ورع: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۴

ورع، در لغت به معنی پرهیزگاری و پارسایی است و در اصطلاح تصوّف، دومین مقام از مقامات هفت گانه سلوک به شمار می‌آید. طبق این مقام، چون سالک توبه کرد، باید پرهیزگاری پیشه کند و بکوشد تا:

از شبهه‌ها، یعنی آن‌چه حرام یا حلال بودنش روشن نیست، بپرهیزد تا در حرام نیفتد و به آن‌چه نارواست گرفتار نیاید؛
آن‌چه را که دل او به انجام دادنش راضی نمی‌گردد، انجام ندهد (= ورع اهل دل)؛
یک لحظه از یاد خدا غافل نماند و گردان‌چه دل را از یاد خدا باز می‌دارد، نگردد (= ورع عارف واصل).

نخستین ورع، به گفته شبلی، ورع عموم است و دومین، ورع خصوص و سومین، ورع خصوص الخصوص^[۱]^[۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ سراج نیشابوری. اللّمع فی التّصوف. به کوشش نیکلسن، لیدن: 1914م، ص44.
↑ عزالدین محمود کاشانی. مصباح‌الهدایه. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: ؟ ، ص371.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغر دادبه

[1] سراج نیشابوری. اللّمع فی التّصوف. به کوشش نیکلسن، لیدن: 1914م، ص44.

[2] عزالدین محمود کاشانی. مصباح‌الهدایه. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: ؟ ، ص371.

[۱]

[۲]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''[[ورع|ورع،]]''' در لغت به معنی پرهیزگاری و پارسایی است و در اصطلاح تصوّف، دومین مقام از مقامات هفت گانة سلوك به شمار می‌آید. طبق این مقام، چون سالك توبه كرد، باید پرهیزگاری پیشه كند و بكوشد تا:
+'''[[ورع|ورع،]]''' در لغت به معنی پرهیزگاری و پارسایی است و در اصطلاح [[تصوف|تصوّف]]، دومین مقام از مقامات هفت گانه سلوک به شمار می‌آید. طبق این مقام، چون سالک [[توبه]] کرد، باید پرهیزگاری پیشه کند و بکوشد تا:
-الف) از شبهه‌ها، یعنی آن‌چه حرام یا حلال بودنش روشن نیست، بپرهیزد تا در حرام نیفتد و به آن‌چه نارواست گرفتار نیاید؛
+# از شبهه‌ها، یعنی آن‌چه حرام یا حلال بودنش روشن نیست، بپرهیزد تا در حرام نیفتد و به آن‌چه نارواست گرفتار نیاید؛
+# آن‌چه را که دل او به انجام دادنش راضی نمی‌گردد، انجام ندهد (= ورع اهل دل)؛
+# یک لحظه از یاد خدا غافل نماند و گردان‌چه دل را از یاد خدا باز می‌دارد، نگردد (= ورع عارف واصل).
-ب) آن‌چه را كه دل او به انجام دادنش راضی نمی‌گردد، انجام ندهد (= ورع اهل دل)؛
+نخستین ورع، به گفته شبلی، ورع عموم است و دومین، ورع خصوص و سومین، ورع خصوص الخصوص<ref>  سراج نیشابوری. '''''اللّمع فی التّصوف'''''. به کوشش نیکلسن، لیدن: 1914م، ص44.</ref><ref>عزالدین محمود کاشانی. '''''مصباح‌الهدایه'''''. به کوشش جلال‌الدین همایی، تهران: ؟ ، ص371. </ref>.
-ج) یك لحظه از یاد خدا غافل نماند و گرد آن‌چه دل را از یاد خدا باز می‌دارد، نگردد (= ورع عارف واصل).
+== نیز نگاه کنید به ==
-نخستین ورع، به گفتة شبلی، ورع عموم است و دومین، ورع خصوص و سومین، ورع خصوص الخصوص.<sup>1</sup>
+* [[تصوف]]
+* [[توبه]]<br />
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-'''مآخذ:'''
+== نویسنده مقاله ==
-.    سراج نیشابوری. '''''اللّمع فی التّصوف'''''. به كوشش نیكلسن، لیدن: 1914م، ص44؛ عزالدین محمود كاشانی. '''''مصباح‌الهدایه'''''. به كوشش جلال‌الدین همایی، تهران: ؟ ، ص371.
 اصغر دادبه
+[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]]