هبه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''هبه،''' عقدی که به موجب آن شخصی مالی را مجاناً به دیگری تملیک کند. در لغت، هبه مصدر ریشه «وَهَبَ» و به معنای بخشش، هدیه، عطیه بلاعوض و بخشیدن چیزی به صورت بلاعوض است<ref>جُرّ، خلیل؛ طبیبیان، سیدمحمد. '''''فرهنگ لاروس'''''. تهران: امیرکبیر، 2107.</ref>. تملیک کننده، واهب، طرف دیگر، متهب و مال مورد هبه، عین موهبه نامیده میشود<ref>ماده 795ق.م.</ref>. صاحب جواهر، معتقد است «هبه، عبارت از عقدی است که اقتضای تملیک عین به صورت منجز و مجرد از قصد قربت میکند... که از آن به «نحله» و «عطیه» نیز تعبیر میشود، هر چند که هر دو میتوانند از آن اعم باشند»<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهرالکلام'''''. جلد 28، ص. 157 به بعد.</ref>. | '''هبه،''' عقدی که به موجب آن شخصی مالی را مجاناً به دیگری تملیک کند. در لغت، هبه مصدر ریشه «وَهَبَ» و به معنای بخشش، هدیه، عطیه بلاعوض و بخشیدن چیزی به صورت بلاعوض است<ref>جُرّ، خلیل؛ طبیبیان، سیدمحمد. '''''فرهنگ لاروس'''''. تهران: امیرکبیر، 2107.</ref>. تملیک کننده، واهب، طرف دیگر، متهب و مال مورد هبه، عین موهبه نامیده میشود<ref>ماده 795ق.م.</ref>. صاحب جواهر، معتقد است <blockquote>«هبه، عبارت از عقدی است که اقتضای تملیک عین به صورت منجز و مجرد از قصد قربت میکند... که از آن به «نحله» و «عطیه» نیز تعبیر میشود، هر چند که هر دو میتوانند از آن اعم باشند»<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهرالکلام'''''. جلد 28، ص. 157 به بعد.</ref>. </blockquote>مهمترین شروطه هبه، عبارتند از: | ||
1) اهلیّت واهب؛ واهب باید برای معامله و تصرف در مال خود، اهلیت داشته باشد<ref>ماده 796ق.م.</ref>؛ | |||
2) مملوک بودن مورد؛ واهب باید مالک مالی باشد که هبه میکند<ref>ماده 797ق.م.</ref>؛ 3) ایجاب و قبول، در این باره قانون | 2) مملوک بودن مورد؛ واهب باید مالک مالی باشد که هبه میکند<ref>ماده 797ق.م.</ref>؛ | ||
3) ایجاب و قبول، در این باره [[قانون]] [[حقوق مدنی|مدنی]]، تصریحی ندارد. | |||
اما ماده 798 ق.م درباره قبض و قبول میگوید: <blockquote>«هبه واقع نمیشود، مگر با قبول و قبض متهب اعم از اینکه مباشر قبض، خود متهب باشد یا وکیل او، و قبض، بدون اذن واهب، اثری ندارد»، </blockquote>صاحب جواهر، معتقد است هبه، به نسبت صحت خویش و برای آنکه اثر بر آن مرتبت گردد به ایجاب و قبول و قبض نیاز دارد<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهرالکلام'''''. جلد 28، ص. 158به بعد.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[حقوق]] | |||
* [[قانون]] | |||
* [[حقوق مدنی]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اسدالله معظمی گودرزی | |||
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۸
هبه، عقدی که به موجب آن شخصی مالی را مجاناً به دیگری تملیک کند. در لغت، هبه مصدر ریشه «وَهَبَ» و به معنای بخشش، هدیه، عطیه بلاعوض و بخشیدن چیزی به صورت بلاعوض است[۱]. تملیک کننده، واهب، طرف دیگر، متهب و مال مورد هبه، عین موهبه نامیده میشود[۲]. صاحب جواهر، معتقد است
«هبه، عبارت از عقدی است که اقتضای تملیک عین به صورت منجز و مجرد از قصد قربت میکند... که از آن به «نحله» و «عطیه» نیز تعبیر میشود، هر چند که هر دو میتوانند از آن اعم باشند»[۳].
مهمترین شروطه هبه، عبارتند از:
1) اهلیّت واهب؛ واهب باید برای معامله و تصرف در مال خود، اهلیت داشته باشد[۴]؛
2) مملوک بودن مورد؛ واهب باید مالک مالی باشد که هبه میکند[۵]؛
3) ایجاب و قبول، در این باره قانون مدنی، تصریحی ندارد.
اما ماده 798 ق.م درباره قبض و قبول میگوید:
«هبه واقع نمیشود، مگر با قبول و قبض متهب اعم از اینکه مباشر قبض، خود متهب باشد یا وکیل او، و قبض، بدون اذن واهب، اثری ندارد»،
صاحب جواهر، معتقد است هبه، به نسبت صحت خویش و برای آنکه اثر بر آن مرتبت گردد به ایجاب و قبول و قبض نیاز دارد[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اسدالله معظمی گودرزی