کُلیجه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Maedeh در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۸

2025-05-15T15:18:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	کُلیجه، نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند<ref>یادداشت مولف.</ref>. ~~<sup>1</sup>~~		کُلیجه، نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند<ref>یادداشت مولف.</ref>.

	آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی ~~گیلان،استفاده~~ می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با ~~روا ج~~ جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. <~~sup~~>2</~~sup~~>		آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی [[استان گیلان\|گیلان]]،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با رواج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت<ref>Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160</ref><ref>ذکاء،یحیی،'''''لباس زنان ایران از سده سیزدهم تا امروز'''''،تهران، 1336،صص 11-37</ref><ref>بهنام،عیسی،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33</ref><ref>بهنام،عیسی،'''''لباس مردم ایران در قرن 13 هجری'''''،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13</ref><ref>مستوفی،عبدالله.'''''شرح زندگانی من'''''،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511 </ref>.

			== نیز نگاه کنید به ==

	1-		* [[نیم تنه]]

	~~2- مستوفی،عبدالله.'''''شرح زندگانی من'''''،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511~~		== مآخذ ==
			<references />
	<~~nowiki>;<~~/~~nowiki~~> بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13; همو،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33 ; ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران،از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37

	~~Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160~~

			== منبع اصلی ==
			[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

			== نویسنده مقاله ==
	محمدرضا چیت ساز		محمدرضا چیت ساز
			[[رده:پوشاک]]
			[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]

Maedeh در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۴

2025-05-15T15:14:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~'''کُلیجه'''،~~ نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. <sup>1</sup>		کُلیجه، نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند<ref>یادداشت مولف.</ref>. <sup>1</sup>

	آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. <sup>2</sup>		آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. <sup>2</sup>

	~~'''مآخذ''' :~~

	1- ~~یادداشت مولف.~~		1-

	2- مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی ~~من،زوار،چاپ~~ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511		2- مستوفی،عبدالله.'''''شرح زندگانی من'''''،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511

	<nowiki>;</nowiki> بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13; همو،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33 ; ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران،از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37		<nowiki>;</nowiki> بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13; همو،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33 ; ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران،از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37

Samei در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۹

2025-05-09T23:59:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	'''کُلیجه'''، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. <sup>1</sup>		'''کُلیجه'''، نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. <sup>1</sup>

	آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه ~~کرده،اما~~ رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. <sup>2</sup>		آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. <sup>2</sup>

	'''مآخذ''' :		'''مآخذ''' :

Samei: صفحه‌ای تازه حاوی «'''کُلیجه'''، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. ¹ آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده،اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد...» ایجاد کرد

2024-08-13T10:22:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''کُلیجه'''، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. 1 آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده،اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''کُلیجه'''، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. 1

آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده،اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. 2

'''مآخذ''' :

1- یادداشت مولف.

2- مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی من،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511

<nowiki>;</nowiki> بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13; همو،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33 ; ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران،از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37

Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160

محمدرضا چیت ساز