بوزجانی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''بوزجاني،''' محمد بن محمد بن يحيي بن اسماعيل. در اول رمضان 328قمري (10 ژوئن 940م) در بوزجان (امروزه تربت جام در استان خراسان) زاده شد. در 20 سالگي به بغداد رفت و در حدود 388قمري در همانجا درگذشت. وي يكي از مفاخر علمي و فرهنگي ايران بشمار ميرود و امروزه ب...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
بوزجانی، محمد بن محمد بن یحیی بن اسماعیل. در اول رمضان 328قمری (10 ژوئن 940م) در بوزجان (امروزه تربت جام در استان خراسان) زاده شد. در 20 سالگی به بغداد رفت و در حدود 388قمری در همانجا درگذشت. وی یکی از مفاخر علمی و فرهنگی [[کشور ایران|ایران]] بشمار میرود و امروزه به پاس خدمات علمی وی، دهانه یکی از آتشفشانهای ماه را «ابوالوفا» نامیدهاند<ref name=":0">کرامتی، یونس. '''''کارنامه ایرانیان'''''. تهران: 1380ش، صص 79-85</ref><ref name=":1">کرامتی، یونس. «بوزجانی». '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج 12، صص 727-737.</ref><ref>قربانی، ابوالقاسم. '''''بوزجانی نامه'''''. تهران: 1371ش.</ref>. | |||
بوزجانی بهویژه در پیدایش و پیشرفت دانش [[مثلثات]] نقشی بسزا داشت. وی برخلاف همه ریاضیدانان یونانی و مسلمان پیشین، برای نخستین بار شعاع دایره مثلثاتی را به جای 60، برابر یک واحد گرفت در نتیجه توابع [[مثلثات|مثلثاتی]] سینوس، کسینوس (و نیز تانژانت و کتانژانت) را دقیقا به همان شکل امروزی تعریف کرد و به کار برد (این کار روابط میان توابع مثلثاتی را بسیار ساده میکند). بسیاری از اتحادهای مثلثاتی مهم مانند، و را برای نخستین بار کشف و با روش هندسی اثبات کرد. تقریبهای دقیقی برای سینوس نیم درجه و عدد پی (π) به دست آورد که تا روزگار [[غیاث الدین جمشید کاشانی]]* (یعنی نزدیک 450 سال) بینظیر بود. بوزجانی یکی از کهنترین آثار دوره اسلامی را درباره مربعهای وفقی (یا سحر آمیز) نوشت. ترسیمات کتاب اعمال هندسی وی هم در میان صنعتگران و هم در میان ریاضیدانان مشهور بود. | |||
شماری از ترسیمات این کتاب که تنها با یک گشادگی دهانه پرگار ترسیم شده، از نخستین نمونههای مسائل هندسه پرگاری (یا ترسیم با پرگار زنگ زده) به شمار میرود (البته پس از کتاب [[عبدالرحمان صوفی]]*) که بعدها بر هندسهدانان اروپای دوره نوزایی تأثیری بسزا گذاشت. در 1836م سِدیّو (Sédillot، ریاضیدانان فرانسوی) با استناد به بخشی از کتاب المجسطی بوزجانی، در فرهنگستان علوم فرانسه مدعی شد که ابوالوفا شش قرن پیش از تیکوبراهه (منجم مشهور دانمارکی)، به مفهوم «اختلاف سوم ماه» موسوم به واریاسیون اشاره کرده است. بحث درباره درستی یا نادرستی نظریه سدیو تا 1892میلادی بسیاری از اعضای برجسته این فرهنگستان را به خود مشغول داشت تا آنکه کارادوو (Carra de Vaux) در مقالهای مفصل ادعای سدیو را نادرست و تیکوبراهه را کاشف واریاسیون دانست با این همه بازهم در سالهای بعد چند مقاله در تأیید نظر سدیو نوشته شد. امروزه گرچه اغلب محققان تاریخ [[اخترشناسی|نجوم]] نظر سدیو را رد کردهاند، اما حتی در برخی سایتهای معتبر مربوط به اخبار کره ماه نیز همچنان بوزجانی کاشف واریاسیون معرفی شده است<ref name=":0" /><ref name=":1" />. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[مثلثات]] | |||
* [[غیاث الدین جمشید کاشانی]] | |||
* [[عبدالرحمان صوفی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
عباس کرامتی | عباس کرامتی | ||
[[رده:علوم و فنون]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۳
بوزجانی، محمد بن محمد بن یحیی بن اسماعیل. در اول رمضان 328قمری (10 ژوئن 940م) در بوزجان (امروزه تربت جام در استان خراسان) زاده شد. در 20 سالگی به بغداد رفت و در حدود 388قمری در همانجا درگذشت. وی یکی از مفاخر علمی و فرهنگی ایران بشمار میرود و امروزه به پاس خدمات علمی وی، دهانه یکی از آتشفشانهای ماه را «ابوالوفا» نامیدهاند[۱][۲][۳].
بوزجانی بهویژه در پیدایش و پیشرفت دانش مثلثات نقشی بسزا داشت. وی برخلاف همه ریاضیدانان یونانی و مسلمان پیشین، برای نخستین بار شعاع دایره مثلثاتی را به جای 60، برابر یک واحد گرفت در نتیجه توابع مثلثاتی سینوس، کسینوس (و نیز تانژانت و کتانژانت) را دقیقا به همان شکل امروزی تعریف کرد و به کار برد (این کار روابط میان توابع مثلثاتی را بسیار ساده میکند). بسیاری از اتحادهای مثلثاتی مهم مانند، و را برای نخستین بار کشف و با روش هندسی اثبات کرد. تقریبهای دقیقی برای سینوس نیم درجه و عدد پی (π) به دست آورد که تا روزگار غیاث الدین جمشید کاشانی* (یعنی نزدیک 450 سال) بینظیر بود. بوزجانی یکی از کهنترین آثار دوره اسلامی را درباره مربعهای وفقی (یا سحر آمیز) نوشت. ترسیمات کتاب اعمال هندسی وی هم در میان صنعتگران و هم در میان ریاضیدانان مشهور بود.
شماری از ترسیمات این کتاب که تنها با یک گشادگی دهانه پرگار ترسیم شده، از نخستین نمونههای مسائل هندسه پرگاری (یا ترسیم با پرگار زنگ زده) به شمار میرود (البته پس از کتاب عبدالرحمان صوفی*) که بعدها بر هندسهدانان اروپای دوره نوزایی تأثیری بسزا گذاشت. در 1836م سِدیّو (Sédillot، ریاضیدانان فرانسوی) با استناد به بخشی از کتاب المجسطی بوزجانی، در فرهنگستان علوم فرانسه مدعی شد که ابوالوفا شش قرن پیش از تیکوبراهه (منجم مشهور دانمارکی)، به مفهوم «اختلاف سوم ماه» موسوم به واریاسیون اشاره کرده است. بحث درباره درستی یا نادرستی نظریه سدیو تا 1892میلادی بسیاری از اعضای برجسته این فرهنگستان را به خود مشغول داشت تا آنکه کارادوو (Carra de Vaux) در مقالهای مفصل ادعای سدیو را نادرست و تیکوبراهه را کاشف واریاسیون دانست با این همه بازهم در سالهای بعد چند مقاله در تأیید نظر سدیو نوشته شد. امروزه گرچه اغلب محققان تاریخ نجوم نظر سدیو را رد کردهاند، اما حتی در برخی سایتهای معتبر مربوط به اخبار کره ماه نیز همچنان بوزجانی کاشف واریاسیون معرفی شده است[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
عباس کرامتی