استخاره: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''استخاره'''، آداب ديني كه شخص مستقيماً يا وسيلة شخص ثالثي با بازكردن قرآن يا شمردن دانههاي سبحه (تسبيح) انتخاب احسن را از خداوند ميطلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترين در امريست، اما در اصطلاح ديني، واگذاردن انتخاب به خداوند در كاريس...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
استخاره، آداب دینی که شخص مستقیماً یا وسیله شخص ثالثی با بازکردن قرآن یا شمردن دانههای سبحه (تسبیح) انتخاب احسن را از خداوند میطلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترین در امریست، اما در اصطلاح دینی، واگذاردن انتخاب به خداوند در کاریست که انسان در انجام دادن آن درنگ و تأمل دارد<ref>برقی، احمد. '''''المحاسن'''''. بهكوشش جلالالدین محدث ارموی، تهران: 1328، ص.598</ref> <ref>ابن بابویه. '''''من لا یحضره الفقیه'''''. بهكوشش علیاكبر غفاری، قم: جماعه المدرسین، بیتا، 1/562.</ref>. برای استخاره در روایات اسلامی، آدابی از دعا، نماز و ذکر بیان گردیده است. استخارهکردن در امری که در شرع حکمی روشن دارد، روا نیست و تنها در کارهای مباح یا در انتخاب میان دو مستحب، نیکو و پسندیده است. | |||
استخاره و | استخاره و طلبکردن بهترین از خداوند نزد مذاهب گوناگون اسلامی امری پسندیده شمرده شده و در اینباره احادیثی چند از پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) نقل شده است<ref>ابن طاووس. '''''فتحالابواب'''''. بهكوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 167ـ168، 172 و 277</ref><ref>بن حجر عسقلانی، احمد. '''''فتحالباری'''''. بولاق، 1301 ق، 11/154.</ref>. در استخاره با [[قرآن]]، شخص، مصحف را میگشاید و مراد خود را از آیه اول همان صفحه میجوید و به قولی دیگر، هفت برگ را شمرده، پاسخ خود را در برگ هفتم و سطر یازدهم میجوید<ref>طبرسی، حسن. '''''مكارمالاخلاق'''''. بیروت: اعملی، 1392ق، ص324.</ref><ref>ابن طاووس. '''''فتحالابواب'''''. بهكوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 277</ref>. در استخاره با رقاع، دو دستور «افعل» و «لاتفعل» بر دو رقعه نوشته میشود و شخص به شکل قرعه یکی را بر میدارد و به مضمون آ، عمل میکند<ref>کلینی، محمد. '''''الکافی'''''. چاپ علیاکبر غفاری، تهران: 1391، ج3، ص473.</ref> و در استخاره با سبحه (تسبیح)، شخص به اندازه یک قبضه از تسبیح را جدا میکند و دانهها را دو دو میشمارد، در صورتی که بازمانده یک دانه باشد نیت را خوب میانگارد و اگر نه، آن را بد میشمارد<ref>شهید اول، محمد، الذکری. چاپ سنگی، 1271ق.</ref>. | ||
== | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[آزادی]] | |||
* [[اجتهاد]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
سید حسن امین | سید حسن امین | ||
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۳۱
استخاره، آداب دینی که شخص مستقیماً یا وسیله شخص ثالثی با بازکردن قرآن یا شمردن دانههای سبحه (تسبیح) انتخاب احسن را از خداوند میطلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترین در امریست، اما در اصطلاح دینی، واگذاردن انتخاب به خداوند در کاریست که انسان در انجام دادن آن درنگ و تأمل دارد[۱] [۲]. برای استخاره در روایات اسلامی، آدابی از دعا، نماز و ذکر بیان گردیده است. استخارهکردن در امری که در شرع حکمی روشن دارد، روا نیست و تنها در کارهای مباح یا در انتخاب میان دو مستحب، نیکو و پسندیده است.
استخاره و طلبکردن بهترین از خداوند نزد مذاهب گوناگون اسلامی امری پسندیده شمرده شده و در اینباره احادیثی چند از پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) نقل شده است[۳][۴]. در استخاره با قرآن، شخص، مصحف را میگشاید و مراد خود را از آیه اول همان صفحه میجوید و به قولی دیگر، هفت برگ را شمرده، پاسخ خود را در برگ هفتم و سطر یازدهم میجوید[۵][۶]. در استخاره با رقاع، دو دستور «افعل» و «لاتفعل» بر دو رقعه نوشته میشود و شخص به شکل قرعه یکی را بر میدارد و به مضمون آ، عمل میکند[۷] و در استخاره با سبحه (تسبیح)، شخص به اندازه یک قبضه از تسبیح را جدا میکند و دانهها را دو دو میشمارد، در صورتی که بازمانده یک دانه باشد نیت را خوب میانگارد و اگر نه، آن را بد میشمارد[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ برقی، احمد. المحاسن. بهكوشش جلالالدین محدث ارموی، تهران: 1328، ص.598
- ↑ ابن بابویه. من لا یحضره الفقیه. بهكوشش علیاكبر غفاری، قم: جماعه المدرسین، بیتا، 1/562.
- ↑ ابن طاووس. فتحالابواب. بهكوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 167ـ168، 172 و 277
- ↑ بن حجر عسقلانی، احمد. فتحالباری. بولاق، 1301 ق، 11/154.
- ↑ طبرسی، حسن. مكارمالاخلاق. بیروت: اعملی، 1392ق، ص324.
- ↑ ابن طاووس. فتحالابواب. بهكوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 277
- ↑ کلینی، محمد. الکافی. چاپ علیاکبر غفاری، تهران: 1391، ج3، ص473.
- ↑ شهید اول، محمد، الذکری. چاپ سنگی، 1271ق.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن امین