هدایه المتعلمین فی الطب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samei در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۲

2025-06-08T14:12:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:هدایه المتعلمین فی الطب.jpg\|بندانگشتی\|هدایه المتعلمین فی الطب برگرفته از سایت نورشاپ قابل بازیابی از https://www.noorshop.ir/fa/book/12686/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%B7%D8%A8]]		[[پرونده:هدایه المتعلمین فی الطب.jpg\|بندانگشتی\|هدایه المتعلمین فی الطب برگرفته از سایت نورشاپ قابل بازیابی از https://www.noorshop.ir/fa/book/12686/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%B7%D8%A8]]
	هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که [[الابنیه عن حقائق الادویه\|الأبنیه عن حقایق الأدویه]]٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>.		هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به [[فارسی\|زبان فارسی]] و یکی از کهن‌ترین متون [[فارسی]] موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که [[الابنیه عن حقائق الادویه\|الأبنیه عن حقایق الأدویه]] ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>.

	اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>.		اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]] و [[ابوریحان بیرونی]] که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>.

	اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.		اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به [[عربی\|زبان عربی]] است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ [[فارسی\|زبان فارسی]] و به‌ویژه تاریخ ترجمه از [[عربی]] به [[فارسی]] به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.

	فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک\|ابن سینا]]٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه ~~جرجانی٭~~ یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71</ref>.		فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک\|ابن سینا]]<nowiki/>ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه جرجانی یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71</ref>.

	این کتاب در 1344 ش به کوشش جلال متینی در کمال دقت و پاکیزگی با حواشی بسیار و مقدمه‌ای مبسوط درباره مؤلف، کتاب و به‌ویژه اهمیت ادبی آن در [[مشهد]] منتشر شده است.		این کتاب در 1344 ش به کوشش جلال متینی در کمال دقت و پاکیزگی با حواشی بسیار و مقدمه‌ای مبسوط درباره مؤلف، کتاب و به‌ویژه اهمیت ادبی آن در [[مشهد]] منتشر شده است.
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	یونس كرامتی		یونس كرامتی
	[[رده:علوم و فنون]]		[[رده:علوم و فنون]]
			[[رده:تاریخ علم]]

Samei در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷

2025-05-10T11:27:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۲:		خط ۲:
	هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که [[الابنیه عن حقائق الادویه\|الأبنیه عن حقایق الأدویه]]٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>.		هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که [[الابنیه عن حقائق الادویه\|الأبنیه عن حقایق الأدویه]]٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>.

	اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>.		اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>.

	اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.		اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.

	فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک\|ابن سینا]]٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه جرجانی٭ یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71</ref>.		فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک\|ابن سینا]]٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه جرجانی٭ یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71</ref>.

Samei در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶

2025-05-10T11:26:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:هدایه المتعلمین فی الطب.jpg\|بندانگشتی\|هدایه المتعلمین فی الطب برگرفته از سایت نورشاپ قابل بازیابی از https://www.noorshop.ir/fa/book/12686/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%B7%D8%A8]]		[[پرونده:هدایه المتعلمین فی الطب.jpg\|بندانگشتی\|هدایه المتعلمین فی الطب برگرفته از سایت نورشاپ قابل بازیابی از https://www.noorshop.ir/fa/book/12686/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%B7%D8%A8]]
	هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیه عن حقایق ~~الأدویه٭~~ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>. اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>. اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.		هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که [[الابنیه عن حقائق الادویه\|الأبنیه عن حقایق الأدویه]]٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>.

			اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>.

			اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.

	فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک\|ابن سینا]]٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه جرجانی٭ یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71</ref>.		فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک\|ابن سینا]]٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه جرجانی٭ یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71</ref>.
خط ۱۲:		خط ۱۶:
	* [[ابن سینا، پزشک]]		* [[ابن سینا، پزشک]]
	* [[مشهد]]		* [[مشهد]]
			* [[الابنیه عن حقائق الادویه]]

	== مآخذ ==		== مآخذ ==
خط ۲۱:		خط ۲۶:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	یونس كرامتی		یونس كرامتی
			[[رده:علوم و فنون]]

Nazli در ‏۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۴

2025-05-08T16:44:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:هدایه المتعلمین فی الطب.jpg\|بندانگشتی\|هدایه المتعلمین فی الطب برگرفته از سایت نورشاپ قابل بازیابی از https://www.noorshop.ir/fa/book/12686/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%81%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%B7%D8%A8]]
	هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیه عن حقایق الأدویه٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>. اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>. اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.		هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیه عن حقایق الأدویه٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>. اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی\|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>. اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.

Nazli در ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶

2025-05-07T11:26:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	== مآخذ ==		== مآخذ ==
			<references />

			== منبع اصلی ==
			[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

			== نویسنده مقاله ==
			یونس كرامتی

Nazli در ‏۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۵

2025-05-07T11:25:35Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-هدایة المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیة عن حقایق الأدویة٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‍تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<sup>1و2</sup>) نوشتۀ ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سدۀ 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 سالۀ خود در پزشکی نوشته است.<sup>3</sup> اخوینی، چنان که خود در هدایة المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد ابوبکر محمد بن زکریای رازی بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد.<sup>4</sup> در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایة المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دورۀ اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون رازی٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوۀ تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است.<sup>5</sup> اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد».<sup>6</sup> هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند.<sup>7</sup> در هر صورت مقایسۀ متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی دربارۀ تاریخ زبان فارسی و بویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد.<sup>8</sup>
+هدایه المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیه عن حقایق الأدویه٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‌تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<ref>افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»،''''' ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛ </ref><ref>کرامتی، '''''«بحثی دربارۀ منابع الأبنیه عن حقائق الادویه»'''''، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316</ref>) نوشته ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سده 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 ساله خود در پزشکی نوشته است<ref>اخوینی بخاری، '''''هدایه المتعلمین فی الطب'''''، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14</ref>. اخوینی، چنان که خود در هدایه المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]] بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد<ref>اخوینی بخاری، ص 303.</ref>. در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایه المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دوره اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی|رازی]]٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوه تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 179.</ref>. اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد»<ref>اخوینی بخاری، ص 587.</ref>. هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، ص 181.</ref>. در هر صورت مقایسه متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی درباره تاریخ زبان فارسی و به‌ویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد<ref>کرامتی، '''''«بررسی منابع هدایه المتعلمین فی الطب»'''''، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182.</ref>.
-فارسی بودن هدایة المتعلمین و نیز شیوۀ سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون ابن سینا٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانۀ سدۀ 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمرۀ کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف ''الاغراض الطبیة'' جرجانی٭ یاد کرده است.<sup>9</sup>
+فارسی بودن هدایه المتعلمین و نیز شیوه سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون [[ابن سینا، پزشک|ابن سینا]]٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانه سده 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمره کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف الاغراض الطبیه جرجانی٭ یاد کرده است<ref>نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، '''چهار مقاله'''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن،  1328ق/1910م ص 70-71</ref>.
-این کتاب در 1344 ش به کوشش جلال متینی در کمال دقت و پاکیزگی با حواشی بسیار  و مقدمه‌ای مبسوط دربارۀ مؤلف، کتاب و بویژه اهمیت ادبی آن در مشهد منتشر شده است.
+این کتاب در 1344 ش به کوشش جلال متینی در کمال دقت و پاکیزگی با حواشی بسیار  و مقدمه‌ای مبسوط درباره مؤلف، کتاب و به‌ویژه اهمیت ادبی آن در [[مشهد]] منتشر شده است.
-مآخذ:
+* [[ابوبکر محمد بن زکریای رازی]]
-.    افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، «بررسی منابع هدایة المتعلمین فی الطب»، ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛
+== مآخذ ==

Samei در ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۹

2025-05-05T09:19:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
	هدایة المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیة عن حقایق الأدویة٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‍تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<sup>1و2</sup>) نوشتۀ ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سدۀ 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 سالۀ خود در پزشکی نوشته است.<sup>3</sup> اخوینی، چنان که خود در هدایة المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد ابوبکر محمد بن زکریای رازی بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد.<sup>4</sup> در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایة المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دورۀ اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون رازی٭ و ابوریحان ~~بیرونی٭~~ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوۀ تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است.<sup>5</sup> اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد».<sup>6</sup> هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند.<sup>7</sup> در هر صورت مقایسۀ متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی دربارۀ تاریخ زبان فارسی و بویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد.<sup>8</sup>		هدایة المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیة عن حقایق الأدویة٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‍تر از این کتاب می‌دانند درست نیست<sup>1و2</sup>) نوشتۀ ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سدۀ 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 سالۀ خود در پزشکی نوشته است.<sup>3</sup> اخوینی، چنان که خود در هدایة المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد ابوبکر محمد بن زکریای رازی بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد.<sup>4</sup> در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایة المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دورۀ اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون رازی٭ و [[ابوریحان بیرونی]]٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوۀ تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است.<sup>5</sup> اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد».<sup>6</sup> هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند.<sup>7</sup> در هر صورت مقایسۀ متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی دربارۀ تاریخ زبان فارسی و بویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد.<sup>8</sup>

	فارسی بودن هدایة المتعلمین و نیز شیوۀ سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون ابن سینا٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانۀ سدۀ 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمرۀ کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف ''الاغراض الطبیة'' جرجانی٭ یاد کرده است.<sup>9</sup>		فارسی بودن هدایة المتعلمین و نیز شیوۀ سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون ابن سینا٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانۀ سدۀ 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمرۀ کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف ''الاغراض الطبیة'' جرجانی٭ یاد کرده است.<sup>9</sup>

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «هدایة المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیة عن حقایق الأدویة٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‍تر از این کتاب می‌دانند درست نیست^1و2) نوشتۀ ابوبکر ربیع بن احم...» ایجاد کرد

2024-08-22T05:28:56Z

صفحه‌ای تازه حاوی «هدایة المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیة عن حقایق الأدویة٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‍تر از این کتاب می‌دانند درست نیست1و2) نوشتۀ ابوبکر ربیع بن احم...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

هدایة المتعلمین فی الطب، کهن‌ترین اثر علمی موجود به زبان فارسی و یکی از کهن‌ترین متون فارسی موجود (دیدگاه پژوهشگرانی که الأبنیة عن حقایق الأدویة٭ ابومنصور موفق هروی را کهن‍تر از این کتاب می‌دانند درست نیست1و2) نوشتۀ ابوبکر ربیع بن احمد اخوینی بخاری، پزشک ایرانی سدۀ 4 ق / ؟ م که آن را برای پسر خود و بر اساس تجربیات 30 سالۀ خود در پزشکی نوشته است.3 اخوینی، چنان که خود در هدایة المتعلمین تأکید کرده پزشکی را نزد ابوالقاسم طاهر بن محمد بن ابراهیم مقانعی رازی ـ که خود شاگرد ابوبکر محمد بن زکریای رازی بود ـ فرا گرفته بود و از شیوه‌های درمانی این دو پیروی می‌کرد.4 در نتیجه این کتاب را باید نخستین و مهم‍ترین اثر فارسی تألیف شده در مکتب پزشکی رازی به شمار آورد (خود رازی به عربی می‌نوشت). یکی از مهم‌ترین نکات کتاب هدایة المتعلمین توجه وی به ذکر مآخذ است. متأسفانه اغلب دانشمندان دورۀ اسلامی، توجه چندانی به ذکر مآخذ خود نداشته‌اند. و شخصیت‌هایی چون رازی٭ و ابوریحان بیرونی٭ که همیشه، خود را ملزم به ذکر صاحبان حقیقی آراء می‌دانسته‌اند بسیار اندک‌اند. اما اخوینی بخاری، نه تنها در روش‌های درمانی که در شیوۀ تألیف و ارجاع به مآخذ نیز کم و بیش از رازی پیروی کرده و از مؤلفین آثاری که از آنها بهره برده، یاد کرده است.5 اما اخوینی، چنانکه خود نیز بدان تصریح دارد، اصل را بر ذکر مآخذ قرار نداده و تنها در مواردی که درستی آراء پیشینیان را شخصا نیازموده، نام آنان را آورده است. چه وی در اواخر کتاب آورده است: «و لکن من ترا آن چیزها گفتم بدین کتاب کی من آزموده‌ام. مگر آن که چیزی که گویم فلان چنین می‌گویذ، آن نیازموده بُوَم، این بدان گفتم تا ترا غلط نیفتد».6 هر چند که در پاره‌ای موارد اخوینی فراموش کرده که مأخذ چیزهای نیازموده را یاد کند.7 در هر صورت مقایسۀ متن کتاب با مآخذ آن، که همگی به زبان عربی است، می‌تواند نکات ارزشمندی دربارۀ تاریخ زبان فارسی و بویژه تاریخ ترجمه از عربی به فارسی به دست دهد.8

فارسی بودن هدایة المتعلمین و نیز شیوۀ سهل ممتنع نگارنده در تألیف آن موجب شد که این کتاب، حتی پس از نگارش آثار مهمی چون القانون ابن سینا٭ ارزش و اعتبار خود را از دست ندهد. چندان که نظامی عروضی، در میانۀ سدۀ 6ق در کتاب چهار مقاله، این کتاب را در زمرۀ کتاب‍های متوسط الحجم درسی پزشکی و در ردیف ''الاغراض الطبیة'' جرجانی٭ یاد کرده است.9

این کتاب در 1344 ش به کوشش جلال متینی در کمال دقت و پاکیزگی با حواشی بسیار و مقدمه‌ای مبسوط دربارۀ مؤلف، کتاب و بویژه اهمیت ادبی آن در مشهد منتشر شده است.

مآخذ:

1. افزون بر مقاله الابنیه در همین دانشنامه، نگاه کنید به: کرامتی، «بررسی منابع هدایة المتعلمین فی الطب»، ''مقالات و بررسی‌ها''، جلد 69، تابستان 1380ش، ص 179؛

2. کرامتی، «بحثی دربارۀ منابع ''الأبنیة عن حقائق الادویة''»، ''فرهنگ''، شمارۀ 20-21، زمستان 1375-بهار 1376ش، صص 313-316

3. اخوینی بخاری، هدایة المتعلمین فی الطب، به کوشش جلال متینی، مشهد، 1344ش، ص 14

4. اخوینی بخاری، ص 303

5. کرامتی، «بررسی منابع هدایة المتعلمین فی الطب»، ص 179

6. اخوینی بخاری، ص 587

7. کرامتی، «بررسی منابع هدایة المتعلمین فی الطب»، ص 181

8. کرامتی، «بررسی منابع هدایة المتعلمین فی الطب»، صص 178-179، چند نکته از این دست در صص 181-182

9. نظامی عروضی سمرقندی، احمد بن عمر، ''چهار مقاله''، به کوشش محمد قزوینی، لیدن، 1328ق/1910م ص 70-71

یونس کرامتی