ادیب صابر

ادیبْ صابر (مق 546 ق) دبیر، شاعر.

شهاب‌الدین صابر بن اسماعیل ترمذی مشهور به ادیب صابر و متخلص به ادیب و صابر از شاعران سده 6 ق به شمار می‌رود. اصلش از ترمذ بود، اما در آغاز جوانی از بخارا رهسپار خراسان شد ودر هرات به تحصیل دانش پرداخت. پس از آن در نیشابور با سمت دبیری به سلک نزدیکان مجدالدین ابوجعفر علی موسوی، رئیس خراسان پیوست. سپس توسط مجدالدین به خدمت سلطان سنجر سلجوقی (حک 511 ـ 552 ق) درآمد و اشعاری در ستایش او سرود. بعدها از سوی سنجر به رسالت نزد علاءالدین آتسز رفت و چندی در خوارزم به سر برد. چون آتسز دانست که ادیب صابر نهانی اخباری از دربار او برای سنجر می‌فرستد، دستور داد تا او را در جیحون غرق کردند.

شیوه بیان او ساده و روان و بیشتر به سبک رودکی و فرخی بود. از دقیقی و عنصری نیز پیروی می‌کرد و برخی از مضمون‌های اشعارش را از آنان می‌گرفت. ظاهراً آوازه او در شاعری تحت تأثیر شهرت دبیری وی قرار داشت. آثار آگاهی ادیب صابر از فنون ادبی، اشعار و ترجمه شعر عرب، مبادی ریاضی و فلسفه در سروده‌های او دیده می‌شود، معزّی، رشید و طواط، خاقانی و جز آنان از معاصران وی بودند.

نیز نگاه کنید به

• سلجوقیان

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

ابوالقاسم رادفر