بعث: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''بَعْث:''' در لغت به معني برانگيختن و فرستادن است و در اصطلاح متكلمان در دو معنا به كار ميرود: 1) رستاخيز و قيامت، و زنده كردن مردگان و بيرون آوردن آنان از گورهاست تا جزاي كردارهاي نيك و بد خود را دريافت كنند.<sup>1</sup> اين واژه به صورت مصدر يعني «بَ...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''بَعْث | '''[[بعث|بَعْث]]،''' در لغت به معنی برانگیختن و فرستادن است و در اصطلاح متکلمان در دو معنا به کار میرود: | ||
=== 1) رستاخیز و قیامت === | |||
به معنای زنده کردن مردگان و بیرون آوردن آنان از گورهاست تا جزای کردارهای نیک و بد خود را دریافت کنند<ref>تهانوی. '''''کشافاصطلاحات.''''' بیروت: 1996م، 1/340.</ref>. این واژه به صورت مصدر یعنی «بَعْث» در سهایه<ref>قرآن کریم، سوره های حج/5؛ روم/56؛ لقمان/28.</ref> و به صورت صیغههای مختلف فعل درآیات گوناگون [[قرآن]] آمده است، مثلِ «مَنْ بَعَثْنا مِن مَرْقَدِنا: کیست که ما را از گورهایمان برانگیزد یعنی دوباره ما را زنده کند؟» (<sup>36</sup>/52) [← قیامت] | |||
''' | === 2) بعثت === | ||
یعنی برانگیختن پیامبران و فرستادنانان به سوی مردم تا مردم را به راه راست هدایت کنند مثل «بَعَثْنا فی کّلِ اُمّهٍ رَسُولاً: در میان هر امّتی پیامبرانی را برانگیختیم»<ref>طریحی. '''''مجمعالبحرین'''''. تهران: بیتا، 2/236.</ref> (<sup>16</sup>/36) [←نبوّت]. باعث، اسم فاعل «بعث» از نامهای نیکوی خداوند یا از [[اسماء الحسنی|اسماءالحسنی]] است که در دو معنی به کار میرود: برانگیزنده یا فرستنده پیامبران؛<ref>ابوالفتوح. '''''تفسیرروضالجنان و روحالجنان'''''. تهران: بیتا، 2/164.</ref> انتقال دهنده انسان از نشأتی به نشأت دیگر یا از مرحلهای به مرحله دیگر که یک بار در جریان خلق نخستین صورت میگیرد و انسان از عدم خلق میشود و بار دوم در جریان خلق دومین یاافرینش دوم انجام میشود وآن عبارت است از بعث یا زنده شدن مردگان و برانگیخته شدن آنان از گورها<ref>سمعانی. '''''روحالارواح'''''. تهران: 422.</ref><ref>غزالی، '''''المقصدالاسنی'''''. قاهره: 1324ق، 59- 60.</ref><ref>فیض. '''''علمالیقین'''''. قم: 1358، 1/134.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[اسماء الحسنی]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اصغر دادبه | اصغر دادبه | ||
[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۷
بَعْث، در لغت به معنی برانگیختن و فرستادن است و در اصطلاح متکلمان در دو معنا به کار میرود:
1) رستاخیز و قیامت
به معنای زنده کردن مردگان و بیرون آوردن آنان از گورهاست تا جزای کردارهای نیک و بد خود را دریافت کنند[۱]. این واژه به صورت مصدر یعنی «بَعْث» در سهایه[۲] و به صورت صیغههای مختلف فعل درآیات گوناگون قرآن آمده است، مثلِ «مَنْ بَعَثْنا مِن مَرْقَدِنا: کیست که ما را از گورهایمان برانگیزد یعنی دوباره ما را زنده کند؟» (36/52) [← قیامت]
2) بعثت
یعنی برانگیختن پیامبران و فرستادنانان به سوی مردم تا مردم را به راه راست هدایت کنند مثل «بَعَثْنا فی کّلِ اُمّهٍ رَسُولاً: در میان هر امّتی پیامبرانی را برانگیختیم»[۳] (16/36) [←نبوّت]. باعث، اسم فاعل «بعث» از نامهای نیکوی خداوند یا از اسماءالحسنی است که در دو معنی به کار میرود: برانگیزنده یا فرستنده پیامبران؛[۴] انتقال دهنده انسان از نشأتی به نشأت دیگر یا از مرحلهای به مرحله دیگر که یک بار در جریان خلق نخستین صورت میگیرد و انسان از عدم خلق میشود و بار دوم در جریان خلق دومین یاافرینش دوم انجام میشود وآن عبارت است از بعث یا زنده شدن مردگان و برانگیخته شدن آنان از گورها[۵][۶][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ تهانوی. کشافاصطلاحات. بیروت: 1996م، 1/340.
- ↑ قرآن کریم، سوره های حج/5؛ روم/56؛ لقمان/28.
- ↑ طریحی. مجمعالبحرین. تهران: بیتا، 2/236.
- ↑ ابوالفتوح. تفسیرروضالجنان و روحالجنان. تهران: بیتا، 2/164.
- ↑ سمعانی. روحالارواح. تهران: 422.
- ↑ غزالی، المقصدالاسنی. قاهره: 1324ق، 59- 60.
- ↑ فیض. علمالیقین. قم: 1358، 1/134.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه