مربا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:1557480759 R0qY4.jpg|بندانگشتی|مربای خلال زردک، قابل بازیابی از https://www.delgarm.com/cooking/training-of-food/279-jams-and-syrups/177922-%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%A8%D8%A7]] | |||
مربا، خوراکی از ترکیب آب، شکر یا خاک قند و نوعی میوه که همه را با هم میجوشانند تا قوام بیاید<ref>انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد هفتم، ذیل مربا.</ref>. | مربا، خوراکی از ترکیب آب، شکر یا خاک قند و نوعی میوه که همه را با هم میجوشانند تا قوام بیاید<ref>انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد هفتم، ذیل مربا.</ref>. | ||
| خط ۷: | خط ۸: | ||
مربا از خوراکهای کهن ایرانی است که در برخی رسالههای آشپزی مانند [[دیوان اطعمه]] از آن یاد شده است<ref>مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان مولانا بسحق شیرازی حلاج شیرازی مشهور به شیخ اطعمه. تهران: کتابفروشی معرفت.</ref>. از این خوراکی بیشتر در سفره صبحانه و گاهی در سفره ناهار یا شام استفاده میکنند. | مربا از خوراکهای کهن ایرانی است که در برخی رسالههای آشپزی مانند [[دیوان اطعمه]] از آن یاد شده است<ref>مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان مولانا بسحق شیرازی حلاج شیرازی مشهور به شیخ اطعمه. تهران: کتابفروشی معرفت.</ref>. از این خوراکی بیشتر در سفره صبحانه و گاهی در سفره ناهار یا شام استفاده میکنند. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[دیوان اطعمه]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
فاطمه اسماعیلی | فاطمه اسماعیلی | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۰
مربا، خوراکی از ترکیب آب، شکر یا خاک قند و نوعی میوه که همه را با هم میجوشانند تا قوام بیاید[۱].
برای معطر کردن مربا از گلاب یا هل و وانیل نیز استفاده میکنند. میوه مربا نباید زیاد رسیده باشد تا هنگام پخت وا نرود و به شکل اولیه باقی بماند[۲].
مربا انواع گوناگون دارد. مربای میوه مانند مربای به، آلبالو، انجیر، سیب، توتفرنگی؛ مربای مرکبات مانند مربای بالنگ، پوست پرتقال، پوست لیمو؛ مربای گیاهان مانند مربای ریواس، مربای کنگر؛ مربای صیفیجات مانند مربای پوست هندوانه، کدو تنبل، بادمجان، هویج، خیار؛ مربای گل مانند مربای بهارنارنج، مربای گل سرخ[۳]. در پختن برخی مرباها مانند پوست هندوانه و کدو آنها را پیش از پخت چند ساعتی در آب آهک میخوابانند تا حالت و شکل و تردی خود را حفظ کنند[۴].
مربا از خوراکهای کهن ایرانی است که در برخی رسالههای آشپزی مانند دیوان اطعمه از آن یاد شده است[۵]. از این خوراکی بیشتر در سفره صبحانه و گاهی در سفره ناهار یا شام استفاده میکنند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد هفتم، ذیل مربا.
- ↑ مصاحب، غلامحسین (1381). دایرهالمعارف فارسی مصاحب. تهران: امیرکبیر، جلد دوم، ذیل مربا.
- ↑ شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ذیل مرباها.
- ↑ دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ذیل مرباها.
- ↑ مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان مولانا بسحق شیرازی حلاج شیرازی مشهور به شیخ اطعمه. تهران: کتابفروشی معرفت.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه اسماعیلی