پرش به محتوا

رودخانه های ایران: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''رودخانه‌هاي ايران،''' جريان‌هاي سطحي و به هم پيوستة آب‌هايي هستند كه با تبعيت از اقليم، توپوگرافي و جنس زمين در شش حوضة آبريز در جغرافياي كنوني ايران به سوي درياها، باتلاق‌ها و شوره‌زارهاي داخل و يا خارج ازكشور ايران جريان دارند. سرچشمة ب...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''رودخانه‌هاي ايران،''' جريان‌هاي سطحي و به هم پيوستة آب‌هايي هستند كه با تبعيت از اقليم، توپوگرافي و جنس زمين در شش حوضة آبريز در جغرافياي كنوني ايران به سوي درياها، باتلاق‌ها و شوره‌زارهاي داخل و يا خارج ازكشور ايران جريان دارند. سرچشمة برخي از رودخانه‌هاي ايران داخلي است و منشاء برخي نيز خارج از مرزها قرار دارد. از نظر سيستم زهكشي، حوضه‌هاي اصلي آبريز ايران مشخصاً به چند زير حوضه آبريز ديگر تقسيم شده‌اند. حوضه‌هاي اصلي عبارتند از:
'''رودخانه‌های ایران،''' جریان‌های سطحی و به هم پیوسته آب‌هایی هستند که با تبعیت از اقلیم، توپوگرافی و جنس زمین در شش حوضه آبریز در جغرافیای کنونی ایران به سوی دریاها، باتلاق‌ها و شوره‌زارهای داخل و یا خارج ازکشور ایران جریان دارند. سرچشمه برخی از رودخانه‌های ایران داخلی است و منشاء برخی نیز خارج از مرزها قرار دارد. از نظر سیستم زهکشی، حوضه‌های اصلی آبریز ایران مشخصاً به چند زیر حوضه آبریز دیگر تقسیم شده‌اند. حوضه‌های اصلی عبارتند از:


1- حوضة آبريز درياي خزر؛2- حوضة آبريز خليج فارس و درياي عمان؛3- حوضة آبريز درياچة اورميه؛ 4- حوضة آبريز داخلي؛ 5- حوضة آبريز خاور و جنوب خاوري؛ 6- حوضة آبريز شمال خاوري ايران.<sup>1</sup>  
1- حوضه آبریز دریای خزر؛2- حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان؛3- حوضه آبریز دریاچه اورمیه؛ 4- حوضه آبریز داخلی؛ 5- حوضه آبریز خاور و جنوب خاوری؛ 6- حوضه آبریز شمال خاوری ایران.<sup>1</sup>  


حوضة آبريز درياي خزر با رودهاي ارس، سفيد رود، اترك و گرگان رود به عنوان مهم‌ترين رودهاي اين حوضه و با بيش از 350 رود كوچك و بزرگ، داراي 200/174 كم وسعت از شمال آذربايجان غربي تا شمال خراسان شمالي امتداد داشته و بيشتر شامل استان‌هاي گيلان، مازندران، زنجان، اردبيل، كردستان و دربرگيرندة قسمت‌هاي اندكي از استان‌هاي قزوين، تهران، سمنان وخراسان رضوي نيز مي‌شود. حوضة آبريز خزر داراي 7 زير حوضه است كه در هر كدام مجموعه رودخانه‌ها و ريزآبه‌هاي آن‌ها قرار دارند.<sup>2</sup> ارس و اترك دو رود مرزي در شمال غرب و شمال شرق ايران هستند كه نخستين رود، قسمت‌هايي از مرز مشترك ايران با كشورهاي آذربايجان و ارمنستان و دومين رود نيز قسمتي از مرز مشترك ايران با كشور تركمنستان را تشكيل مي‌دهند. سرچشمه‌ها و محل ورود اين دو رود به درياي خزر خارج از مرزهاي ايران واقع شده‌‌اند. سفيد رود با 11 شاخة اصلي و 10 شاخة فرعي به طول 800 كم و با وسعت حوضه 57000 كم<sup>2</sup> بزرگ‌ترين جريان آبي حوضة آبريز درياي خزر در ايران است.<sup>3</sup> شاخه اصلي اين رود، قزل‌اوزن نام دارد كه از كوه‌هاي چهل‌چشمة كردستان سرچشمه گرفته و پس از پيوند با شاهرود در جنوب رودبار گيلان با نام سفيد رود به خزر مي‌ريزد. قره‌سو (در آذربايجان شرقي و اردبيل)، طالقان رود (در تهران و قزوين)، زنجان رود (در زنجان)، تجن، هراز و تالار (در مازندران) از مهم‌ترين رودهاي حوضة آبريز خزر هستند.<sup>4</sup> دومين حوضة آبريز ايران كه در آن رودخانه‌هاي متعددي از جمله تنها رود قابل كشتيراني ايران يعني كارون در آن جاري است، حوضة خليج فارس و درياي عمان به وسعت 425100 كم<sup>2</sup> است.<sup>5</sup> در اين حوضه نيز تعداد 9 زير حوضه كه از جنوب آذربايجان غربي (مرز تركيه) شروع و پس از پوشاندن تمامي استان‌هاي مرزي غرب و استان‌هاي ساحلي جنوب تا جنوب استان سيستان و بلوچستان (مرز پاكستان) ادامه مي‌يابد. تمام يا قسمت‌هاي بيشتري از استان‌هاي هرمزگان، بوشهر، خوزستان، ايلام، لرستان و چهار محال و بختياري و كهكيلويه و بويراحمد قسمت‌هايي از استان‌هاي كرمان، فارس، اصفهان، همدان و كردستان زير پوشش اين حوضه قرار دارند. حوضة آبريز خليج فارس و درياي عمان به عنوان بزرگ‌ترين حوضة آبريز ايران و داراي بيشترين مرز آبي، بستر رودخانه‌هاي واقع در غرب و جنوب غربي زاگرس و همچنين رودخانه‌هاي موجود در ارتفاعات واقع در جنوب استان فارس، كوه‌هاي بشاگرد و جنوب بلوچستان است.<sup>6</sup> مهم‌ترين رودخانه‌هاي حوضة خليج فارس و درياي عمان، سيروان، كرخه، كارون، دز، جراحي، زهره، هله، موند، كل، ''ميناب'' و ''سرباز'' هستند. اين رودخانه‌ها و شاخه‌هاي فرعي آن كه تعداد آن‌ها به بيش از 700 رشته مي‌رسد تماماً به خليج فارس و درياي عمان كه به آب‌هاي آزاد جهان متصل است، مي‌ريزند. تنها رود زاب كوچك در شمالي‌ترين نقطة اين حوضه، وارد خاك عراق شده، به درياچة دوكان منتهي مي‌شود. كارون به عنوان مهم‌ترين رود اين حوضه (← كارون) با طولي بيش از 950 كم و حوضه‌اي برابر با 60000 كم<sup>2</sup>، طولاني‌ترين و پرآب‌ترين رود اين حوضه است كه از كوه‌هاي زاگرس سرچشمه گرفته و پس از پيوستن رودخانه دز به آن، در نهايت به اروندرود و خليج فارس مي‌ريزد.<sup>7</sup> حوضة آبريز درياچة اورميه با 50850 كم<sup>2</sup> وسعت و نيز با هشت زير حوضه در اطراف درياچة اورميه، بستر رودخانه‌هاي متعددي است كه زرينه رود و سيمينه رود (در شمال كردستانليلان چاي، صوفي چاي و تلخه رود (در آذربايجان شرقي) و رود گدار، باراندوز چاي، شهر چاي، نازلوچاي و زولاچي (در آذربايجان غربي) از مهم‌ترين آن‌هاست. تمام اين رودها به درياچة‌ اورميه كه حد فاصل آذربايجان غربي و شرقي است منتهي مي‌شوند.<sup>8</sup> تلخه رود يا آجي‌چاي از ارتفاعات سبلان و سهند سرچشمه مي‌گيرد و پس از عبور از شمال شهر تبريز و با آبدهي بيشتر نسبت به زرينه رود كه از سوي جنوب وارد درياچه مي‌شود، از سوي شرق به درياچة اورميه مي‌پيوندد.<sup>9</sup> حوضة آبريز فلات مركزي ايران با مساحت 841400 كم<sup>2</sup> و تعداد 8 زير حوضه كلية مناطق كويري ايران از جمله تمام يا قسمت‌هاي عمده‌اي از استان‌هاي يزد، قم، سمنان، كرمان، سيستان و بلوچستان، فارس، تهران، قزوين، مركزي و خراسان رضوي و جنوبي را زير پوشش دارد و تمام جريان‌هاي سطحي آن به درياچه‌هاي داخلي، كويرها و دق‌هاي مركزي تخليه مي‌شود. رودهاي جاجرود، كرج، رود شور، قره‌چاي و قم رود (در زير حوضة درياچة نمك)، رود پر آب و طولاني زاينده رود (در زير حوضة آبريز باتلاق گاوخوني)، رود كُر (در زير حوضة درياچة بختگان)، هَليل رود (در زير حوضة آبريز جازموريان) و حَبَله رود و گرمسار، رودبار نيشابور و آب بخشا در كرمان و كال شور خارطوران، مهم‌ترين رودهاي زير حوضة آبريز كوير نمك، دشت لوت و كويرهاي مركزي ايران است.<sup>10</sup> حوضة آبريز شرق ايران با سه زير حوضة آبريز، بخش عمده‌اي از مناطق مرزي شرق كشور، از خراسان رضوي تا سيستان و بلوچستان را در بر مي‌گيرد و از خشك‌ترين و كم‌ باران‌ترين مناطق ايران به شمار مي‌رود. رودخانة نسبتاً پر آب هيرمند كه از ارتفاعات افغانستان سرچشمه مي‌گيرد (← هيرمند) بخشي از مرزهاي جنوب شرقي ايران با افغانستان را تشكيل مي‌دهد كه وارد شمال استان سيستان و بلوچستان شده و نهايتاً پس از آبياري دشت سيستان در درياچة هامون در شهرستان زابل، تخليه مي‌شود.<sup>11</sup> مهم‌ترين رودهاي اين حوضه با وسعتي معادل 106312كم<sup>2</sup>، عبارت‌اند از: سيانجان، گزو، تهلاب، سيمش رود، لاديز، تماآب، جالق، سيب سوران و سراوان.<sup>12</sup> اين رودخانه‌ها عموماً فصلي و سيلابي هستند. ماشكل (ماشكيل) و كال شور نيز از رودخانه‌هاي مهم اين حوضه هستند كه اولي در پاكستان و دومي در افغانستان و در شوره‌زارها تخليه مي‌شوند.<sup>13</sup> حوضة آبريز شمال شرقي ايران با يك زير حوضه به نام حوضة آبريز قره‌قوم با وسعتي معادل 44502 كم<sup>2</sup> در محدودة استان‌هاي خراسان رضوي و شمالي قرار گرفته و با كشورهاي تركمنستان و افغانستان هَم مرز است.<sup>14</sup> رودخانه‌هاي درونگر، جام رود، ''كشف رود'' و روس رود، مهم‌ترين رودهاي اين حوضة آبريز است كه مستقيماً و يا پس از پيوستن به رود مرزي هريرود، وارد صحراي قره‌قوم در كشور تركمنستان مي‌شوند. كشف رود مهم‌ترين رود اين حوضه است كه از ارتفاعات بينالود و هزار مسجد سرچشمه گرفته و پس از عبور از شمال شهر مشهد به رود مرزي هريرود<sup>15</sup> مي‌پيوندد.
حوضه آبریز دریای خزر با رودهای ارس، سفید رود، اترک و گرگان رود به عنوان مهم‌ترین رودهای این حوضه و با بیش از 350 رود کوچک و بزرگ، دارای 200/174 کم وسعت از شمال آذربایجان غربی تا شمال خراسان شمالی امتداد داشته و بیشتر شامل استان‌های گیلان، مازندران، زنجان، اردبیل، [[استان کردستان|کردستان]] و دربرگیرنده قسمت‌های اندکی از استان‌های قزوین، تهران، سمنان وخراسان رضوی نیز می‌شود. حوضه آبریز خزر دارای 7 زیر حوضه است که در هر کدام مجموعه رودخانه‌ها و ریزآبه‌های آن‌ها قرار دارند.<sup>2</sup> ارس و اترک دو رود مرزی در شمال غرب و شمال شرق ایران هستند که نخستین رود، قسمت‌هایی از مرز مشترک ایران با کشورهای آذربایجان و ارمنستان و دومین رود نیز قسمتی از مرز مشترک ایران با کشور ترکمنستان را تشکیل می‌دهند. سرچشمه‌ها و محل ورود این دو رود به دریای خزر خارج از مرزهای ایران واقع شده‌‌اند. سفید رود با 11 شاخه اصلی و 10 شاخه فرعی به طول 800 کم و با وسعت حوضه 57000 کم<sup>2</sup> بزرگ‌ترین جریان آبی حوضه آبریز دریای خزر در ایران است.<sup>3</sup> شاخه اصلی این رود، قزل‌اوزن نام دارد که از کوه‌های چهل‌چشمه کردستان سرچشمه گرفته و پس از پیوند با شاهرود در جنوب رودبار گیلان با نام سفید رود به خزر می‌ریزد. قره‌سو (در آذربایجان شرقی و اردبیل)، طالقان رود (در تهران و قزوین)، زنجان رود (در زنجان)، تجن، هراز و تالار (در مازندران) از مهم‌ترین رودهای حوضه آبریز خزر هستند.<sup>4</sup> دومین حوضه آبریز ایران که در آن رودخانه‌های متعددی از جمله تنها رود قابل کشتیرانی ایران یعنی کارون در آن جاری است، حوضه خلیج فارس و دریای عمان به وسعت 425100 کم<sup>2</sup> است.<sup>5</sup> در این حوضه نیز تعداد 9 زیر حوضه که از جنوب آذربایجان غربی (مرز ترکیه) شروع و پس از پوشاندن تمامی استان‌های مرزی غرب و استان‌های ساحلی جنوب تا جنوب استان سیستان و بلوچستان (مرز پاکستان) ادامه می‌یابد. تمام یا قسمت‌های بیشتری از استان‌های هرمزگان، بوشهر، خوزستان، ایلام، لرستان و چهار محال و بختیاری و کهکیلویه و بویراحمد قسمت‌هایی از استان‌های کرمان، فارس، اصفهان، همدان و کردستان زیر پوشش این حوضه قرار دارند. حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان به عنوان بزرگ‌ترین حوضه آبریز ایران و دارای بیشترین مرز آبی، بستر رودخانه‌های واقع در غرب و جنوب غربی زاگرس و همچنین رودخانه‌های موجود در ارتفاعات واقع در جنوب استان فارس، کوه‌های بشاگرد و جنوب بلوچستان است.<sup>6</sup> مهم‌ترین رودخانه‌های حوضه خلیج فارس و دریای عمان، سیروان، کرخه، کارون، دز، جراحی، زهره، هله، موند، کل، ''میناب'' و ''سرباز'' هستند. این رودخانه‌ها و شاخه‌های فرعی آن که تعداد آن‌ها به بیش از 700 رشته می‌رسد تماماً به خلیج فارس و دریای عمان که به آب‌های آزاد جهان متصل است، می‌ریزند. تنها رود زاب کوچک در شمالی‌ترین نقطه این حوضه، وارد خاک عراق شده، به دریاچه دوکان منتهی می‌شود. کارون به عنوان مهم‌ترین رود این حوضه (← کارون) با طولی بیش از 950 کم و حوضه‌ای برابر با 60000 کم<sup>2</sup>، طولانی‌ترین و پرآب‌ترین رود این حوضه است که از کوه‌های زاگرس سرچشمه گرفته و پس از پیوستن رودخانه دز به آن، در نهایت به اروندرود و خلیج فارس می‌ریزد.<sup>7</sup> حوضه آبریز دریاچه اورمیه با 50850 کم<sup>2</sup> وسعت و نیز با هشت زیر حوضه در اطراف دریاچه اورمیه، بستر رودخانه‌های متعددی است که زرینه رود و سیمینه رود (در شمال کردستانلیلان چای، صوفی چای و تلخه رود (در آذربایجان شرقی) و رود گدار، باراندوز چای، شهر چای، نازلوچای و زولاچی (در آذربایجان غربی) از مهم‌ترین آن‌هاست. تمام این رودها به دریاچه‌ اورمیه که حد فاصل آذربایجان غربی و شرقی است منتهی می‌شوند.<sup>8</sup> تلخه رود یا آجی‌چای از ارتفاعات سبلان و سهند سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از شمال شهر تبریز و با آبدهی بیشتر نسبت به زرینه رود که از سوی جنوب وارد دریاچه می‌شود، از سوی شرق به دریاچه اورمیه می‌پیوندد.<sup>9</sup> حوضه آبریز فلات مرکزی ایران با مساحت 841400 کم<sup>2</sup> و تعداد 8 زیر حوضه کلیه مناطق کویری ایران از جمله تمام یا قسمت‌های عمده‌ای از استان‌های یزد، قم، سمنان، کرمان، سیستان و بلوچستان، فارس، تهران، قزوین، مرکزی و خراسان رضوی و جنوبی را زیر پوشش دارد و تمام جریان‌های سطحی آن به دریاچه‌های داخلی، کویرها و دق‌های مرکزی تخلیه می‌شود. رودهای جاجرود، کرج، رود شور، قره‌چای و قم رود (در زیر حوضه دریاچه نمک)، رود پر آب و طولانی زاینده رود (در زیر حوضه آبریز باتلاق گاوخونی)، رود کُر (در زیر حوضه دریاچه بختگان)، هَلیل رود (در زیر حوضه آبریز جازموریان) و حَبَله رود و گرمسار، رودبار نیشابور و آب بخشا در کرمان و کال شور خارطوران، مهم‌ترین رودهای زیر حوضه آبریز کویر نمک، دشت لوت و کویرهای مرکزی ایران است.<sup>10</sup> حوضه آبریز شرق ایران با سه زیر حوضه آبریز، بخش عمده‌ای از مناطق مرزی شرق کشور، از خراسان رضوی تا سیستان و بلوچستان را در بر می‌گیرد و از خشک‌ترین و کم‌ باران‌ترین مناطق ایران به شمار می‌رود. رودخانه نسبتاً پر آب هیرمند که از ارتفاعات افغانستان سرچشمه می‌گیرد (← هیرمند) بخشی از مرزهای جنوب شرقی ایران با افغانستان را تشکیل می‌دهد که وارد شمال استان سیستان و بلوچستان شده و نهایتاً پس از آبیاری دشت سیستان در دریاچه هامون در شهرستان زابل، تخلیه می‌شود.<sup>11</sup> مهم‌ترین رودهای این حوضه با وسعتی معادل 106312کم<sup>2</sup>، عبارت‌اند از: سیانجان، گزو، تهلاب، سیمش رود، لادیز، تماآب، جالق، سیب سوران و سراوان.<sup>12</sup> این رودخانه‌ها عموماً فصلی و سیلابی هستند. ماشکل (ماشکیل) و کال شور نیز از رودخانه‌های مهم این حوضه هستند که اولی در پاکستان و دومی در افغانستان و در شوره‌زارها تخلیه می‌شوند.<sup>13</sup> حوضه آبریز شمال شرقی ایران با یک زیر حوضه به نام حوضه آبریز قره‌قوم با وسعتی معادل 44502 کم<sup>2</sup> در محدوده استان‌های خراسان رضوی و شمالی قرار گرفته و با کشورهای ترکمنستان و افغانستان هَم مرز است.<sup>14</sup> رودخانه‌های درونگر، جام رود، ''کشف رود'' و روس رود، مهم‌ترین رودهای این حوضه آبریز است که مستقیماً و یا پس از پیوستن به رود مرزی هریرود، وارد صحرای قره‌قوم در کشور ترکمنستان می‌شوند. کشف رود مهم‌ترین رود این حوضه است که از ارتفاعات بینالود و هزار مسجد سرچشمه گرفته و پس از عبور از شمال شهر مشهد به رود مرزی هریرود<sup>15</sup> می‌پیوندد.




'''مآخذ:'''
'''مآخذ:'''


1.     سازمان نقشه‌برداري كشور. '''''اطلس زمين‌شناسي''''' (اطلس ملي ايران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشه‌برداري كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 8.
1.     سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس زمین‌شناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 8.


2.     همانجا.
2.     همانجا.
خط ۱۴: خط ۱۴:
3.     همانجا.
3.     همانجا.


4.     جعفري، عباس. '''''گيتاشناسي ايران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامة ايران''، چ 2، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 24-29.
4.     جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 24-29.


5.     '''''اطلس زمين‌شناسي'''''. همان. ص9.
5.     '''''اطلس زمین‌شناسی'''''. همان. ص9.


6.    سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح. '''''فرهنگ جغرافيايي رودهاي كشور'''''. ج4: حوضه آبريز خليج فارس و درياي عمان، چ1، تهران: سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح، 1384، ص1.  
6.    سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. '''''فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور'''''. ج4: حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان، چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1384، ص1.  


7.     '''''اطلس زمين‌شناسي'''''. همان. ص9؛ جعفري. همان. ص 29-37.
7.     '''''اطلس زمین‌شناسی'''''. همان. ص9؛ جعفری. همان. ص 29-37.


8.     '''''جعفري'''''. همان. ص 38.
8.     '''''جعفری'''''. همان. ص 38.


9.     كلينسلي، دانيل. '''''كويرهاي ايران'''''. ترجمة دكتر عباس پاشايي، چ1، تهران: سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح، 1381، ص27.
9.     کلینسلی، دانیل. '''''کویرهای ایران'''''. ترجمه دکتر عباس پاشایی، چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1381، ص27.


10.  '''''اطلس زمين‌شناسي'''''. همان. ص 10 و 11.
10.  '''''اطلس زمین‌شناسی'''''. همان. ص 10 و 11.


11.  سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ريزي آموزشي. '''''جغرافياي استان سيستان و بلوچستان'''''. چ3، تهران: شركت چاپ و نشر كتا‌ب‌هاي درسي ايران، 1381،  ص 26 و 62.
11.  سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان سیستان و بلوچستان'''''. چ3، تهران: شرکت چاپ و نشر کتا‌ب‌های درسی ایران، 1381،  ص 26 و 62.


12.  سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح. '''''فرهنگ جغرافيايي رودهاي كشور'''''. ج5: حوضه آبريز شرق ايران و قره‌قوم. چ1، تهران: سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح، 1384، ص1.
12.  سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. '''''فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور'''''. ج5: حوضه آبریز شرق ایران و قره‌قوم. چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1384، ص1.


13.  '''''جعفري'''''. همان. ص 64-67.
13.  '''''جعفری'''''. همان. ص 64-67.


14.  '''''فرهنگ جغرافيايي رودهاي كشور'''''. همان. ص 73.
14.  '''''فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور'''''. همان. ص 73.


15.  سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ريزي آموزشي. '''''جغرافياي استان خراسان رضوي'''''. چ1، تهران: شركت چاپ و نشر كتا‌ب‌هاي درسي ايران، 1384،  ص 24- 22.
15.  سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان خراسان رضوی'''''. چ1، تهران: شرکت چاپ و نشر کتا‌ب‌های درسی ایران، 1384،  ص 24- 22.




خدیجه مقیمی
خدیجه مقیمی

نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۵

رودخانه‌های ایران، جریان‌های سطحی و به هم پیوسته آب‌هایی هستند که با تبعیت از اقلیم، توپوگرافی و جنس زمین در شش حوضه آبریز در جغرافیای کنونی ایران به سوی دریاها، باتلاق‌ها و شوره‌زارهای داخل و یا خارج ازکشور ایران جریان دارند. سرچشمه برخی از رودخانه‌های ایران داخلی است و منشاء برخی نیز خارج از مرزها قرار دارد. از نظر سیستم زهکشی، حوضه‌های اصلی آبریز ایران مشخصاً به چند زیر حوضه آبریز دیگر تقسیم شده‌اند. حوضه‌های اصلی عبارتند از:

1- حوضه آبریز دریای خزر؛2- حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان؛3- حوضه آبریز دریاچه اورمیه؛ 4- حوضه آبریز داخلی؛ 5- حوضه آبریز خاور و جنوب خاوری؛ 6- حوضه آبریز شمال خاوری ایران.1

حوضه آبریز دریای خزر با رودهای ارس، سفید رود، اترک و گرگان رود به عنوان مهم‌ترین رودهای این حوضه و با بیش از 350 رود کوچک و بزرگ، دارای 200/174 کم وسعت از شمال آذربایجان غربی تا شمال خراسان شمالی امتداد داشته و بیشتر شامل استان‌های گیلان، مازندران، زنجان، اردبیل، کردستان و دربرگیرنده قسمت‌های اندکی از استان‌های قزوین، تهران، سمنان وخراسان رضوی نیز می‌شود. حوضه آبریز خزر دارای 7 زیر حوضه است که در هر کدام مجموعه رودخانه‌ها و ریزآبه‌های آن‌ها قرار دارند.2 ارس و اترک دو رود مرزی در شمال غرب و شمال شرق ایران هستند که نخستین رود، قسمت‌هایی از مرز مشترک ایران با کشورهای آذربایجان و ارمنستان و دومین رود نیز قسمتی از مرز مشترک ایران با کشور ترکمنستان را تشکیل می‌دهند. سرچشمه‌ها و محل ورود این دو رود به دریای خزر خارج از مرزهای ایران واقع شده‌‌اند. سفید رود با 11 شاخه اصلی و 10 شاخه فرعی به طول 800 کم و با وسعت حوضه 57000 کم2 بزرگ‌ترین جریان آبی حوضه آبریز دریای خزر در ایران است.3 شاخه اصلی این رود، قزل‌اوزن نام دارد که از کوه‌های چهل‌چشمه کردستان سرچشمه گرفته و پس از پیوند با شاهرود در جنوب رودبار گیلان با نام سفید رود به خزر می‌ریزد. قره‌سو (در آذربایجان شرقی و اردبیل)، طالقان رود (در تهران و قزوین)، زنجان رود (در زنجان)، تجن، هراز و تالار (در مازندران) از مهم‌ترین رودهای حوضه آبریز خزر هستند.4 دومین حوضه آبریز ایران که در آن رودخانه‌های متعددی از جمله تنها رود قابل کشتیرانی ایران یعنی کارون در آن جاری است، حوضه خلیج فارس و دریای عمان به وسعت 425100 کم2 است.5 در این حوضه نیز تعداد 9 زیر حوضه که از جنوب آذربایجان غربی (مرز ترکیه) شروع و پس از پوشاندن تمامی استان‌های مرزی غرب و استان‌های ساحلی جنوب تا جنوب استان سیستان و بلوچستان (مرز پاکستان) ادامه می‌یابد. تمام یا قسمت‌های بیشتری از استان‌های هرمزگان، بوشهر، خوزستان، ایلام، لرستان و چهار محال و بختیاری و کهکیلویه و بویراحمد قسمت‌هایی از استان‌های کرمان، فارس، اصفهان، همدان و کردستان زیر پوشش این حوضه قرار دارند. حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان به عنوان بزرگ‌ترین حوضه آبریز ایران و دارای بیشترین مرز آبی، بستر رودخانه‌های واقع در غرب و جنوب غربی زاگرس و همچنین رودخانه‌های موجود در ارتفاعات واقع در جنوب استان فارس، کوه‌های بشاگرد و جنوب بلوچستان است.6 مهم‌ترین رودخانه‌های حوضه خلیج فارس و دریای عمان، سیروان، کرخه، کارون، دز، جراحی، زهره، هله، موند، کل، میناب و سرباز هستند. این رودخانه‌ها و شاخه‌های فرعی آن که تعداد آن‌ها به بیش از 700 رشته می‌رسد تماماً به خلیج فارس و دریای عمان که به آب‌های آزاد جهان متصل است، می‌ریزند. تنها رود زاب کوچک در شمالی‌ترین نقطه این حوضه، وارد خاک عراق شده، به دریاچه دوکان منتهی می‌شود. کارون به عنوان مهم‌ترین رود این حوضه (← کارون) با طولی بیش از 950 کم و حوضه‌ای برابر با 60000 کم2، طولانی‌ترین و پرآب‌ترین رود این حوضه است که از کوه‌های زاگرس سرچشمه گرفته و پس از پیوستن رودخانه دز به آن، در نهایت به اروندرود و خلیج فارس می‌ریزد.7 حوضه آبریز دریاچه اورمیه با 50850 کم2 وسعت و نیز با هشت زیر حوضه در اطراف دریاچه اورمیه، بستر رودخانه‌های متعددی است که زرینه رود و سیمینه رود (در شمال کردستان)، لیلان چای، صوفی چای و تلخه رود (در آذربایجان شرقی) و رود گدار، باراندوز چای، شهر چای، نازلوچای و زولاچی (در آذربایجان غربی) از مهم‌ترین آن‌هاست. تمام این رودها به دریاچه‌ اورمیه که حد فاصل آذربایجان غربی و شرقی است منتهی می‌شوند.8 تلخه رود یا آجی‌چای از ارتفاعات سبلان و سهند سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از شمال شهر تبریز و با آبدهی بیشتر نسبت به زرینه رود که از سوی جنوب وارد دریاچه می‌شود، از سوی شرق به دریاچه اورمیه می‌پیوندد.9 حوضه آبریز فلات مرکزی ایران با مساحت 841400 کم2 و تعداد 8 زیر حوضه کلیه مناطق کویری ایران از جمله تمام یا قسمت‌های عمده‌ای از استان‌های یزد، قم، سمنان، کرمان، سیستان و بلوچستان، فارس، تهران، قزوین، مرکزی و خراسان رضوی و جنوبی را زیر پوشش دارد و تمام جریان‌های سطحی آن به دریاچه‌های داخلی، کویرها و دق‌های مرکزی تخلیه می‌شود. رودهای جاجرود، کرج، رود شور، قره‌چای و قم رود (در زیر حوضه دریاچه نمک)، رود پر آب و طولانی زاینده رود (در زیر حوضه آبریز باتلاق گاوخونی)، رود کُر (در زیر حوضه دریاچه بختگان)، هَلیل رود (در زیر حوضه آبریز جازموریان) و حَبَله رود و گرمسار، رودبار نیشابور و آب بخشا در کرمان و کال شور خارطوران، مهم‌ترین رودهای زیر حوضه آبریز کویر نمک، دشت لوت و کویرهای مرکزی ایران است.10 حوضه آبریز شرق ایران با سه زیر حوضه آبریز، بخش عمده‌ای از مناطق مرزی شرق کشور، از خراسان رضوی تا سیستان و بلوچستان را در بر می‌گیرد و از خشک‌ترین و کم‌ باران‌ترین مناطق ایران به شمار می‌رود. رودخانه نسبتاً پر آب هیرمند که از ارتفاعات افغانستان سرچشمه می‌گیرد (← هیرمند) بخشی از مرزهای جنوب شرقی ایران با افغانستان را تشکیل می‌دهد که وارد شمال استان سیستان و بلوچستان شده و نهایتاً پس از آبیاری دشت سیستان در دریاچه هامون در شهرستان زابل، تخلیه می‌شود.11 مهم‌ترین رودهای این حوضه با وسعتی معادل 106312کم2، عبارت‌اند از: سیانجان، گزو، تهلاب، سیمش رود، لادیز، تماآب، جالق، سیب سوران و سراوان.12 این رودخانه‌ها عموماً فصلی و سیلابی هستند. ماشکل (ماشکیل) و کال شور نیز از رودخانه‌های مهم این حوضه هستند که اولی در پاکستان و دومی در افغانستان و در شوره‌زارها تخلیه می‌شوند.13 حوضه آبریز شمال شرقی ایران با یک زیر حوضه به نام حوضه آبریز قره‌قوم با وسعتی معادل 44502 کم2 در محدوده استان‌های خراسان رضوی و شمالی قرار گرفته و با کشورهای ترکمنستان و افغانستان هَم مرز است.14 رودخانه‌های درونگر، جام رود، کشف رود و روس رود، مهم‌ترین رودهای این حوضه آبریز است که مستقیماً و یا پس از پیوستن به رود مرزی هریرود، وارد صحرای قره‌قوم در کشور ترکمنستان می‌شوند. کشف رود مهم‌ترین رود این حوضه است که از ارتفاعات بینالود و هزار مسجد سرچشمه گرفته و پس از عبور از شمال شهر مشهد به رود مرزی هریرود15 می‌پیوندد.


مآخذ:

1.     سازمان نقشه‌برداری کشور. اطلس زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 8.

2.     همانجا.

3.     همانجا.

4.     جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 24-29.

5.     اطلس زمین‌شناسی. همان. ص9.

6.    سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور. ج4: حوضه آبریز خلیج فارس و دریای عمان، چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1384، ص1.

7.     اطلس زمین‌شناسی. همان. ص9؛ جعفری. همان. ص 29-37.

8.     جعفری. همان. ص 38.

9.     کلینسلی، دانیل. کویرهای ایران. ترجمه دکتر عباس پاشایی، چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1381، ص27.

10.  اطلس زمین‌شناسی. همان. ص 10 و 11.

11.  سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ریزی آموزشی. جغرافیای استان سیستان و بلوچستان. چ3، تهران: شرکت چاپ و نشر کتا‌ب‌های درسی ایران، 1381،  ص 26 و 62.

12.  سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور. ج5: حوضه آبریز شرق ایران و قره‌قوم. چ1، تهران: سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1384، ص1.

13.  جعفری. همان. ص 64-67.

14.  فرهنگ جغرافیایی رودهای کشور. همان. ص 73.

15.  سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ریزی آموزشی. جغرافیای استان خراسان رضوی. چ1، تهران: شرکت چاپ و نشر کتا‌ب‌های درسی ایران، 1384،  ص 24- 22.


خدیجه مقیمی