ابتهاج: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۴

ابتهاج، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و کلام از لذّت عقلی حق تعالی، که از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر می شود^[۱]. به نظر بیشتر متکلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا که در نصوص دینی هیچ‌گونه لذت به خدا نسبت داده نشده است^[۲]. شماری از متکلّمان و حکمای الهی بر آنند که خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای کامل‌ترین لذات عقلی است که باید از ان به ابتهاج تعبیر کرد^[۳].

نیز نگاه کنید به

رضا

ماخذ

↑ طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.
↑ فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.
↑ علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغردادبه

[1] طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.

[2] فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.

[3] علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''[[ابتهاج]]'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر میشود<ref>طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.</ref>. به نظر بیشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا كه در نصوص دینی هیچ‌گونه لذت به خدا نسبت داده نشده است<ref>فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.</ref>. شماری از متكلّمان و حكمای الهی بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای كامل‌ترین لذات عقلی است كه باید از آن به ابتهاج تعبیر كرد<ref>علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.</ref>.
+'''[[ابتهاج]]'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و کلام از لذّت عقلی حق تعالی، که از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر می شود<ref>طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.</ref>. به نظر بیشتر متکلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا که در نصوص دینی هیچ‌گونه لذت به خدا نسبت داده نشده است<ref>فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.</ref>. شماری از متکلّمان و حکمای الهی بر آنند که خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای کامل‌ترین لذات عقلی است که باید از ان به ابتهاج تعبیر کرد<ref>علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==
-لذّت
+* [[رضا]]
 == ماخذ ==
@@ خط ۸: / خط ۹: @@
 == منبع اصلی ==
-سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
 == نویسنده مقاله ==
 اصغردادبه
+[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]]