ابتهاج: تفاوت میان نسخهها
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''ابتهاج'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار | '''ابتهاج'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر میشود<ref>طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.</ref>. به نظر بیشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا كه در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است<ref>فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.</ref>. شماری از متكلّمان و حكمای الهی بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای كاملترین لذات عقلی است كه باید از آن به ابتهاج تعبیر كرد<ref>علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
نسخهٔ ۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۲
ابتهاج، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر میشود[۱]. به نظر بیشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا كه در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است[۲]. شماری از متكلّمان و حكمای الهی بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای كاملترین لذات عقلی است كه باید از آن به ابتهاج تعبیر كرد[۳].
نیز نگاه کنید به
لذّت
کتابشناسی
اصغر دادبه