|
|
| خط ۱: |
خط ۱: |
|
| |
| '''فروردگان،''' مراسم یادآوری در گذشتگان در یک دورة 10 روزه در میان پیروان دین مَزَدَیسنا ([[زرتشتی، دین|زرتشتیان]]). فروردگان از 5 روز آخر ماه دوازدهم سال (اکنون اسفندماه) آغاز میشود و تا پایان 5 روز «اَندرَگاه»
| |
|
| |
|
| (= بِهیزَک، پَنجکَ یا پنچة دزدیده= خَمسة مسترقه) که به آخر سال 360 روزه میافزودند، به درازا میکشد. در این دوره ایرانیان زرتشتی به یاد درگذشتگان خود و پذیرایی از روانهای آنان آتش میافروزند و به آتشگاه میروند و دعا و نیایش میکنند.<sup>1</sup> دو بند از «فروردین یشت» (یکی از 21 يشت، سرودهایی در ستایش خدایان قدیم ایران)،<sup>2</sup> بیانگر «فرود آمدن فَرَوَهَرها در پایان سال به خانههایی است که در هنگام حیات صاحب آن بدان تعلق داشته است».<sup>3</sup>
| |
|
| |
| ایرانیان شیعه نیز شب جمعة هر هفته، و به ویژه شب آخرین جمعه یا شب آخرین روز سال کهنه را که اصطلاحاً «عرفه» مینامند، به یاد مردگان پاس میدارند و به زیارتگاهها و گورستانها میروند و چراغ و شمع میافروزند و طلب آمرزش میکنند. در گذشته، در غروب این روز بر سر بام خانههای خود فانوس یا آتش روشن میکردند و آن را تا سپیدهدم روز بعد برای استقبال از ارواح مردگان خود روشن نگه میداشتند.<sup>4</sup>
| |
|
| |
| '''''مآخذ:'''''
| |
|
| |
| 1. بلوکباشی، علی'''''. نوروز، جشننوزایی آفرینش'''''. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی،1380ش، 64، 114، حاشیة 21.
| |
|
| |
| 2. تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات پیش از اسلام'''''. به کوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376ش، 44.
| |
|
| |
| 3. همو، 54.
| |
|
| |
| 4. بلوکباشی، همانجا، 64؛ آداب پذیرایی از مردگان در این 10 روز رانک: بیرونی، ابوریحان. '''''کتاب التَّفهیم لأوائل صناعة التنجیم'''''. به کوشش جلال همایی، تهران: بینا، 1318، 259؛ رسم خوارزمیان را در فروردگان نک: همو'''''. آثار الباقیه'''''. ترجمة اکبر داناسرشت، تهران: امیرکبیر، 1363ش، 368؛ آداب فروردگان را به تفضیل نک: بلوکباشی، همانجا، 63- 67.
| |
|
| |
|
| |
| علی بلوکباشی
| |
