امام محمد تقی جواد(ع): تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''جواد (ع)'''، امام محمدتقي (195ـ220 ق / ؟ م)، امام نهم از ائمـﺔ اثنيعشر. مادر وي امولد و در اصل از مردم نوبي بوده است. وي، يگانه فرزند ذكور امام رضا بود و پس از وفات پدر با اين كه بيش از هفت سال نداشت، به امامت رسيد.<sup>1</sup> امام جواد در 202 ق، براي ديدن...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
جواد (ع)، امام محمدتقی (195ـ220 ق / ؟ م)، امام نهم از ائمـه اثنیعشر. مادر وی امولد و در اصل از مردم نوبی بوده است. وی، یگانه فرزند ذكور امام رضا بود و پس از وفات پدر با این كه بیش از هفت سال نداشت، به امامت رسید<ref>شیخ مفید. '''''ارشاد'''''. ص 325</ref><ref>ابن شهرآشوب. '''''مناقب'''''. ج 4، ص 377-399.</ref><ref>مجلسی. '''''بحارالانوار'''.'' ج 50، ص 79 به بعد. </ref>. | |||
امام جواد در 202 ق، | امام جواد در 202 ق، برای دیدن پدر از مدینه به خراسان رفت. پس از زیارت پدر در همان سال به مدینه بازگشته است<ref>بیهقی، ابوالحسن. '''''تاریخ بیهق'''''. چاپ احمد بهمنیار، ص46 </ref><ref>امین، علینقی. '''''تاریخ سبزوار'''''. چاپ حسن امین، ص85 -86. </ref>. مؤید این مطلب آن است كه مأمون پس از بازگشت به بغداد، حضرت جواد را از مدینه فراخواند و چون ادب و كمال عقل آن حضرت را پسندیده بود دخترش امالفضل را به او تزویج كرد،<ref>مفید. '''''ارشاد'''''. ص 297؛ جامی، عبدالرحمان. '''''شواهد النبوه'''''. چاپ حسن امین، ص 394 </ref><ref>'''''وفیات الاعیان'''''. ج 1، ص 450. </ref> پس مأمون میبایست او را در خراسان دیده باشد تا آثار ادب و كمال در او مشاهده كرده باشد و در مراجعت به بغداد او را از مدینه فراخوانده باشد تا دخترش را به او بدهد<ref>طباطبایی، سید محمدحسین. '''شیعه در اسلام'''. قم: دفتر تبلیغات اسلامی، 1348، ص 144. </ref>. | ||
امام جواد پس از ازدواج با دختر مأمون، از بغداد به حج رفت و آنگاه در | امام جواد پس از ازدواج با دختر مأمون، از بغداد به حج رفت و آنگاه در مدینه مستقر شد؛ لیكن پس از وفات مأمون، جانشین و برادر او معتصم در 220 ق، امام جواد را از مدینه به نزد خود به بغداد احضار كرد و آن حضرت با همسرش امالفضل به بغداد رفت و تحت نظر قرار گرفت<ref>كلینی. '''''اصول كافی'''''. ج 1، ص 492-497. </ref> پس از چندی بهوسیلـه دستمال زوجـه خویش زینب و به تحریك معتصم و به روایت دیگر توسط خودِ معتصم كه شربتی به زهر آلوده برایش فرستاده بود، مسموم شد و در كاظمین نزدیك بغداد به خاك سپرده شد<ref>فیض، عباس. '''''تاریخ كاظمین'''''. ص 70 به بعد. </ref>. | ||
امام جواد در علم و حلم و فصاحت و عبادت و | امام جواد در علم و حلم و فصاحت و عبادت و دیگر فضایل اخلاقی ممتاز بود. هوش فوقالعاده و زبانی بلیغ و گویا داشت و مسایل علمی را بالبداهه پاسخ میفرمود<ref>مجلسی. '''''بحارالانوار'''''. ج 50، ص 79. </ref>. | ||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۷
جواد (ع)، امام محمدتقی (195ـ220 ق / ؟ م)، امام نهم از ائمـه اثنیعشر. مادر وی امولد و در اصل از مردم نوبی بوده است. وی، یگانه فرزند ذكور امام رضا بود و پس از وفات پدر با این كه بیش از هفت سال نداشت، به امامت رسید[۱][۲][۳].
امام جواد در 202 ق، برای دیدن پدر از مدینه به خراسان رفت. پس از زیارت پدر در همان سال به مدینه بازگشته است[۴][۵]. مؤید این مطلب آن است كه مأمون پس از بازگشت به بغداد، حضرت جواد را از مدینه فراخواند و چون ادب و كمال عقل آن حضرت را پسندیده بود دخترش امالفضل را به او تزویج كرد،[۶][۷] پس مأمون میبایست او را در خراسان دیده باشد تا آثار ادب و كمال در او مشاهده كرده باشد و در مراجعت به بغداد او را از مدینه فراخوانده باشد تا دخترش را به او بدهد[۸].
امام جواد پس از ازدواج با دختر مأمون، از بغداد به حج رفت و آنگاه در مدینه مستقر شد؛ لیكن پس از وفات مأمون، جانشین و برادر او معتصم در 220 ق، امام جواد را از مدینه به نزد خود به بغداد احضار كرد و آن حضرت با همسرش امالفضل به بغداد رفت و تحت نظر قرار گرفت[۹] پس از چندی بهوسیلـه دستمال زوجـه خویش زینب و به تحریك معتصم و به روایت دیگر توسط خودِ معتصم كه شربتی به زهر آلوده برایش فرستاده بود، مسموم شد و در كاظمین نزدیك بغداد به خاك سپرده شد[۱۰].
امام جواد در علم و حلم و فصاحت و عبادت و دیگر فضایل اخلاقی ممتاز بود. هوش فوقالعاده و زبانی بلیغ و گویا داشت و مسایل علمی را بالبداهه پاسخ میفرمود[۱۱].
مآخذ
- ↑ شیخ مفید. ارشاد. ص 325
- ↑ ابن شهرآشوب. مناقب. ج 4، ص 377-399.
- ↑ مجلسی. بحارالانوار. ج 50، ص 79 به بعد.
- ↑ بیهقی، ابوالحسن. تاریخ بیهق. چاپ احمد بهمنیار، ص46
- ↑ امین، علینقی. تاریخ سبزوار. چاپ حسن امین، ص85 -86.
- ↑ مفید. ارشاد. ص 297؛ جامی، عبدالرحمان. شواهد النبوه. چاپ حسن امین، ص 394
- ↑ وفیات الاعیان. ج 1، ص 450.
- ↑ طباطبایی، سید محمدحسین. شیعه در اسلام. قم: دفتر تبلیغات اسلامی، 1348، ص 144.
- ↑ كلینی. اصول كافی. ج 1، ص 492-497.
- ↑ فیض، عباس. تاریخ كاظمین. ص 70 به بعد.
- ↑ مجلسی. بحارالانوار. ج 50، ص 79.