پیر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Samei در ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۵

2025-05-01T12:25:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۵
خط ۳:		خط ۳:
	1) مرتبه نخست، مرتبه کسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛		1) مرتبه نخست، مرتبه کسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛

	2) مرتبه کسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup>*</sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛		2) مرتبه کسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و [[توبه]]<sup>*</sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛

	3) مرتبه برگزیدگی (= اجتباء) است و آن چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل آید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.		3) مرتبه برگزیدگی (= اجتباء) است و آن چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل آید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.
خط ۹:		خط ۹:
	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

	* [[مرشد]]<br />		* [[مرشد]]
			* [[توبه]]<br />

	== مآخذ ==		== مآخذ ==
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	امیرحسین ساکت اف		امیرحسین ساکت اف
			[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]]

Samei در ‏۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۸

2025-04-17T18:18:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[پیر]]،''' از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند<ref>تهانوی، محمد بن علی. '''''کشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.</ref>. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و ان امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و ~~انان~~ را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی می‌کند. مراد و مرشد نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد<ref> کاشانی، عزالدین. '''''مصباح‌الهدایه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الکفایه'''''. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: 1367، ص85.</ref>. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است: 1) مرتبه نخست، ~~مرتبهکسی~~ است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛ 2) ~~مرتبهکسی~~ است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup></sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛ 3) ~~مرتبهبرگزیدگی~~ (= اجتباء~~<sup></sup>~~) است و ان چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل ~~اید~~. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.		'''[[پیر]]،''' از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و [[مرشد]] است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند<ref>تهانوی، محمد بن علی. '''''کشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.</ref>. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و آن امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و آنان را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی می‌کند. مراد و [[مرشد]] نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد<ref> کاشانی، عزالدین. '''''مصباح‌الهدایه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الکفایه'''''. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: 1367، ص85.</ref>. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است:

			1) مرتبه نخست، مرتبه کسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛

			2) مرتبه کسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup>*</sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛

			3) مرتبه برگزیدگی (= اجتباء) است و آن چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل آید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.

	== نیز نگاه کنید به ==		== نیز نگاه کنید به ==

			* [[مرشد]]<br />

			== مآخذ ==
	== ~~ماخذ~~ ==
	<references />		<references />

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی ~~الهدی،~~		[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	امیرحسین ساکت اف		امیرحسین ساکت اف

Maedeh در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۸

2025-04-11T19:38:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[پیر]]،''' از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند<ref>تهانوی، محمد بن علی. '''''کشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.</ref>. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و ان امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و انان را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی می‌کند. مراد و مرشد نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد<ref> کاشانی، عزالدین. '''''مصباح‌الهدایه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الکفایه'''''. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: 1367، ص85.</ref>. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است: 1) مرتبه نخست، مرتبهکسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛ 2) مرتبهکسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup></sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛ 3) مرتبهبرگزیدگی (= اجتباء<sup></sup>) است و ان چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل اید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.		'''[[پیر]]،''' از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند<ref>تهانوی، محمد بن علی. '''''کشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.</ref>. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و ان امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و انان را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی می‌کند. مراد و مرشد نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد<ref> کاشانی، عزالدین. '''''مصباح‌الهدایه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الکفایه'''''. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: 1367، ص85.</ref>. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است: 1) مرتبه نخست، مرتبهکسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛ 2) مرتبهکسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup></sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛ 3) مرتبهبرگزیدگی (= اجتباء<sup></sup>) است و ان چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل اید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.

	== ~~'''ماخذ:'''~~ ==		== نیز نگاه کنید به ==



	== ~~نیز نگاه کنید به~~ ==		== ماخذ ==
			<references />

	== منبع اصلی ==		== منبع اصلی ==
	دانشنامه ایران		سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

	== نویسنده مقاله ==		== نویسنده مقاله ==
	امیرحسین ساکت اف		امیرحسین ساکت اف

Maedeh در ‏۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۸

2025-04-04T19:18:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	'''~~پير،~~''' از اصطلاحات ~~عرفاني~~. ~~پير~~ گاه به ~~معناي~~ قطب و مرشد است، گاه رند و ~~خراباتي~~ و گاه ~~نيز~~ عقل را ~~گويند.~~<~~sup~~>1</~~sup~~> ~~پير كنعان، پير~~ مغان، ~~پير دير~~ و ~~پير ميخانه،~~ همه به يك معناست و آن امام، ~~مقتدي~~ و قطب است. ~~كسي كه~~ مراحل ~~سير~~ و ~~سلوك~~ را ~~طي كرده~~ و به عالم ~~كشف~~ و ~~يقين رسيده~~ باشد. ~~چنين كسي~~ به ~~مرتبة شيخي~~ و ~~مقتدائي رسيده~~ است و بر ~~ديگر سالكان، ولايت~~ دارد. و ~~آنان~~ را در ~~جريان سير~~ و ~~سلوك~~ و طي مقامات ~~راهنمايي مي‌كند~~. مراد و مرشد ~~نيز تقريباً~~ به ~~همين~~ معنا است. مراد، ~~كسي~~ است كه او را از خود اراده نباشد و به ~~نهايت~~ مقامات ~~رسيده~~ باشد.<~~sup~~>2</~~sup~~> مقام او فوق مقام ~~مريد~~ است و بر او ~~ولايت~~ دارد. مقام ~~مرادي، داراي~~ سه مرتبه است: 1) ~~مرتبة~~ نخست، ~~مرتبة كسي~~ است ~~ميل~~ به گناه دارد ~~ولي~~ خداوند او را از ~~ارتكاب~~ گناه محفوظ ~~مي‌دارد؛~~ 2) ~~مرتبة كسي~~ است كه خداوند او را ~~توفيق پرهيز كردن~~ از گناه و توبه<sup></sup> و انابه ~~مي‌دهد~~ و ~~بدين~~ سان او را به خود ~~نزديك مي‌گرداند؛~~ 3) ~~مرتبة برگزيدگي~~ (= اجتباء<sup></sup>) است و آن چنان‌ است كه خداوند بنده را ~~برگزيند~~ و خاص خود گرداند بدان سان ~~كه بي سعي~~ و ~~كوشش~~ نعمت‌ها ~~براي وي~~ حاصل ~~آيد~~. ~~اين برگزيدگي~~ خاص ~~پيامبران~~ و ~~صديقان~~ است ~~چنان‌كه موسي~~<sup>(ع)</sup> ~~بدين~~ مقام ~~رسيد.~~<~~sup~~>3</~~sup~~>		'''[[پیر]]،''' از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند<ref>تهانوی، محمد بن علی. '''''کشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.</ref>. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و ان امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و انان را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی می‌کند. مراد و مرشد نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد<ref> کاشانی، عزالدین. '''''مصباح‌الهدایه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الکفایه'''''. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: 1367، ص85.</ref>. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است: 1) مرتبه نخست، مرتبهکسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ می‌دارد؛ 2) مرتبهکسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup></sup> و انابه می‌دهد و بدین سان او را به خود نزدیک می‌گرداند؛ 3) مرتبهبرگزیدگی (= اجتباء<sup></sup>) است و ان چنان‌ است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمت‌ها برای وی حاصل اید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنان‌که موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>.

			== '''ماخذ:''' ==

	~~'''مآخذ:'''~~		== نیز نگاه کنید به ==

	~~1. تهانوي، محمد بن علي. '''''كشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.~~		== منبع اصلی ==
			دانشنامه ایران
	2. كاشاني، عزالدين. '''''مصباح‌الهدايه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الكفايه'''''. به كوشش جلال‌الدين همايي، تهران: 1367، ص85.

	~~3. كاشاني، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرين انصاري.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.~~

			== نویسنده مقاله ==
	امیرحسین ساکت اف		امیرحسین ساکت اف

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''پير،''' از اصطلاحات عرفاني. پير گاه به معناي قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتي و گاه نيز عقل را گويند.¹ پير كنعان، پير مغان، پير دير و پير ميخانه، همه به يك معناست و آن امام، مقتدي و قطب است. كسي كه مراحل سير و سلوك را طي كرده و به عالم كشف و ي...» ایجاد کرد

2024-08-12T18:14:06Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''پير،''' از اصطلاحات عرفاني. پير گاه به معناي قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتي و گاه نيز عقل را گويند.1 پير كنعان، پير مغان، پير دير و پير ميخانه، همه به يك معناست و آن امام، مقتدي و قطب است. كسي كه مراحل سير و سلوك را طي كرده و به عالم كشف و ي...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''پير،''' از اصطلاحات عرفاني. پير گاه به معناي قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتي و گاه نيز عقل را گويند.1 پير كنعان، پير مغان، پير دير و پير ميخانه، همه به يك معناست و آن امام، مقتدي و قطب است. كسي كه مراحل سير و سلوك را طي كرده و به عالم كشف و يقين رسيده باشد. چنين كسي به مرتبة شيخي و مقتدائي رسيده است و بر ديگر سالكان، ولايت دارد. و آنان را در جريان سير و سلوك و طي مقامات راهنمايي مي‌كند. مراد و مرشد نيز تقريباً به همين معنا است. مراد، كسي است كه او را از خود اراده نباشد و به نهايت مقامات رسيده باشد.2 مقام او فوق مقام مريد است و بر او ولايت دارد. مقام مرادي، داراي سه مرتبه است: 1) مرتبة نخست، مرتبة كسي است ميل به گناه دارد ولي خداوند او را از ارتكاب گناه محفوظ مي‌دارد؛ 2) مرتبة كسي است كه خداوند او را توفيق پرهيز كردن از گناه و توبه* و انابه مي‌دهد و بدين سان او را به خود نزديك مي‌گرداند؛ 3) مرتبة برگزيدگي (= اجتباء*) است و آن چنان‌ است كه خداوند بنده را برگزيند و خاص خود گرداند بدان سان كه بي سعي و كوشش نعمت‌ها براي وي حاصل آيد. اين برگزيدگي خاص پيامبران و صديقان است چنان‌كه موسي(ع) بدين مقام رسيد.3

'''مآخذ:'''

1. تهانوي، محمد بن علي. '''''كشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.

2. كاشاني، عزالدين. '''''مصباح‌الهدايه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الكفايه'''''. به كوشش جلال‌الدين همايي، تهران: 1367، ص85.

3. كاشاني، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرين انصاري.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.

امیرحسین ساکت اف