پرش به محتوا

سید امرالله شاه ابراهیمی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''سيد امرالله شاه ابراهيمي،''' (صحنه  1382ش ـ صحنه 1302ش). نوازندة تنبور<sup>*</sup> و تار<sup>*</sup>، خواننده و معلم معنوي در شهرستان صحنه در كرمانشاهان. او فرزند سيد لطف‌الله نوازندة برجستة تنبور بود. سيد امرالله علاوه بر پدرش نزد تنبورنوازاني چون درويش...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۴ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''سيد امرالله شاه ابراهيمي،''' (صحنه  1382ش ـ صحنه 1302ش).  
[[پرونده:5f18f0e6facfc28ddf54bcd4.jpg|بندانگشتی|تنبور سید امرالله شاه ابراهیمی، برگرفته از سایت نواک، قابل بازیابی از https://navaak.com/playlist/5f18f0e6facfc28ddf54bcd4]]
سید امرالله شاه ابراهیمی، (صحنه  1382ش ـ صحنه 1302ش)، نوازنده [[تنبور]]<sup>*</sup> و [[تار]]<sup>*</sup>، خواننده و معلم معنوی در شهرستان صحنه در كرمانشاهان.  


نوازندة تنبور<sup>*</sup> و تار<sup>*</sup>، خواننده و معلم معنوي در شهرستان صحنه در كرمانشاهان.  
او فرزند سید لطف‌الله نوازنده برجسته [[تنبور]] بود. سید امرالله علاوه بر پدرش نزد [[تنبور]]<nowiki/>نوازانی چون درویش سعدی، سید هادی اجاق، سید آقا عزیز ذوالنوری و سید روحتافی تلمّذ نموده است.  


او فرزند سيد لطف‌الله نوازندة برجستة تنبور بود. سيد امرالله علاوه بر پدرش نزد تنبورنوازاني چون درويش سعدي، سيد هادي اجاق، سيد آقا عزيز ذوالنوري و سيد روحتافي تلمّذ نموده است. نوپردازي و آفرينش جلوه‌هاي جديد در مقام‌ها و اجراي تنبور از جمله خصوصيات مكتب او به شمار مي‌رود. او از معدود استادان تنبور بود كه سال‌ها به تربيت شاگردان همت گماشت و بسياري از تنبورنوازان معاصر از شاگردان او محسوب مي‌شوند. سيد امرالله در 1353ش گروه تنبورنوازان را متشكل از شاگردانش تشكيل داد و گروه‌هاي شمس و باباطاهر از فرزندان گروه تنبورنوازان هستند كه هنوز فعاليت مي‌كنند.
نوپردازی و آفرینش جلوه‌های جدید در مقام‌ها و اجرای [[تنبور]] از جمله خصوصیات مكتب او به شمار می‌رود. او از معدود استادان [[تنبور]] بود كه سال‌ها به تربیت شاگردان همت گماشت و بسیاری از [[تنبور]]<nowiki/>نوازان معاصر از شاگردان او محسوب می‌شوند.  


سید امرالله در 1353ش گروه [[تنبور]]<nowiki/>نوازان را متشكل از شاگردانش تشكیل داد و گروه‌های شمس و باباطاهر از فرزندان گروه [[تنبور]]<nowiki/>نوازان هستند كه هنوز فعالیت می‌كنند.<ref>اطلاعات این مدخل از طریق گفت‌وگو با مرحوم سید امرالله شاه ابراهیمی و شاگردانش و نیز توجه به شیوه اجرایی وی به دست آمده است.</ref>


'''مآخذ:'''
== نیز نگاه کنید به ==


-       اطلاعات اين مدخل از طريق گفت‌وگو با مرحوم سيد امرالله شاه ابراهيمي و شاگردانش و نيز توجه به شيوة اجرايي وي به دست آمده است.
* [[تنبور]]
* [[تار]]


-       بيوگرافي اين موسيقيدان قبلاً در كتاب '''''هفت اورنگ'''''، محمدرضا درويشي، بهمن بوستان، واحد موسيقي حوزة هنري 1370 به چاپ رسيده است.  
== پاورقی ==
بیوگرافی این موسیقیدان قبلاً در كتاب '''''هفت اورنگ'''''، محمدرضا درویشی، بهمن بوستان، واحد موسیقی حوزه هنری 1370 به چاپ رسیده است.


== مآخذ ==
<references />
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
== نویسنده مقاله ==
محمدرضا درویشی
محمدرضا درویشی
[[رده:هنر]]
[[رده:موسیقی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۱۵

تنبور سید امرالله شاه ابراهیمی، برگرفته از سایت نواک، قابل بازیابی از https://navaak.com/playlist/5f18f0e6facfc28ddf54bcd4

سید امرالله شاه ابراهیمی، (صحنه  1382ش ـ صحنه 1302ش)، نوازنده تنبور* و تار*، خواننده و معلم معنوی در شهرستان صحنه در كرمانشاهان.

او فرزند سید لطف‌الله نوازنده برجسته تنبور بود. سید امرالله علاوه بر پدرش نزد تنبورنوازانی چون درویش سعدی، سید هادی اجاق، سید آقا عزیز ذوالنوری و سید روحتافی تلمّذ نموده است.

نوپردازی و آفرینش جلوه‌های جدید در مقام‌ها و اجرای تنبور از جمله خصوصیات مكتب او به شمار می‌رود. او از معدود استادان تنبور بود كه سال‌ها به تربیت شاگردان همت گماشت و بسیاری از تنبورنوازان معاصر از شاگردان او محسوب می‌شوند.

سید امرالله در 1353ش گروه تنبورنوازان را متشكل از شاگردانش تشكیل داد و گروه‌های شمس و باباطاهر از فرزندان گروه تنبورنوازان هستند كه هنوز فعالیت می‌كنند.[۱]

نیز نگاه کنید به

پاورقی

بیوگرافی این موسیقیدان قبلاً در كتاب هفت اورنگ، محمدرضا درویشی، بهمن بوستان، واحد موسیقی حوزه هنری 1370 به چاپ رسیده است.

مآخذ

  1. اطلاعات این مدخل از طریق گفت‌وگو با مرحوم سید امرالله شاه ابراهیمی و شاگردانش و نیز توجه به شیوه اجرایی وی به دست آمده است.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمدرضا درویشی