عشق - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samei در ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۵

2025-05-01T15:25:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۵
خط ۵:		خط ۵:

	=== 2) در حوزه معرفت شناسی ===		=== 2) در حوزه معرفت شناسی ===
	معرفت شناسی، مهم‌ترین بخش انسان شناسی است [← انسان شناسی] و عشق در معرفت شناسی، از علم انسان به معشوق (مجازی و سپس حقیقی) به بار می‌اید. سالک، نخست، به مرتبه «میل» می‌رسد یعنی میل و گرایش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌ای بالاتر می‌نهد و به مرتبه «ارادت» می‌رسد. ان‌گاه به مرتبه «محبت» و سرانجام به پایگاه «عشق» که مرتبه نهایی است، می‌رسد و تا سالک بدین مرتبه نرسد روح وی عروج نمی‌کند<ref>؟. '''''انسان''''' '''''کامل'''''. ص112.</ref> و چون به مرتبه عشق رسید و روح خود را تزکیه و دل خود را تصفیه کرد انوار حق بر دل وی متجلی می‌شود و [[حقیقت]] را [[شهود]] می‌کند و با همه وجود درمی‌یابد که افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعی ویژه حق تعالی است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتی عاریتی و غیر اصیل است و پرتو از ذات و صفات و افعال [[حق]] به شمار می‌اید. [← [[شهود]]]		معرفت شناسی، مهم‌ترین بخش انسان شناسی است [← انسان شناسی] و عشق در معرفت شناسی، از علم انسان به معشوق (مجازی و سپس حقیقی) به بار می‌اید. سالک، نخست، به مرتبه «میل» می‌رسد یعنی میل و گرایش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌ای بالاتر می‌نهد و به مرتبه «ارادت» می‌رسد. ان‌گاه به مرتبه «محبت» و سرانجام به پایگاه «عشق» که مرتبه نهایی است، می‌رسد و تا سالک بدین مرتبه نرسد روح وی عروج نمی‌کند<ref>؟. '''''انسان''''' '''''کامل'''''. ص112.</ref> و چون به مرتبه عشق رسید و روح خود را تزکیه و دل خود را تصفیه کرد انوار حق بر دل وی متجلی می‌شود و [[حقیقت]] را [[شهود]] می‌کند و با همه وجود درمی‌یابد که افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعی ویژه [[حق]] تعالی است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتی عاریتی و غیر اصیل است و پرتو از ذات و صفات و افعال [[حق]] به شمار می‌اید. [← [[شهود]]]

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	اصغر دادبه		اصغر دادبه
			[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]]

Samei در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۳

2025-04-18T16:03:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[عشق]]،''' در لغت به معنی شدت محبت است و بسیار مهر ورزیدن و دوست داشتن و میل و گرایش داشتن و گفته‌اند که از «عَشَقه» مشتق شده و عشقه به معنی پیچک که بر درخت می‌پیچد و درخت را خشک می‌کند و خود تر و تازه و شاداب می‌ماند. عشق نیز چنین است یعنی پیکر عاشق را زار و نزار می‌کند و روح او را شاداب می‌سازد<ref>سهروردی (شیخ اشراق). '''''مجموعه مصنفات.''''' به کوشش هانری کربین، تهران: انستیتو ایران و فرانسه، ..13، 3/~~287؛ نیزنک:~~ نسفی، '''''انسان کامل'''''. به کوشش ماریژان موله، تهران: انستیتو ایران و فرانسه، ..13، ص115- 116.</ref>. عشق در اصطلاح عرفان در دو حوزه به کار می‌رود: در حوزه جهان شناسی، و در حوزه معرفت شناسی، و در هر دو حوزه به معنی نتیجه علم عاشق است به کمالات معشوق و چون حُسن و جمال در رأس کمالات قرار دارد می‌توان گفت: عشق، نتیجه علم عاشق است به حُسن و جمال معشوق؛ در جهان شناسی نتیجه علم خدا به حسن اوست و در انسان شناسی و معرفت شناسی حاصل علم انسان است به جمال معشوق مجازی و سپس معشوق حقیقی:		'''[[عشق]]،''' در لغت به معنی شدت محبت است و بسیار مهر ورزیدن و دوست داشتن و میل و گرایش داشتن و گفته‌اند که از «عَشَقه» مشتق شده و عشقه به معنی پیچک که بر درخت می‌پیچد و درخت را خشک می‌کند و خود تر و تازه و شاداب می‌ماند. عشق نیز چنین است یعنی پیکر عاشق را زار و نزار می‌کند و روح او را شاداب می‌سازد<ref>سهروردی (شیخ اشراق). '''''مجموعه مصنفات.''''' به کوشش هانری کربین، تهران: انستیتو ایران و فرانسه، ..13، 3/287.</ref><ref>نسفی، '''''انسان کامل'''''. به کوشش ماریژان موله، تهران: انستیتو ایران و فرانسه، ..13، ص115- 116.</ref>. عشق در اصطلاح عرفان در دو حوزه به کار می‌رود: در حوزه جهان شناسی، و در حوزه معرفت شناسی، و در هر دو حوزه به معنی نتیجه علم عاشق است به کمالات معشوق و چون حُسن و [[جمال]] در رأس کمالات قرار دارد می‌توان گفت: عشق، نتیجه علم عاشق است به حُسن و جمال معشوق؛ در جهان شناسی نتیجه علم خدا به حسن اوست و در انسان شناسی و معرفت شناسی حاصل علم انسان است به [[جمال]] معشوق مجازی و سپس معشوق حقیقی:

	~~'''~~1) در حوزه جهان‌شناسی~~:'''~~ عشق، نخستین ~~افریده~~ و منشأ ظهور کثرت است. بدین ترتیب که در ~~ازل،~~ حُسنِ ازلی خداوند تجلی کرده است و علم ازلی خداوند بدان تعلق گرفته و در نتیجه عشق، به عنوان نخستین ~~افریده~~ در وجود ~~امده~~ است. دیگر موجودات در پرتو این عشق هستی یافته‌اند و به برکت همین عشق پایدار می‌مانند. به زبان فلسفی، عشق هم علت موجده جهان است، هم علت مُبقیه جهان<ref>حافظ. '''''دیوان'''''. به کوشش محمد قزوینی، قاسم غنی، تهران: زوار، غزل 152، بیت 1.</ref>. در این طرح پس از افرینش جهان، خداوند اقدام به ~~افرینش~~ انسان می‌کند تا حامل بار امانت عشق گردد و خلیفه خدا در زمین باشد<ref>~~همو، همان~~. غزل 152، بیت 2.</ref>. در طرح جهان شناسانه ابن عربی، جهان از طریق تجلی یا فیض به ظهور می‌رسد. بدین ترتیب که اولاً، خداوند بر خود تجلی می‌کند و در نتیجه موجودات، در علم (= ذهن) خدا وجود علمی می‌یابند. از وجود علمی موجودات، اصطلاحاً به «اعیان ثابته» تعبیر می‌شود، ثانیاً، بر غیر خود یعنی بر ماسوی الله تجلی می‌کند و موجودات، مرحله به مرحله از علم به عین می‌ایند و صورت عینی پیدا می‌کنند. مرحله اول، موجودات مجرّد؛ مرحله دوم، موجودات نیمه مجرّد یا مثالی؛ مرحله سوم، موجودات مادی یا جسمانی و مرحله چهارم، موجود جامع یعنی انسان. از هر یک از این مراحل و مراتب به عالم (= جهان) تعبیر می‌شود؛ بر روی پنج عالم: یک عالم علمی و چهار عالم عینی. از نخستین تجلی که منجر به ظهور موجودات در علم خدا شد به تجلی اقدس یا فیض اقدس و از دومین تجلی که سبب ظهور موجودات از علم به عین گردید به فیض مقدس یا تجلی مقدس تعبیر شده است، و این همه در پرتو عشق صورت گرفته؛~~<ref> ؟</ref>~~ چرا که بر طبق حدیث کنز مخفی، خداوند دوست داشت که شناخته شود و به همین سبب موجودات را افرید تا شناخته گردد: کُنْتُ کنزاً مخفّیاً فأَحْیَبْتُ أَنْ أُعْرَفَ، فَخَلَقْتُ الخَلْقَ لکی أُعْرَفَ»~~<ref>؟</ref>~~ و ان شناسنده همانا انسان است که حامل امانت عشق است و در پرتو عشق به معرفت می‌رسد.		=== 1) در حوزه جهان‌شناسی ===
			عشق، نخستین آفریده و منشأ ظهور کثرت است. بدین ترتیب که در [[ازل]]، حُسنِ ازلی خداوند تجلی کرده است و علم ازلی خداوند بدان تعلق گرفته و در نتیجه عشق، به عنوان نخستین آفریده در وجود آمده است. دیگر موجودات در پرتو این عشق هستی یافته‌اند و به برکت همین عشق پایدار می‌مانند. به زبان فلسفی، عشق هم علت موجده جهان است، هم علت مُبقیه جهان<ref>حافظ. '''''دیوان'''''. به کوشش محمد قزوینی، قاسم غنی، تهران: زوار، غزل 152، بیت 1.</ref>. در این طرح پس از افرینش جهان، خداوند اقدام به [[آفرینش انسان]] می‌کند تا حامل بار امانت عشق گردد و خلیفه خدا در زمین باشد<ref>حافظ. '''''دیوان'''''. به کوشش محمد قزوینی، قاسم غنی، تهران: زوار، غزل 152، بیت 2.</ref>. در طرح جهان شناسانه ابن عربی، جهان از طریق تجلی یا فیض به ظهور می‌رسد. بدین ترتیب که اولاً، خداوند بر خود تجلی می‌کند و در نتیجه موجودات، در علم (= ذهن) خدا وجود علمی می‌یابند. از وجود علمی موجودات، اصطلاحاً به «اعیان ثابته» تعبیر می‌شود، ثانیاً، بر غیر خود یعنی بر ماسوی الله تجلی می‌کند و موجودات، مرحله به مرحله از علم به عین می‌ایند و صورت عینی پیدا می‌کنند. مرحله اول، موجودات مجرّد؛ مرحله دوم، موجودات نیمه مجرّد یا مثالی؛ مرحله سوم، موجودات مادی یا جسمانی و مرحله چهارم، موجود جامع یعنی انسان. از هر یک از این مراحل و مراتب به عالم (= جهان) تعبیر می‌شود؛ بر روی پنج عالم: یک عالم علمی و چهار عالم عینی. از نخستین تجلی که منجر به ظهور موجودات در علم خدا شد به تجلی اقدس یا فیض اقدس و از دومین تجلی که سبب ظهور موجودات از علم به عین گردید به فیض مقدس یا تجلی مقدس تعبیر شده است، و این همه در پرتو عشق صورت گرفته؛ چرا که بر طبق حدیث کنز مخفی، خداوند دوست داشت که شناخته شود و به همین سبب موجودات را افرید تا شناخته گردد: کُنْتُ کنزاً مخفّیاً فأَحْیَبْتُ أَنْ أُعْرَفَ، فَخَلَقْتُ الخَلْقَ لکی أُعْرَفَ» و آن شناسنده همانا انسان است که حامل امانت عشق است و در پرتو عشق به معرفت می‌رسد.

	~~'''~~2) در حوزه معرفت شناسی~~:'''~~ معرفت شناسی، مهم‌ترین بخش انسان شناسی است [← انسان شناسی] و عشق در معرفت شناسی، از علم انسان به معشوق (مجازی و سپس حقیقی) به بار می‌اید. سالک، نخست، به مرتبه «میل» می‌رسد یعنی میل و گرایش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌ای بالاتر می‌نهد و به مرتبه «ارادت» می‌رسد. ان‌گاه به مرتبه «محبت» و سرانجام به پایگاه «عشق» که مرتبه نهایی است، می‌رسد و تا سالک بدین مرتبه نرسد روح وی عروج نمی‌کند<ref>؟. '''''انسان''''' '''''کامل'''''. ص112.</ref> و چون به مرتبه عشق رسید و روح خود را تزکیه و دل خود را تصفیه کرد انوار حق بر دل وی متجلی می‌شود و حقیقت را شهود می‌کند و با همه وجود درمی‌یابد که افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعی ویژه حق تعالی است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتی عاریتی و غیر اصیل است و پرتو از ذات و صفات و افعال حق به شمار می‌اید. [← شهود]		=== 2) در حوزه معرفت شناسی ===
			معرفت شناسی، مهم‌ترین بخش انسان شناسی است [← انسان شناسی] و عشق در معرفت شناسی، از علم انسان به معشوق (مجازی و سپس حقیقی) به بار می‌اید. سالک، نخست، به مرتبه «میل» می‌رسد یعنی میل و گرایش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌ای بالاتر می‌نهد و به مرتبه «ارادت» می‌رسد. ان‌گاه به مرتبه «محبت» و سرانجام به پایگاه «عشق» که مرتبه نهایی است، می‌رسد و تا سالک بدین مرتبه نرسد روح وی عروج نمی‌کند<ref>؟. '''''انسان''''' '''''کامل'''''. ص112.</ref> و چون به مرتبه عشق رسید و روح خود را تزکیه و دل خود را تصفیه کرد انوار حق بر دل وی متجلی می‌شود و [[حقیقت]] را [[شهود]] می‌کند و با همه وجود درمی‌یابد که افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعی ویژه حق تعالی است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتی عاریتی و غیر اصیل است و پرتو از ذات و صفات و افعال [[حق]] به شمار می‌اید. [← [[شهود]]]

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[حقیقت]]
			* [[شهود]]
			* [[حق]]
			* [[آفرینش انسان]]<br />

	== ماخذ ==		== ماخذ ==
	<references />		<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی		[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	اصغر دادبه		اصغر دادبه

Maedeh در ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۷

2025-04-14T16:47:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۵:		خط ۵:
	'''2) در حوزه معرفت شناسی:''' معرفت شناسی، مهم‌ترین بخش انسان شناسی است [← انسان شناسی] و عشق در معرفت شناسی، از علم انسان به معشوق (مجازی و سپس حقیقی) به بار می‌اید. سالک، نخست، به مرتبه «میل» می‌رسد یعنی میل و گرایش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌ای بالاتر می‌نهد و به مرتبه «ارادت» می‌رسد. ان‌گاه به مرتبه «محبت» و سرانجام به پایگاه «عشق» که مرتبه نهایی است، می‌رسد و تا سالک بدین مرتبه نرسد روح وی عروج نمی‌کند<ref>؟. '''''انسان''''' '''''کامل'''''. ص112.</ref> و چون به مرتبه عشق رسید و روح خود را تزکیه و دل خود را تصفیه کرد انوار حق بر دل وی متجلی می‌شود و حقیقت را شهود می‌کند و با همه وجود درمی‌یابد که افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعی ویژه حق تعالی است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتی عاریتی و غیر اصیل است و پرتو از ذات و صفات و افعال حق به شمار می‌اید. [← شهود]		'''2) در حوزه معرفت شناسی:''' معرفت شناسی، مهم‌ترین بخش انسان شناسی است [← انسان شناسی] و عشق در معرفت شناسی، از علم انسان به معشوق (مجازی و سپس حقیقی) به بار می‌اید. سالک، نخست، به مرتبه «میل» می‌رسد یعنی میل و گرایش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌ای بالاتر می‌نهد و به مرتبه «ارادت» می‌رسد. ان‌گاه به مرتبه «محبت» و سرانجام به پایگاه «عشق» که مرتبه نهایی است، می‌رسد و تا سالک بدین مرتبه نرسد روح وی عروج نمی‌کند<ref>؟. '''''انسان''''' '''''کامل'''''. ص112.</ref> و چون به مرتبه عشق رسید و روح خود را تزکیه و دل خود را تصفیه کرد انوار حق بر دل وی متجلی می‌شود و حقیقت را شهود می‌کند و با همه وجود درمی‌یابد که افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعی ویژه حق تعالی است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتی عاریتی و غیر اصیل است و پرتو از ذات و صفات و افعال حق به شمار می‌اید. [← شهود]

	== ~~'''ماخذ:'''~~ ==		== نیز نگاه کنید به ==

	~~== نیز نگاه کنید به ==~~


			== ماخذ ==
			<references />
	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	دانشنامه ایران		سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی


	~~نویسنده مقاله~~

			== نویسنده مقاله ==
	اصغر دادبه		اصغر دادبه

Maedeh در ‏۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۷

2025-04-03T10:37:09Z

نمایش تغییرات

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''عشق،''' در لغت به معني شدت محبت است و بسيار مهر ورزيدن و دوست داشتن و ميل و گرايش داشتن و گفته‌اند كه از «عَشَقه» مشتق شده و عشقه به معني پيچك كه بر درخت مي‌پيچد و درخت را خشك مي‌كند و خود تر و تازه و شاداب مي‌ماند. عشق نيز چنين است يعني پيكر عا...» ایجاد کرد

2024-08-12T23:56:49Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''عشق،''' در لغت به معني شدت محبت است و بسيار مهر ورزيدن و دوست داشتن و ميل و گرايش داشتن و گفته‌اند كه از «عَشَقه» مشتق شده و عشقه به معني پيچك كه بر درخت مي‌پيچد و درخت را خشك مي‌كند و خود تر و تازه و شاداب مي‌ماند. عشق نيز چنين است يعني پيكر عا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''عشق،''' در لغت به معني شدت محبت است و بسيار مهر ورزيدن و دوست داشتن و ميل و گرايش داشتن و گفته‌اند كه از «عَشَقه» مشتق شده و عشقه به معني پيچك كه بر درخت مي‌پيچد و درخت را خشك مي‌كند و خود تر و تازه و شاداب مي‌ماند. عشق نيز چنين است يعني پيكر عاشق را زار و نزار مي‌كند و روح او را شاداب مي‌سازد.1 عشق در اصطلاح عرفان در دو حوزه به كار مي‌رود: در حوزة جهان شناسي، و در حوزة معرفت شناسي، و در هر دو حوزه به معني نتيجة علم عاشق است به كمالات معشوق و چون حُسن و جمال در رأس كمالات قرار دارد مي‌توان گفت: عشق، نتيجة علم عاشق است به حُسن و جمال معشوق؛ در جهان شناسي نتيجة علم خدا به حسن اوست و در انسان شناسي و معرفت شناسي حاصل علم انسان است به جمال معشوق مجازي و سپس معشوق حقيقي:

'''1) در حوزة جهان‌شناسي:''' عشق، نخستين آفريده و منشأ ظهور كثرت است. بدين ترتيب كه در ازل، حُسنِ ازلي خداوند تجلي كرده است و علم ازلي خداوند بدان تعلق گرفته و در نتيجه عشق، به عنوان نخستين آفريده در وجود آمده است. ديگر موجودات در پرتو اين عشق هستي يافته‌اند و به بركت همين عشق پايدار مي‌مانند. به زبان فلسفي، عشق هم علت موجدة جهان است، هم علت مُبقية جهان.2 در اين طرح پس از آفرينش جهان، خداوند اقدام به آفرينش انسان مي‌كند تا حامل بار امانت عشق گردد و خليفة خدا در زمين باشد.3 در طرح جهان شناسانة ابن عربي، جهان از طريق تجلي يا فيض به ظهور مي‌رسد. بدين ترتيب كه اولاً، خداوند بر خود تجلي مي‌كند و در نتيجه موجودات، در علم (= ذهن) خدا وجود علمي مي‌يابند. از وجود علمي موجودات، اصطلاحاً به «اعيان ثابته» تعبير مي‌شود، ثانياً، بر غير خود يعني بر ماسوي الله تجلي مي‌كند و موجودات، مرحله به مرحله از علم به عين مي‌آيند و صورت عيني پيدا مي‌كنند. مرحلة اول، موجودات مجرّد؛ مرحلة دوم، موجودات نيمه مجرّد يا مثالي؛ مرحلة سوم، موجودات مادي يا جسماني و مرحلة چهارم، موجود جامع يعني انسان. از هر يك از اين مراحل و مراتب به عالم (= جهان) تعبير مي‌شود؛ بر روي پنج عالم: يك عالم علمي و چهار عالم عيني. از نخستين تجلي كه منجر به ظهور موجودات در علم خدا شد به تجلي اقدس يا فيض اقدس و از دومين تجلي كه سبب ظهور موجودات از علم به عين گرديد به فيض مقدس يا تجلي مقدس تعبير شده است، و اين همه در پرتو عشق صورت گرفته؛4 چرا كه بر طبق حديث كنز مخفي، خداوند دوست داشت كه شناخته شود و به همين سبب موجودات را آفريد تا شناخته گردد: كُنْتُ كنزاً مخفّياً فأَحْيَبْتُ أَنْ أُعْرَفَ، فَخَلَقْتُ الخَلْقَ لكي أُعْرَفَ»5 و آن شناسنده همانا انسان است كه حامل امانت عشق است و در پرتو عشق به معرفت مي‌رسد.

'''2) در حوزة معرفت شناسي:''' معرفت شناسي، مهم‌ترين بخش انسان شناسي است [← انسان شناسي] و عشق در معرفت شناسي، از علم انسان به معشوق (مجازي و سپس حقيقي) به بار مي‌آيد. سالك، نخست، به مرتبة «ميل» مي‌رسد يعني ميل و گرايش به معشوق، سپس گام به مرتبه‌اي بالاتر مي‌نهد و به مرتبة «ارادت» مي‌رسد. آن‌گاه به مرتبة «محبت» و سرانجام به پايگاه «عشق» كه مرتبة نهايي است، مي‌رسد و تا سالك بدين مرتبه نرسد روح وي عروج نمي‌كند6 و چون به مرتبة عشق رسيد و روح خود را تزكيه و دل خود را تصفيه كرد انوار حق بر دل وي متجلي مي‌شود و حقيقت را شهود مي‌كند و با همة وجود درمي‌يابد كه افعال، صفات، و ذات (= وجود) واقعي ويژة حق تعالي است و افعال و صفات و ذات ما افعال و صفات و ذاتي عاريتي و غير اصيل است و پرتو از ذات و صفات و افعال حق به شمار مي‌آيد. [← شهود]

'''مآخذ:'''

1. سهروردي (شيخ اشراق). '''''مجموعة مصنفات.''''' به كوشش هانري كربين، تهران: انستيتو ايران و فرانسه، ..13، 3/287؛ نيزنك: نسفي، '''''انسان كامل'''''. به كوشش ماريژان موله، تهران: انستيتو ايران و فرانسه، ..13، ص115- 116.

2. حافظ. '''''ديوان'''''. به كوشش محمد قزويني، قاسم غني، تهران: زوار، غزل 152، بيت 1.

3. همو، همان. غزل 152، بيت 2.

4. ؟

5. ؟

6. ؟. '''''انسان''''' '''''كامل'''''. ص112.

اصغر دادبه