خدیجه (س): تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''خديجه (س)''' (556-620م)، نخستين همسر پيامبراسلام (ص).<sup>1</sup> وي دختر خويلد ابن اسد كه با چندين واسطه (جد چهارم حضرت محمد، قصي بن كلاب) دختر عموي پيامبر نيز به شمار ميرود و مادرش فاطمه بنت زائده بنت الاصم بود.<sup>2</sup> خديجه در خانداني از اشراف و بزرگان...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
خديجه در خانداني از اشراف و بزرگان مكه متولد شد و داراي اخلاقي ستوده و عفيف بود تا جائيكه در زمان جاهليت لقب ”طاهره“ به او دادند.<sup>3</sup> وي زني دانا و تاجري متمول بود، مردان را براي تجارت و كسب در اموالش شريك ميكرد و آنها را به كار مضاربه ميگماشت.<sup>4</sup> دو همسر وي پيش از پيامبر(ص)، عتيق بن عابد مخزومي و ابوهاله بن زراره تميمي بودند كه ارثية هنگفتي از آن دو به خديجه رسيد؛ اين ثروت بعدها در پيشرفت اسلام به كار گرفته شد.<sup>5</sup> | خديجه در خانداني از اشراف و بزرگان مكه متولد شد و داراي اخلاقي ستوده و عفيف بود تا جائيكه در زمان جاهليت لقب ”طاهره“ به او دادند.<sup>3</sup> وي زني دانا و تاجري متمول بود، مردان را براي تجارت و كسب در اموالش شريك ميكرد و آنها را به كار مضاربه ميگماشت.<sup>4</sup> دو همسر وي پيش از پيامبر(ص)، عتيق بن عابد مخزومي و ابوهاله بن زراره تميمي بودند كه ارثية هنگفتي از آن دو به خديجه رسيد؛ اين ثروت بعدها در پيشرفت اسلام به كار گرفته شد.<sup>5</sup> | ||
محمد (ص) از كارگزاران امين و صديق او بود و بنا بر خواست و تقدير الهي در سن 25 سالگي با خديجه، كه از زنان توانگر مكه و 40 ساله بود، ازدواج كرد و تا زماني كه همسرش زنده بود، زني ديگر برنگزيد. محمد از خديجه سه پسر به نام قاسم، عبدالله، طاهر (طيب) و چهار دختر به نام ام كلثوم، زينب، رقيه و فاطمه داشت.<sup>6</sup> | محمد (ص) از كارگزاران امين و صديق او بود و بنا بر خواست و تقدير الهي در سن 25 سالگي با خديجه، كه از زنان توانگر [[مکه|مكه]] و 40 ساله بود، ازدواج كرد و تا زماني كه همسرش زنده بود، زني ديگر برنگزيد. محمد از خديجه سه پسر به نام قاسم، عبدالله، طاهر (طيب) و چهار دختر به نام ام كلثوم، زينب، رقيه و فاطمه داشت.<sup>6</sup> | ||
خديجه اولين ايمان آورنده به خدا و نبوت همسرش، اولين مسلمان و نخستين كسي بود كه پيامبر طرز وضو گرفتن و نماز خواندن را به او ياد داده بود و در كعبه به همراه او و علي (ع) به نماز ميايستاد.<sup>7</sup> خديجه بر تمامي همسران پيامبر(ص) برتري داشت، حضرت محمد (ص) حتي پس از مرگش نزد ديگران از او به نيكي و بزرگي ياد ميكرد و بر قدر و منزلتش ميافزود. | خديجه اولين ايمان آورنده به خدا و نبوت همسرش، اولين مسلمان و نخستين كسي بود كه پيامبر طرز وضو گرفتن و نماز خواندن را به او ياد داده بود و در كعبه به همراه او و علي (ع) به نماز ميايستاد.<sup>7</sup> خديجه بر تمامي همسران پيامبر(ص) برتري داشت، حضرت محمد (ص) حتي پس از مرگش نزد ديگران از او به نيكي و بزرگي ياد ميكرد و بر قدر و منزلتش ميافزود. | ||
نسخهٔ ۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۱۵
خديجه (س) (556-620م)، نخستين همسر پيامبراسلام (ص).1 وي دختر خويلد ابن اسد كه با چندين واسطه (جد چهارم حضرت محمد، قصي بن كلاب) دختر عموي پيامبر نيز به شمار ميرود و مادرش فاطمه بنت زائده بنت الاصم بود.2
خديجه در خانداني از اشراف و بزرگان مكه متولد شد و داراي اخلاقي ستوده و عفيف بود تا جائيكه در زمان جاهليت لقب ”طاهره“ به او دادند.3 وي زني دانا و تاجري متمول بود، مردان را براي تجارت و كسب در اموالش شريك ميكرد و آنها را به كار مضاربه ميگماشت.4 دو همسر وي پيش از پيامبر(ص)، عتيق بن عابد مخزومي و ابوهاله بن زراره تميمي بودند كه ارثية هنگفتي از آن دو به خديجه رسيد؛ اين ثروت بعدها در پيشرفت اسلام به كار گرفته شد.5
محمد (ص) از كارگزاران امين و صديق او بود و بنا بر خواست و تقدير الهي در سن 25 سالگي با خديجه، كه از زنان توانگر مكه و 40 ساله بود، ازدواج كرد و تا زماني كه همسرش زنده بود، زني ديگر برنگزيد. محمد از خديجه سه پسر به نام قاسم، عبدالله، طاهر (طيب) و چهار دختر به نام ام كلثوم، زينب، رقيه و فاطمه داشت.6
خديجه اولين ايمان آورنده به خدا و نبوت همسرش، اولين مسلمان و نخستين كسي بود كه پيامبر طرز وضو گرفتن و نماز خواندن را به او ياد داده بود و در كعبه به همراه او و علي (ع) به نماز ميايستاد.7 خديجه بر تمامي همسران پيامبر(ص) برتري داشت، حضرت محمد (ص) حتي پس از مرگش نزد ديگران از او به نيكي و بزرگي ياد ميكرد و بر قدر و منزلتش ميافزود.
خديجه در 65 سالگي درگذشت و پيامبر خديجه را با دست خود در كوهي به نام حجون (شعب ابيطالب) در مكه به خاك سپردند.8
مآخذ:
1- زركلي، خيرالدين. الاعلام. جزء دوم، ص 346؛ شمس الكتاب. الدرة البيضاء في المشاهير النساء. ص 164.
2- طبري. تاريخ الطبري. بيروت: 1992م، ج 1، ص 457؛ طبري. همان. ج 2، ص 81؛ ابن قتيبه. المعارف. بيروت: 1987م، ص 79؛ محمدي. حضرت خديجه (س). تهران: 1377، ص 21؛ يماني. خديجه بنت خويلد. دمشق: 2000م، ص 32؛ شمسالكتاب. همان. ص 163.
3- كحاله، عمررضا. اعلام النساء. بيروت: الرساله، 1404ق/ 1984م، جزء اول، ص 326؛ ذهبي. اعلام النساء. بيروت: 1982م، جزء دوم، ص 111؛ شمسالكتاب. همان. ص 165.
4- زركلي. همانجا؛ ابن كثير، ابوالفدا. البداية و النهاية. به كوشش احمد ابوملحم و ديگران. بيروت: دارالكتب العلميه، 1989م، جزء دوم، ص 272.
5- طبري. همان. ج 2، ص 81؛ ابن قتيبه. همان. ص 80، ذهبي. همانجا؛ مصاحب، غلامحسين. دايرة المعارف فارسي. ج 1، تهران: فرانكلين، 1945م، ص 886.
6- طبري. همان. ج 2؛ ابن عماد، عبدالحي. شذرات الذهب. قاهره: 1350ق، جزء دوم، ص 14؛ ابن كثير. همان. جزء دوم، ص 273.
7- زركلي. همانجا؛ ذهبي. همان. جزء دوم، ص 115 و 117؛ طبري. همان. ج 1، ص 473؛ شمسالكتاب. همان. ص 167؛ مصاحب. همان. ج 3، ص 2673، كحاله. همان. ص 328.
8- ابن قتيبه. همانجا؛ كحاله. همان. جزء اول، ص 328، 331؛ ذهبي. همان. جزء دوم، ص 110-112؛ طبري. همان. ج 1، ص 489.