سروش: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سروش'''، ايزد فرمانبرداري، اطاعت و پارسايي در دين مزدايي، سروش ايزدي بسيار بلند مقام است كه مرتبة او با مهر همسان دانسته شده است.<sup>1</sup> نام سروش، با توجه به ريشة كلمه، به معناي شنيدن است و اشاره به اين دارد كه فرمان و پيام الهي را ميشنود. در...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''سروش'''، | '''سروش'''، ایزد فرمانبرداری، اطاعت و پارسایی در دین مزدایی، سروش ایزدی بسیار بلند مقام است كه مرتبه او با مهر همسان دانسته شده است.<sup>1</sup> | ||
نام سروش، با توجه به | نام سروش، با توجه به ریشه كلمه، به معنای شنیدن است و اشاره به این دارد كه فرمان و پیام الهی را میشنود. در ادبیات فارسی نیز سروش آورنده پیام خداوند محسوب شده است. نام سروش در ''گاثاها'' آمده و با صفت ”بزرگترین“ ستوده شده است.<sup>2</sup> هاتهای 56 و 57 یسنه ویشت 11 به ستایش او اختصاص دارند. | ||
وی تجسم فرمانبرداری از خداوند و نخستین آفریدهای است كه اهورا مزدا را ستود، ''گاثاها''ی پنجگانه را تلاوت كرد و بَرْسَم را گسترد.<sup>3</sup> وی آموزگار دین است در حالیكه اهورا مزدا خود دین را به او آموخته است.<sup>4</sup> سروش همواره به نگاهبانی آفرینش اهورا مزدا در برابر دیوان كمربسته، و هرگز نمیخوابد.<sup>5</sup> در روز بازپسین، پس از گذر از چینودپل (گذرگاه داوری)، مهر، سروش و رَشْن روان درست كرداران را از دیوانی كه میخواهند آنها را به دوزخ بكشانند، میرهانند. او با [[امشاسپندان|امشاسپند]] اردیبهشت همكاری میكند.<sup>6</sup> سروش باژ، نیایش مخصوص سروش در هر صبحگاه، و درون نان آئین پیشكشی ویژه سروش است. هفدهمین روز هر ماه در بزرگداشت این ایزد سروش نام گرفته است.<sup>7</sup> | |||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
1- '''''بندهش'''''. به كوشش مهرداد بهار، تهران، توس، 1380، ص 109. | 1- '''''بندهش'''''. به كوشش مهرداد بهار، تهران، توس، 1380، ص 109. | ||
2- ''''' | 2- '''''یسنا'''''. 33: 5. | ||
3- همان. 57: 5-8. | 3- همان. 57: 5-8. | ||
4- همان. 57: 23؛ ''''' | 4- همان. 57: 23؛ '''''یشتها'''''. 11: 14. | ||
5- ''''' | 5- '''''یسنا'''''. 57: 16-17 و 30-32؛ '''''یشتها'''''. 11: 11-13. | ||
6- '''''بندهش'''''. ص 112. | 6- '''''بندهش'''''. ص 112. | ||
7- | 7- نیزنك: پورداود، ابراهیم. «مقدمه سروش یشت»، '''''یشتها'''''. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران، اساطیر، 1377، ج 1، ص 516-524؛ اوشیدری، جهانگیر. '''''دانشنامه مزدیسنا'''''. تهران: نشر مركز، 1378، ص 326-328. | ||
Boyce, M. '''''Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, P. 74; Hinnells, J. '''''Persian''''' '''''Mythology'''''. London: Hamlyn, 1975, PP. 52-53; | Boyce, M. '''''Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, P. 74; Hinnells, J. '''''Persian''''' '''''Mythology'''''. London: Hamlyn, 1975, PP. 52-53; | ||
Zaehner, C. '''''The Dawn and Twilight of Zoroastrianism'''''. London: Weidenfeld & Nicolson, 1975, PP. 94-95. | Zaehner, C. '''''The Dawn and Twilight of Zoroastrianism'''''. London: Weidenfeld & Nicolson, 1975, PP. 94-95. | ||
نسخهٔ ۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۰
سروش، ایزد فرمانبرداری، اطاعت و پارسایی در دین مزدایی، سروش ایزدی بسیار بلند مقام است كه مرتبه او با مهر همسان دانسته شده است.1
نام سروش، با توجه به ریشه كلمه، به معنای شنیدن است و اشاره به این دارد كه فرمان و پیام الهی را میشنود. در ادبیات فارسی نیز سروش آورنده پیام خداوند محسوب شده است. نام سروش در گاثاها آمده و با صفت ”بزرگترین“ ستوده شده است.2 هاتهای 56 و 57 یسنه ویشت 11 به ستایش او اختصاص دارند.
وی تجسم فرمانبرداری از خداوند و نخستین آفریدهای است كه اهورا مزدا را ستود، گاثاهای پنجگانه را تلاوت كرد و بَرْسَم را گسترد.3 وی آموزگار دین است در حالیكه اهورا مزدا خود دین را به او آموخته است.4 سروش همواره به نگاهبانی آفرینش اهورا مزدا در برابر دیوان كمربسته، و هرگز نمیخوابد.5 در روز بازپسین، پس از گذر از چینودپل (گذرگاه داوری)، مهر، سروش و رَشْن روان درست كرداران را از دیوانی كه میخواهند آنها را به دوزخ بكشانند، میرهانند. او با امشاسپند اردیبهشت همكاری میكند.6 سروش باژ، نیایش مخصوص سروش در هر صبحگاه، و درون نان آئین پیشكشی ویژه سروش است. هفدهمین روز هر ماه در بزرگداشت این ایزد سروش نام گرفته است.7
مآخذ:
1- بندهش. به كوشش مهرداد بهار، تهران، توس، 1380، ص 109.
2- یسنا. 33: 5.
3- همان. 57: 5-8.
4- همان. 57: 23؛ یشتها. 11: 14.
5- یسنا. 57: 16-17 و 30-32؛ یشتها. 11: 11-13.
6- بندهش. ص 112.
7- نیزنك: پورداود، ابراهیم. «مقدمه سروش یشت»، یشتها. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران، اساطیر، 1377، ج 1، ص 516-524؛ اوشیدری، جهانگیر. دانشنامه مزدیسنا. تهران: نشر مركز، 1378، ص 326-328.
Boyce, M. Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, P. 74; Hinnells, J. Persian Mythology. London: Hamlyn, 1975, PP. 52-53;
Zaehner, C. The Dawn and Twilight of Zoroastrianism. London: Weidenfeld & Nicolson, 1975, PP. 94-95.