حوّا: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''حوّا،''' نخستين زن، زوجة آدم ابوالبشر (ام البشر)، مادر قابيل، هابيل، شيث و همة آدميان. اين نام، در قرآن نيامده است، اما در برخي از آيات، كه از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناويني چون «زوجك» از حوّا ياد شده است.<sup>1</sup> در كتب تفسير قر...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''حوّا،''' | '''حوّا،''' نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان. | ||
این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم<sup>(ع)</sup> نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است<ref>قرآن کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.</ref> <ref name=":0">خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.</ref>. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است<ref name=":0" />. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای اینکه او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید<ref name=":1">مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.</ref>. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است: 1) خداوند، یکی از دندههای چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید؛<ref name=":1" /> 2) حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید؛<ref name=":1" /><ref>قرآن کریم، الزمر / 39/6</ref> <ref>دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.</ref>3) خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد<ref name=":1" />. خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،<ref>قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.</ref> تا اینکه شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آنها، از بهشت، اخراج شدند؛<ref>قرآن کریم، طه 20/120.</ref> آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان<ref name=":1" />. سرانجام، آدم پس از سالهای دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،<ref>قرآن کریم، طه 20/122.</ref> در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید<ref name=":1" />. | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۸
حوّا، نخستین زن، زوجه آدم ابوالبشر (ام البشر)، مادر قابیل، هابیل، شیث و همه آدمیان.
این نام، در قرآن نیامده است، اما در برخی از آیات، که از حضرت آدم(ع) نام برده شده است، با عناوینی چون «زوجک» از حوّا یاد شده است[۱] [۲]. در کتب تفسیر قرآن، آمده است که حوّا از ریشه «حیات» و به صورت محدود، از «الحوه» به معنی زندگی، گرفته شده است[۲]. در روایات آمده است که خداوند، پس از خلقت آدم، برای اینکه او تنها نباشد، او را به خوابی گران فرو برد و در این فاصله، حوّا را آفرید[۳]. درباره آفرینش حوّا، سه دیدگاه موجود است: 1) خداوند، یکی از دندههای چپ آدم را برداشت، جای آن را با گوشت پر کرد و حوّا را از آن آفرید؛[۳] 2) حوّا را از باقیمانده گل آدم آفرید؛[۳][۴] [۵]3) خداوند، حوّا را از همه وجود آدم آفرید و او را زوجه آدم قرار داد[۳]. خداوند، ایشان را در بهشت عدن جای داده و از خوردن میوه درخت معرفت، ممنوع کرده بود،[۶] تا اینکه شیطان، که طبق روایات، به دهن یا شکم مار، فرو رفته بود، آن دو را فریب داد، پس همگی آنها، از بهشت، اخراج شدند؛[۷] آدم به سرزمینی به نام سراندلیب (سیلان) افتاد، حوّا به جدّه، شیطان به بیسان (مسیان یا اُبُلِّه) و مار به اصفهان[۳]. سرانجام، آدم پس از سالهای دراز و توبه و تضرّع به درگاه الهی،[۸] در مُزدلفه و عرفات به حوّا رسید[۳].
مآخذ
- ↑ قرآن کريم، النساء/ 4/ 1؛ الاعراف/ 7/189.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ خرمشاهی، بهاء الدین( 1377). دانشنامه قرآن پژوهی، تهران: انتشارات دوستان ـ ناهيد، ج1، ص967.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: انتشارات فرانکلین، 1345، ج1، ص896.
- ↑ قرآن کریم، الزمر / 39/6
- ↑ دایره المعارف تشیع. ص6، 54، 544.
- ↑ قرآن کریم، البقره / 2/35؛ الاعراف 7/19؛ طه 20/117.
- ↑ قرآن کریم، طه 20/120.
- ↑ قرآن کریم، طه 20/122.