» ایجاد کرد

2024-08-11T04:14:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''شفق سرخ،''' روزنامه‌اي سياسي و اجتماعي و ادبي كه به مديريت و سردبيري علي دشتي (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مايل تويسركاني (از 1309 تا 22 فروردين 1314ش) در تهران منتشر شده است. در اين روزنامه كه در سال‌هاي اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پن...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''شفق سرخ،''' روزنامه‌اي سياسي و اجتماعي و ادبي كه به مديريت و سردبيري علي دشتي (از 11 اسفند 1300 تا 1309ش) و مايل تويسركاني (از 1309 تا 22 فروردين 1314ش) در تهران منتشر شده است. در اين روزنامه كه در سال‌هاي اول تا سوم، سه شماره در هفته و از 22 آذر 1304 به بعد پنج شماره در هفته منتشر مي‌شد غير از دشتي ـ كه سرمقالات و مطالبي با عنوان «قطعات پراكنده» و با امضاي مستعار «فاخته» و بعدها با عناوين «ع‌سوفار» «مجهول» «ع . د» مي‌نوشت ـ سعيد نفيسي، نصرالله فلسفي، فرج‌الله بهرامي، رئيس دفتر رضاخان سردارسپه، (با نام مستعار ف. برزگر) نيز قلم مي‌زدند و شخصيت‌هايي مانند ميرزاده عشقي، نيما يوشيج و ابراهيم خواجه‌نوري به دفتر آن رفت و آمد داشتند. انگيزة دشتي در ورود به عالم روزنامه‌نگاري و تصدي روزنامة ''شفق سرخ'' كه سرآغاز رسمي او در اين حرفه بود، غير از دلايل سياسي، گويا به تشويق سيدحسن مدرس، فدايي علوي و شيخ حسين تهراني بوده است.1 ''شفق سرخ'' در طي انتشار خود موضع‌گيري‌ها و گرايش‌هاي متفاوتي نسبت به مسائل جامعه و دولتمردان در پيش گرفت؛ چنانكه در سال‌هاي نخستين انتشار اين روزنامه دشتي مي‌كوشيد تا به تهييج افكار و بيداري جامعه دامن زند و حتي الامكان مروج مدنيّت غرب باشد و مردم را با تمدن و ترقي آشنا كند. در همين دوره، او به رضاخان دربارة تندروي‌هايش نسبت به مطبوعات تذكرها مي‌داد و از وي انتقاد مي‌كرد و عليه دولتيان و علماي مذهبي و شعائر اسلامي مطلب مي‌نوشت و همين موجب شد تا اين روزنامه چند بار از جمله باري در 1301ش به دستور قوام‌السلطنه، رئيس‌الوزراء، تعطيل شود.2 دشتي بعدها سياست ملايم‌تري در پيش گرفت (مخصوصاً از اواسط سال چهارم انتشار شفق سرخ تا سال سيزدهم، تا جايي كه در قضية جمهوري‌خواهي رضاخان روزنامة وي از اولين نشرياتي بود كه الگوي جمهوري آتاتوركي تركيه را فرا روي ايرانيان گذاشت و خود او نيز از مدافعان و نزديكان سردارسپه شد.3 اين آغاز اشتهار دشتي و همچنين مخدوش شدن چهرة وي در نزد رجال فرهنگي و سياسي آن روزگار بود.4

شفق سرخ در چهار صفحه و به قطع بزرگ و با چاپ سربي در چاپخانة اتحاديه منتشر مي‌شد. محل دفتر آن ابتدا در يكي از كوچه‌هاي لاله‌زار و بعدها خيابان فردوسي نزديك ميدان سپه بود. مندرجات اين روزنامه غير از سرمقاله، سخنراني‌هاي دانشمندان، اخبار داخلي، مذاكرات مجلس، مقالات مختلف و رمان‌هايي بود كه در پاورقي‌ها چاپ مي‌شد.

'''مآخذ:'''

1. اتحاد، هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر'''''. تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج7، ص 39ـ40.

2. دشتي، علي. سرمقاله، '''''شفق سرخ'''''. ش 10، 16 فروردين 1301؛ صدرهاشمي، محمد. '''''تاريخ جرايد و مجلات ايران'''''. اصفهان: كمال، 1363، ج3، ص 76ـ77.

3. اعتمادالسلطنه، محمدحسن. '''''روزنامة خاطرات'''''. به كوشش مسعود سالور و ايرج افشار، تهران: 1379، ص990.

4. بهار، محمدتقي. '''''ديوان اشعار'''''. تهران: 1368، ج1، ص 389؛ مستوفي، عبدالله. '''''شرح زندگاني من''''' (تاريخ اجتماعي و اداري دورة قاجاريه). تهران: زوار، 1371، ج 3، ص 606ـ607.

فرهاد طاهری