ضَمان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samei در ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۰

2025-05-07T06:00:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری.		'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری.

	ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ریشه «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است<ref>المنجد. 1/1001.</ref><ref>فرهنگ لاروس. 2/1361.</ref><ref>تهذیب اللغة. 12/49.</ref>. در ~~حقوق،~~ به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ذمّه دیگری گویند<ref>انصاری، مسعود، طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامه حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.</ref>. ضمان، بر دو قسم است: ضمان عقدی، که نوعی انتقال دین است و این که شخصی مالی را که بر ذمّه دیگری است بر عهده بگیرد<ref>ماده 684 قانون مدنی.</ref>؛ ضمان قهری، که مسئولیت خارج از قرارداد است و ناشی از غصب و آن چه در حکم غصب است، مانند اتلاف، تسبیب و استیفاء<ref>ماده 307 قانون مدنی.</ref>. صاحب جواهر معتقد است که ضمان، عقدی است که برای تعهد به پرداخت مالی از سوی شخصی که عهده‌دار پرداخت آن نیست، مقرر شده است<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26/113.</ref>. آن چه در ~~حقوق،~~ از ضمان، مورد نظر است، ضمان عقدی است. متعهد را ضامن، طرف دیگر را مضمون‌ٌله و شخص ثالث را مضمونٌ عنه یا مدیون اصلی گویند<ref>ماده 684 و 698 قانون مدنی.</ref>.‌ در ضمان، شرط نیست که ضامن، مال‌دار باشد؛ لیکن اگر مضمونٌ‌‌له در وقت ضمان، به عدم تمکن ضامن جاهل باشد، می‌تواند عقد ضمان را فسخ کند؛ ولی اگر بعد از عقد غیر ملی شود، مضمون‌ٌله خیاری نخواهد داشت<ref>ماده 690 قانون مدنی.</ref>. هرگاه چند نفر ضامن شخصی شوند، ضمانت هر کدام که مضمون‌ٌله قبول کند، صحیح است<ref>ماده 689 قانون مدنی.</ref>. هر گاه ضمان، مدت داشته باشد، مضمون‌ٌله نمی‌تواند قبل از انقضاء مدت، از ضامن مطالبه طلب خود را کند، اگر چه دین، حال باشد<ref>ماده 702 قانون مدنی.</ref>.		ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ریشه «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است<ref>المنجد. 1/1001.</ref><ref>فرهنگ لاروس. 2/1361.</ref><ref>تهذیب اللغة. 12/49.</ref>. در [[حقوق]]، به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ذمّه دیگری گویند<ref>انصاری، مسعود، طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامه حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.</ref>. ضمان، بر دو قسم است: ضمان عقدی، که نوعی انتقال دین است و این که شخصی مالی را که بر ذمّه دیگری است بر عهده بگیرد<ref>ماده 684 قانون مدنی.</ref>؛ ضمان قهری، که مسئولیت خارج از قرارداد است و ناشی از غصب و آن چه در حکم غصب است، مانند اتلاف، تسبیب و استیفاء<ref>ماده 307 قانون مدنی.</ref>. صاحب جواهر معتقد است که ضمان، عقدی است که برای [[تعهد]] به پرداخت مالی از سوی شخصی که عهده‌دار پرداخت آن نیست، مقرر شده است<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26/113.</ref>. آن چه در [[حقوق]]، از ضمان، مورد نظر است، ضمان عقدی است. متعهد را ضامن، طرف دیگر را مضمون‌ٌله و شخص ثالث را مضمونٌ عنه یا مدیون اصلی گویند<ref>ماده 684 و 698 قانون مدنی.</ref>.‌

	~~== مآخذ ==~~		در ضمان، شرط نیست که ضامن، مال‌دار باشد؛ لیکن اگر مضمونٌ‌‌له در وقت ضمان، به عدم تمکن ضامن جاهل باشد، می‌تواند عقد ضمان را فسخ کند؛ ولی اگر بعد از عقد غیر ملی شود، مضمون‌ٌله خیاری نخواهد داشت<ref>ماده 690 قانون مدنی.</ref>. هرگاه چند نفر ضامن شخصی شوند، ضمانت هر کدام که مضمون‌ٌله قبول کند، صحیح است<ref>ماده 689 قانون مدنی.</ref>. هر گاه ضمان، مدت داشته باشد، مضمون‌ٌله نمی‌تواند قبل از انقضاء مدت، از ضامن مطالبه طلب خود را کند، اگر چه دین، حال باشد<ref>ماده 702 قانون مدنی.</ref>.
	1. ~~المنجد~~. 1/~~1001؛ فرهنگ لاروس~~. ~~2/1361؛ تهذیب اللغه~~. 12/49.

	~~2. انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامه حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.~~		== نیز نگاه کنید به ==

	~~3. ماده 684 قانون مدنی.~~		* [[حقوق]]
			* [[تعهد]]

	~~4. ماده 307 قانون مدنی.~~		== مآخذ ==
			<references />
	~~5. نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26~~/~~113.~~

	~~6. ماده 684 قانون مدنی؛ ماده 698 قانون مدنی.~~

	~~7. ماده 690 قانون مدنی.~~

	~~8. ماده 689 قانون مدنی.~~

	~~9. ماده 702 قانون مدنی.~~

			== منبع اصلی ==
			[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

			== نویسنده مقاله ==
	اسدالله معظمی گودرزی		اسدالله معظمی گودرزی
			[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]

Samei در ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۷

2025-05-07T05:57:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری.		'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری.

	ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ~~ریشة~~ «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است.<~~sup~~>1</~~sup~~> در حقوق، به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ~~ذمّة~~ دیگری گویند.<~~sup~~>2</~~sup~~> ضمان، بر دو قسم است: ضمان عقدی، که نوعی انتقال دین است و این که شخصی مالی را که بر ~~ذمّة~~ دیگری است بر عهده ~~بگیرد؛~~<~~sup~~>3</~~sup~~> ضمان قهری، که مسئولیت خارج از قرارداد است و ناشی از غصب و آن چه در حکم غصب است، مانند اتلاف، تسبیب و استیفاء.<~~sup~~>4</~~sup~~> صاحب جواهر معتقد است که ضمان، عقدی است که برای تعهد به پرداخت مالی از سوی شخصی که عهده‌دار پرداخت آن نیست، مقرر شده است.<~~sup~~>5</~~sup~~> آن چه در حقوق، از ضمان، مورد نظر است، ضمان عقدی است. متعهد را ضامن، طرف دیگر را مضمون‌ٌله و شخص ثالث را مضمونٌ عنه یا مدیون اصلی گویند.<~~sup~~>6</~~sup~~>‌ در ضمان، شرط نیست که ضامن، مال‌دار باشد؛ لیکن اگر مضمونٌ‌‌له در وقت ضمان، به عدم تمکن ضامن جاهل باشد، می‌تواند عقد ضمان را فسخ کند؛ ولی اگر بعد از عقد غیر ملی شود، مضمون‌ٌله خیاری نخواهد داشت.<~~sup~~>7</~~sup~~> هرگاه چند نفر ضامن شخصی شوند، ضمانت هر کدام که مضمون‌ٌله قبول کند، صحیح است.<~~sup~~>8</~~sup~~> هر گاه ضمان، مدت داشته باشد، مضمون‌ٌله نمی‌تواند قبل از انقضاء مدت، از ضامن ~~مطالبة~~ طلب خود را کند، اگر چه دین، حال باشد.<~~sup~~>9</~~sup~~>		ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ریشه «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است<ref>المنجد. 1/1001.</ref><ref>فرهنگ لاروس. 2/1361.</ref><ref>تهذیب اللغة. 12/49.</ref>. در حقوق، به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ذمّه دیگری گویند<ref>انصاری، مسعود، طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامه حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.</ref>. ضمان، بر دو قسم است: ضمان عقدی، که نوعی انتقال دین است و این که شخصی مالی را که بر ذمّه دیگری است بر عهده بگیرد<ref>ماده 684 قانون مدنی.</ref>؛ ضمان قهری، که مسئولیت خارج از قرارداد است و ناشی از غصب و آن چه در حکم غصب است، مانند اتلاف، تسبیب و استیفاء<ref>ماده 307 قانون مدنی.</ref>. صاحب جواهر معتقد است که ضمان، عقدی است که برای تعهد به پرداخت مالی از سوی شخصی که عهده‌دار پرداخت آن نیست، مقرر شده است<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26/113.</ref>. آن چه در حقوق، از ضمان، مورد نظر است، ضمان عقدی است. متعهد را ضامن، طرف دیگر را مضمون‌ٌله و شخص ثالث را مضمونٌ عنه یا مدیون اصلی گویند<ref>ماده 684 و 698 قانون مدنی.</ref>.‌ در ضمان، شرط نیست که ضامن، مال‌دار باشد؛ لیکن اگر مضمونٌ‌‌له در وقت ضمان، به عدم تمکن ضامن جاهل باشد، می‌تواند عقد ضمان را فسخ کند؛ ولی اگر بعد از عقد غیر ملی شود، مضمون‌ٌله خیاری نخواهد داشت<ref>ماده 690 قانون مدنی.</ref>. هرگاه چند نفر ضامن شخصی شوند، ضمانت هر کدام که مضمون‌ٌله قبول کند، صحیح است<ref>ماده 689 قانون مدنی.</ref>. هر گاه ضمان، مدت داشته باشد، مضمون‌ٌله نمی‌تواند قبل از انقضاء مدت، از ضامن مطالبه طلب خود را کند، اگر چه دین، حال باشد<ref>ماده 702 قانون مدنی.</ref>.

			== مآخذ ==
			1. المنجد. 1/1001؛ فرهنگ لاروس. 2/1361؛ تهذیب اللغه. 12/49.

	'''~~مآخذ:~~'''		2. انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامه حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.

	1. ~~المنجد. 1/1001؛ فرهنگ لاروس. 2/1361؛ تهذیب اللغة. 12/49~~.		3. ماده 684 قانون مدنی.

	~~2. انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامة حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.~~		4. ماده 307 قانون مدنی.

	~~3. مادة 684 قانون مدنی.~~

	4. ~~مادة~~ 307 قانون مدنی.

	5. نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26/113.		5. نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26/113.

	6. ~~مادة~~ 684 قانون مدنی؛ ~~مادة~~ 698 قانون مدنی.		6. ماده 684 قانون مدنی؛ ماده 698 قانون مدنی.

	7. ~~مادة~~ 690 قانون مدنی.		7. ماده 690 قانون مدنی.

	8. ~~مادة~~ 689 قانون مدنی.		8. ماده 689 قانون مدنی.

	9. ~~مادة~~ 702 قانون مدنی.		9. ماده 702 قانون مدنی.


	اسدالله معظمی گودرزی		اسدالله معظمی گودرزی

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری. ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ریشة «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است.¹ در حقوق، به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ذمّة دیگری گویند.² ضمان، بر دو قسم است: ض...» ایجاد کرد

2024-08-16T07:02:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری. ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ریشة «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است.1 در حقوق، به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ذمّة دیگری گویند.2 ضمان، بر دو قسم است: ض...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''ضَمان،''' متعهد یا ملزم بودن به تأدیه مالی یا انجام دادن امری.

ضمان، در لغت تازی، بر گرفته از ریشة «ضَمَنَ» به معنای کفالت، بر عهده گرفتن، ضمانت و پذیرفتن است.1 در حقوق، به نقل ذم‍‍ّه‌ای به ذمّة دیگری گویند.2 ضمان، بر دو قسم است: ضمان عقدی، که نوعی انتقال دین است و این که شخصی مالی را که بر ذمّة دیگری است بر عهده بگیرد؛3 ضمان قهری، که مسئولیت خارج از قرارداد است و ناشی از غصب و آن چه در حکم غصب است، مانند اتلاف، تسبیب و استیفاء.4 صاحب جواهر معتقد است که ضمان، عقدی است که برای تعهد به پرداخت مالی از سوی شخصی که عهده‌دار پرداخت آن نیست، مقرر شده است.5 آن چه در حقوق، از ضمان، مورد نظر است، ضمان عقدی است. متعهد را ضامن، طرف دیگر را مضمون‌ٌله و شخص ثالث را مضمونٌ عنه یا مدیون اصلی گویند.6‌ در ضمان، شرط نیست که ضامن، مال‌دار باشد؛ لیکن اگر مضمونٌ‌‌له در وقت ضمان، به عدم تمکن ضامن جاهل باشد، می‌تواند عقد ضمان را فسخ کند؛ ولی اگر بعد از عقد غیر ملی شود، مضمون‌ٌله خیاری نخواهد داشت.7 هرگاه چند نفر ضامن شخصی شوند، ضمانت هر کدام که مضمون‌ٌله قبول کند، صحیح است.8 هر گاه ضمان، مدت داشته باشد، مضمون‌ٌله نمی‌تواند قبل از انقضاء مدت، از ضامن مطالبة طلب خود را کند، اگر چه دین، حال باشد.9

'''مآخذ:'''

1. المنجد. 1/1001؛ فرهنگ لاروس. 2/1361؛ تهذیب اللغة. 12/49.

2. انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامة حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب فکر، 2/1274.

3. مادة 684 قانون مدنی.

4. مادة 307 قانون مدنی.

5. نجفی، محمدحسن. '''''جواهر الکلام.''''' 26/113.

6. مادة 684 قانون مدنی؛ مادة 698 قانون مدنی.

7. مادة 690 قانون مدنی.

8. مادة 689 قانون مدنی.

9. مادة 702 قانون مدنی.

اسدالله معظمی گودرزی