پرش به محتوا

دایی جان ناپلئون: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''دايي‌جان ناپلئون (ناصر تقوايي، 1355)'''    يكي از ماندگارترين و محبوب‌ترين مجموعه‌هاي تلويزيوني‌، كه با اقتباس‌ از رماني‌ به‌‌همين‌ نام ‌نوشتة‌ ايرج‌ پزشك‌زاد ساخته شده، و به‌ هجو اشرافيت متظاهر و سنت‌ها و ارزش‌هاي‌ اخلاقي‌ آن‌ها...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''دايي‌جان ناپلئون (ناصر تقوايي، 1355)'''
داییجان ناپلئون (ناصر تقوایی، 1355)


   يكي از ماندگارترين و محبوب‌ترين مجموعه‌هاي تلويزيوني‌، كه با اقتباس‌ از رماني‌ به‌‌همين‌ نام ‌نوشتة‌ ايرج‌ پزشك‌زاد ساخته شده، و به‌ هجو اشرافيت متظاهر و سنت‌ها و ارزش‌هاي‌ اخلاقي‌ آن‌ها مي‌پردازد‌. اين مجموعة تلويزيوني، كه در 18 قسمت در قطع 16 ميلي‌متري ساخته شده، توصيفي‌ طنزآميز از عياشي‌ و ول‌نشيني‌هاي خانواده‌اي‌ است كه‌ ظاهراً در ناز و نعمت‌ زندگي‌ مي‌كند؛ اما همة اوقاتش را با گوشه‌ و كنايه‌ زدن‌ به ‌فاميل‌ و چشم‌چراني مي‌گذراند. رمان انتقادي پزشك‌زاد، كارگرداني تقوايي، فيلم‌برداري علي‌رضا زرين‌دست، بازي‌هاي غلام‌حسين نقشينه (در نقش دايي‌جان ناپلئون)، پرويز فني‌زاده (به نقش مش‌قاسم) و پرويز صياد (در نقش اسدالله‌ميرزا) از امتيازهاي اين مجموعه است. اين مجموعه در نيمة اول دهة 1350 دو بار از تلويزيون ملي ايران پخش و با جنجال‌هاي مطبوعاتي مواجه شد.(1)
   یکی از ماندگارترین و محبوب‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی، که با اقتباس‌ از رمانی به‌‌همین‌ نام ‌نوشته‌ ایرج‌ پزشک‌زاد ساخته شده، و به‌ هجو اشرافیت متظاهر و سنت‌ها و ارزش‌های اخلاقی آن‌ها می‌پردازد‌. این مجموعه تلویزیونی، که در 18 قسمت در قطع 16 میلیمتری ساخته شده، توصیفی طنزآمیز از عیاشی و ول‌نشینی‌های خانواده‌ای است که‌ ظاهراً در ناز و نعمت‌ زندگی می‌کند؛ اما همه اوقاتش را با گوشه‌ و کنایه‌ زدن‌ به ‌فامیل‌ و چشم‌چرانی میگذراند. رمان انتقادی پزشک‌زاد، کارگردانی تقوایی، فیلم‌برداری علیرضا زرین‌دست، بازی‌های غلام‌حسین نقشینه (در نقش دایی جان ناپلئون)، [[پرویز فنی زاده|پرویز فنی‌زاده]] (به نقش مش‌قاسم) و پرویز صیاد (در نقش اسدالله‌میرزا) از امتیازهای این مجموعه است. این مجموعه در نیمه اول دهه 1350 دو بار از تلویزیون ملی ایران پخش و با جنجال‌های مطبوعاتی مواجه شد<ref>بهارلو، عباس (1382). کوتاه شده از مقاله نگارنده در: «'''''معرفی و شناخت ناصر تقوايی'''''». نشر قطره، ص62 تا 66.</ref><ref>بهارلو، عباس (1382). کوتاه شده از مقاله نگارنده در: «'''''معرفی و شناخت ناصر تقوايی'''''». نشر قطره، ص271 تا 314.
</ref><ref>«'''''دنیای تصویر'''''»، شماره 63، آذر 1377، ص 46 تا 77.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==


* [[پرویز فنی زاده]]


'''مآخذ:'''
== مآخذ ==
<references />


'''1ـ كوتاه شده از مقالة نگارنده در: «معرفي و شناخت ناصر تقوايي»، عباس بهارلو، نشر قطره، 1382، ص62 تا 66.'''
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


'''همچنين نك به: «معرفي و شناخت ناصر تقوايي»، عباس بهارلو، نشر قطره، 1382، ص 271 تا 314.'''
== نویسنده مقاله ==
 
عباس بهالو
'''و: «دنياي تصوير»، شمارة 63، آذر 1377، ص 46 تا 77.'''
[[رده:هنر]]
 
[[رده:سینما]]
عباس بهارلو

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۰

داییجان ناپلئون (ناصر تقوایی، 1355)

   یکی از ماندگارترین و محبوب‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی، که با اقتباس‌ از رمانی به‌‌همین‌ نام ‌نوشته‌ ایرج‌ پزشک‌زاد ساخته شده، و به‌ هجو اشرافیت متظاهر و سنت‌ها و ارزش‌های اخلاقی آن‌ها می‌پردازد‌. این مجموعه تلویزیونی، که در 18 قسمت در قطع 16 میلیمتری ساخته شده، توصیفی طنزآمیز از عیاشی و ول‌نشینی‌های خانواده‌ای است که‌ ظاهراً در ناز و نعمت‌ زندگی می‌کند؛ اما همه اوقاتش را با گوشه‌ و کنایه‌ زدن‌ به ‌فامیل‌ و چشم‌چرانی میگذراند. رمان انتقادی پزشک‌زاد، کارگردانی تقوایی، فیلم‌برداری علیرضا زرین‌دست، بازی‌های غلام‌حسین نقشینه (در نقش دایی جان ناپلئون)، پرویز فنی‌زاده (به نقش مش‌قاسم) و پرویز صیاد (در نقش اسدالله‌میرزا) از امتیازهای این مجموعه است. این مجموعه در نیمه اول دهه 1350 دو بار از تلویزیون ملی ایران پخش و با جنجال‌های مطبوعاتی مواجه شد[۱][۲][۳].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. بهارلو، عباس (1382). کوتاه شده از مقاله نگارنده در: «معرفی و شناخت ناصر تقوايی». نشر قطره، ص62 تا 66.
  2. بهارلو، عباس (1382). کوتاه شده از مقاله نگارنده در: «معرفی و شناخت ناصر تقوايی». نشر قطره، ص271 تا 314.
  3. «دنیای تصویر»، شماره 63، آذر 1377، ص 46 تا 77.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

عباس بهالو