ایل چَرام: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''چَرام،''' نام يكي از ايلات لُر استان كهگيلويه و بويراحمد و از ايلات مستقل چهاربنيچه گروه قومي جاكي. مردم اين ايل در منطقهاي از كهگيلويه، شامل نواحي بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقي بهبهان زندگي ميكنند كه به منطقة چرام معروف است.<sup>1</sup> منط...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''چَرام،''' نام | '''چَرام،''' نام یکی از ایلات لُر [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی. | ||
مردم | مردم این ایل در منطقهای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقی بهبهان زندگی میکنند که به منطقة چرام معروف است.<sup>1</sup> منطقة چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمة غربی و بابویی در نیمة شرقی- جنوبی قرار دارد.<sup>2</sup> قلمرو چرامیها از تمام مناطق ایلات دیگر کهگیلویه کوچکتر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است.<sup>3</sup> | ||
محمود باور 12 | محمود باور 12 تیره و صفینژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام بردهاند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جملة آنها بودهاند.<sup>4</sup> هر یک از این طایفهها دارای چند اولاد و یا تَش بودند.<sup>5</sup> در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعة تَلگِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستانها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز میرفتند.<sup>6</sup> کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفة «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند.<sup>7</sup> 80 درصد چرامیها در اوایل سدة 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت میپرداختند. در تاریخ سیاسی ایلات کهگیلویه، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابوییها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد میشدند.<sup>8</sup> | ||
'''''مآخذ:''''' | '''''مآخذ:''''' | ||
1. باور، محمود. ''''' | 1. باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104. | ||
2. | 2. صفینژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسة مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145. | ||
3. همو. ''''' | 3. همو. '''''عشایر مرکزی ایران'''''. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179. | ||
4. باور. همانجا، ص104-10. | 4. باور. همانجا، ص104-10. صفینژاد. اطلس...، ص45. | ||
5. ''''' | 5. '''''جمعیت و شناسنامة ایلات کهگیلویه'''''. 1347، مؤسسة مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341. | ||
6. باور. همانجا، ص104-106. | 6. باور. همانجا، ص104-106. | ||
7. | 7. دومورینی،ژ. '''''عشایر فارس'''''. ترجمة جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44. | ||
8. باور، همانجا، 105. | 8. باور، همانجا، 105. | ||
نسخهٔ ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۵۰
چَرام، نام یکی از ایلات لُر استان کهگیلویه و بویراحمد و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی.
مردم این ایل در منطقهای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقی بهبهان زندگی میکنند که به منطقة چرام معروف است.1 منطقة چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمة غربی و بابویی در نیمة شرقی- جنوبی قرار دارد.2 قلمرو چرامیها از تمام مناطق ایلات دیگر کهگیلویه کوچکتر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است.3
محمود باور 12 تیره و صفینژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام بردهاند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جملة آنها بودهاند.4 هر یک از این طایفهها دارای چند اولاد و یا تَش بودند.5 در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعة تَلگِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستانها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز میرفتند.6 کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفة «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند.7 80 درصد چرامیها در اوایل سدة 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت میپرداختند. در تاریخ سیاسی ایلات کهگیلویه، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابوییها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد میشدند.8
مآخذ:
1. باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104.
2. صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسة مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.
3. همو. عشایر مرکزی ایران. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.
4. باور. همانجا، ص104-10. صفینژاد. اطلس...، ص45.
5. جمعیت و شناسنامة ایلات کهگیلویه. 1347، مؤسسة مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.
6. باور. همانجا، ص104-106.
7. دومورینی،ژ. عشایر فارس. ترجمة جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.
8. باور، همانجا، 105.
علی بلوکباشی