حمرا گل افروز: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''حمرا گل افروز،''' (1369ش ـ 1286ش)، حمزه معروف به «حمرا» فرزند علياكبر بخشي، نوازندة دوتار، خواننده، بخشي، داستانگو در شمال خراسان. او در روستاي ملاباقر گليان از توابع شيروان به دنيا آمد. او ترك زبان و از اعقاب تركان سلجوقي مهاجر به شمال خراسان...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
حمرا گل افروز، (1369ش ـ 1286ش)، حمزه معروف به «حمرا» فرزند علی اکبر بخشی، نوازنده دوتار، خواننده، بخشی، داستانگو در شمال خراسان. | |||
او در | او در روستای ملاباقر گلیان از توابع شیروان به دنیا آمد. او ترک زبان و از اعقاب ترکان سلجوقی مهاجر به شمال خراسان بود. شیوه او مستقیماً متأثر از شیوه پدر و نسل هشتم از خانوادهای بود که کارشان نواختن دوتار و خواندن آواز و داستانگویی بود. دوتاری که او با آن می نواخت و امروز در دست فرزندش روشن گلافروز است عمری بیش از یکصد سال دارد و یادگار پدربزرگش محمدولی که حافظ قرآن بود میباشد. حمرا تا زنده بود بر اساس سنت نیاکان با دوتاری می نواخت که وترهای آن ابریشمین بود. حمرا از مهمترین بخشی های شمال خراسان بود که شیوهای منحصر به فرد در نواختن دوتار و خواندن آواز و روایت داستانها داشت. سرعت، تکنیک ممتاز، مضرابهای پُر و اجرای فرازهای پیچیده در دوتار و آواز از جمله خصوصیات هنر او بود. | ||
حمرا | حمرا همچنین در نقالی متبحّر بود و از تکنیک ها و تحریرهای منحصر به فردی در خواندن آواز و روایت داستانها بهرهمند بود و در 1286ش در ملاباقر درگذشت<ref>اطلاعات این مدخل از طریق گفتوگو با مرحوم حمرا گلافروز و پسرش روشن گلافروز و توجه به شیوه اجرایی او به دست آمده است. | ||
''' | </ref><ref>بیوگرافی این موسیقیدان در بولتن ویژه '''''جشن هنر شیراز ـ تخت جمشید'''''. سازمان جشن هنر نیز آمده است.</ref>. | ||
== مآخذ == | |||
- | |||
- | |||
محمدرضا درویشی | محمدرضا درویشی | ||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۴۲
حمرا گل افروز، (1369ش ـ 1286ش)، حمزه معروف به «حمرا» فرزند علی اکبر بخشی، نوازنده دوتار، خواننده، بخشی، داستانگو در شمال خراسان.
او در روستای ملاباقر گلیان از توابع شیروان به دنیا آمد. او ترک زبان و از اعقاب ترکان سلجوقی مهاجر به شمال خراسان بود. شیوه او مستقیماً متأثر از شیوه پدر و نسل هشتم از خانوادهای بود که کارشان نواختن دوتار و خواندن آواز و داستانگویی بود. دوتاری که او با آن می نواخت و امروز در دست فرزندش روشن گلافروز است عمری بیش از یکصد سال دارد و یادگار پدربزرگش محمدولی که حافظ قرآن بود میباشد. حمرا تا زنده بود بر اساس سنت نیاکان با دوتاری می نواخت که وترهای آن ابریشمین بود. حمرا از مهمترین بخشی های شمال خراسان بود که شیوهای منحصر به فرد در نواختن دوتار و خواندن آواز و روایت داستانها داشت. سرعت، تکنیک ممتاز، مضرابهای پُر و اجرای فرازهای پیچیده در دوتار و آواز از جمله خصوصیات هنر او بود.
حمرا همچنین در نقالی متبحّر بود و از تکنیک ها و تحریرهای منحصر به فردی در خواندن آواز و روایت داستانها بهرهمند بود و در 1286ش در ملاباقر درگذشت[۱][۲].
مآخذ
-
محمدرضا درویشی