سنج: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سنج''' از خانوادهي سازهاي خودصدا<sup>*</sup> است. اين ساز متشكل از دوصفحهي گرد فلزي بشقابي مانند و در برخي نمونههاي نادر چوبي است. در وسط هر صفحه سوراخي وجود دارد كه به آن نيز، تسمه يا دسته متصل ميشود. اين ساز در اندازههاي متخلفي ديده ميشود...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''سنج''' از | '''سنج''' از خانوادهی سازهای خودصدا<sup>*</sup> است. این ساز متشکل از دوصفحهی گرد فلزی بشقابی مانند و در برخی نمونههای نادر چوبی است. در وسط هر صفحه سوراخی وجود دارد که به آن نیز، تسمه یا دسته متصل میشود. این ساز در اندازههای متخلفی دیده میشود. نمونههایی از آن که متعلق به دورههای پیش از اسلام است با جنسهایی چون مفرغ و ... بودهاند. برخی از نمونههای آن امروزه در مراسم عزاداری محرم مورد استفاده قرار میگیرند. شاخصترین نمونه در این رابطه سنج بوشهر است. | ||
نمونههای کوچک آن تحت عناوینی چون سنجک، زنگ، قاشقک، شرینگ، جینگ و ... در مناطقی از ایران متداول است. اینگونه سنجکها گاه توسط بند یا کِش به انگشتان دست بسته میشوند و در برخی از مناطق توسط رقصندگان زن یا مرد در حین رقصیدن به صدا درمیآیند. به طور کلی نمونهی بزرگترین این ساز در ایران متعلق به مراسم سوگواری و نمونههای کوچکتر آن در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده قرار میگیرند<ref>اطلاعات این مدخل از طریق كار میدانی به دست آمده است.</ref><ref>مشروح این اطلاعات در جلد دوم '''''دایرهالمعارف سازهای ایران'''''. محمدرضا درویشی منعكس است.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
[[سازهای خودصدا]] | |||
== ''مآخذ'' == | |||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۵
سنج از خانوادهی سازهای خودصدا* است. این ساز متشکل از دوصفحهی گرد فلزی بشقابی مانند و در برخی نمونههای نادر چوبی است. در وسط هر صفحه سوراخی وجود دارد که به آن نیز، تسمه یا دسته متصل میشود. این ساز در اندازههای متخلفی دیده میشود. نمونههایی از آن که متعلق به دورههای پیش از اسلام است با جنسهایی چون مفرغ و ... بودهاند. برخی از نمونههای آن امروزه در مراسم عزاداری محرم مورد استفاده قرار میگیرند. شاخصترین نمونه در این رابطه سنج بوشهر است.
نمونههای کوچک آن تحت عناوینی چون سنجک، زنگ، قاشقک، شرینگ، جینگ و ... در مناطقی از ایران متداول است. اینگونه سنجکها گاه توسط بند یا کِش به انگشتان دست بسته میشوند و در برخی از مناطق توسط رقصندگان زن یا مرد در حین رقصیدن به صدا درمیآیند. به طور کلی نمونهی بزرگترین این ساز در ایران متعلق به مراسم سوگواری و نمونههای کوچکتر آن در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده قرار میگیرند[۱][۲].