جزیه: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
جزیه، خراج زمین است<ref>نفیسی، علی‌اکبر. '''''فرهنگ''''' '''''نفیسی''''' (ناظم‌الاطباء).</ref><ref name=":0">شیخ احمدرضا. '''''متن''''' '''''اللغه.'''''</ref><ref>'''''منتهی''''' '''''الارب'''''؛ اقرب الموارد.</ref><ref>اقرب الموارد</ref>و آن‌چه از ذمّی و اهل کتاب گیرند<ref name=":0" />. جزیه، از ریشه آرامی و برگرفته از واژه «گَزْیت» یا «سرگزیت» در زبان سریانی است<ref>اوشیدری، جهانگیر. '''''دانشنامه فردیسنا'''''. تهران: نشر مرکز، 233.</ref><ref>امام شوشتری، محمدعلی. '''''فرهنگ واژه‌های فارسی در زبان عربی'''''. تهران: بهمن 1347، 157.</ref> و با مالیات سرانه‌ای که بر ملل مغلوب و گاه اتباع کشور بسته می‌شود، برابری می‌کند<ref>جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. '''''مسبوط در ترمینولوژی حقوق'''''. تهران: گنج دانش، 1383، 1548.</ref>. جزیه، در فقه، مالی را گویند که پیروان مذاهب دیگر مانند یهود، نصاری و زرتشت به حکومت اسلام پرداخت می‌کنند، در ازای سکونت ایشان در قلمرو حکومت اسلام، برای مدت معیّن، به گونه‌ی که جان و مال و ناموس ایشان در حمایت حکومت اسلام باشد؛<ref name=":1">جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. '''''ترمینولوژی حقوق'''''. تهران: گنج دانش، 1381، 195- 196. </ref> نیز، عقدی است میان حکومت اسلام و یک یا عده‌ای از پیروان مذاهب دیگر (یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان) که براساس آن، در ازای سکونت در قلمرو اسلام به حکومت اسلام، جزیه می‌پرداختند<ref name=":1" /> جزیه، در میان ملل متمدن قدیم، از جمله یونانیان و رومیان وجود داشته است و از مستحد ثات اسلام نیست؛ یونانیان از مردم سواحل آسیای صغیر در مقابل تهاجم فنیقی‌ها و رومیان از مردم مغلوب شده، جزیه دریافت می‌کردند<ref>جرجی‌زیدان، '''''تاریخ''''' '''''تمدن'''''. ج1، 169- 171.</ref>. جزیه در سال نهم هجری، مقرر شده و در زمان حکومت خلفا از ساکنان سرزمین‌های فتح شده دریافت می‌گردید<ref>سوره 9/29.</ref>. | جزیه، خراج زمین است<ref>نفیسی، علی‌اکبر. '''''فرهنگ''''' '''''نفیسی''''' (ناظم‌الاطباء).</ref><ref name=":0">شیخ احمدرضا. '''''متن''''' '''''اللغه.'''''</ref><ref>'''''منتهی''''' '''''الارب'''''؛ اقرب الموارد.</ref><ref>اقرب الموارد</ref>و آن‌چه از ذمّی و اهل کتاب گیرند<ref name=":0" />. جزیه، از ریشه آرامی و برگرفته از واژه «گَزْیت» یا «سرگزیت» در زبان سریانی است<ref>اوشیدری، جهانگیر. '''''دانشنامه فردیسنا'''''. تهران: نشر مرکز، 233.</ref><ref>امام شوشتری، محمدعلی. '''''فرهنگ واژه‌های فارسی در زبان عربی'''''. تهران: بهمن 1347، 157.</ref> و با مالیات سرانه‌ای که بر ملل مغلوب و گاه اتباع کشور بسته می‌شود، برابری می‌کند<ref>جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. '''''مسبوط در ترمینولوژی حقوق'''''. تهران: گنج دانش، 1383، 1548.</ref>. جزیه، در فقه، مالی را گویند که پیروان مذاهب دیگر مانند یهود، نصاری و زرتشت به حکومت اسلام پرداخت می‌کنند، در ازای سکونت ایشان در قلمرو حکومت اسلام، برای مدت معیّن، به گونه‌ی که جان و مال و ناموس ایشان در حمایت حکومت اسلام باشد؛<ref name=":1">جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. '''''ترمینولوژی حقوق'''''. تهران: گنج دانش، 1381، 195- 196. </ref> نیز، عقدی است میان حکومت اسلام و یک یا عده‌ای از پیروان مذاهب دیگر (یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان) که براساس آن، در ازای سکونت در قلمرو اسلام به حکومت اسلام، جزیه می‌پرداختند<ref name=":1" /> جزیه، در میان ملل متمدن قدیم، از جمله یونانیان و رومیان وجود داشته است و از مستحد ثات اسلام نیست؛ یونانیان از مردم سواحل آسیای صغیر در مقابل تهاجم فنیقی‌ها و رومیان از مردم مغلوب شده، جزیه دریافت می‌کردند<ref>جرجی‌زیدان، '''''تاریخ''''' '''''تمدن'''''. ج1، 169- 171.</ref>. جزیه در سال نهم هجری، مقرر شده و در زمان حکومت خلفا از ساکنان سرزمین‌های فتح شده دریافت می‌گردید<ref>سوره 9/29.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
دانشنامه ایران | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اسدالله معظمی گودرزی | اسدالله معظمی گودرزی | ||
نسخهٔ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۴
جزیه، مالیات سرانه که مسلمانان بنا بر حکم قرآن در آیه جزیه (سوره توبه، 29) هر ساله از اهل کتاب در سرزمین‌های مغلوب اسلامی می‌گرفتند.
جزیه، خراج زمین است[۱][۲][۳][۴]و آن‌چه از ذمّی و اهل کتاب گیرند[۲]. جزیه، از ریشه آرامی و برگرفته از واژه «گَزْیت» یا «سرگزیت» در زبان سریانی است[۵][۶] و با مالیات سرانه‌ای که بر ملل مغلوب و گاه اتباع کشور بسته می‌شود، برابری می‌کند[۷]. جزیه، در فقه، مالی را گویند که پیروان مذاهب دیگر مانند یهود، نصاری و زرتشت به حکومت اسلام پرداخت می‌کنند، در ازای سکونت ایشان در قلمرو حکومت اسلام، برای مدت معیّن، به گونه‌ی که جان و مال و ناموس ایشان در حمایت حکومت اسلام باشد؛[۸] نیز، عقدی است میان حکومت اسلام و یک یا عده‌ای از پیروان مذاهب دیگر (یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان) که براساس آن، در ازای سکونت در قلمرو اسلام به حکومت اسلام، جزیه می‌پرداختند[۸] جزیه، در میان ملل متمدن قدیم، از جمله یونانیان و رومیان وجود داشته است و از مستحد ثات اسلام نیست؛ یونانیان از مردم سواحل آسیای صغیر در مقابل تهاجم فنیقی‌ها و رومیان از مردم مغلوب شده، جزیه دریافت می‌کردند[۹]. جزیه در سال نهم هجری، مقرر شده و در زمان حکومت خلفا از ساکنان سرزمین‌های فتح شده دریافت می‌گردید[۱۰].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ نفیسی، علی‌اکبر. فرهنگ نفیسی (ناظم‌الاطباء).
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ شیخ احمدرضا. متن اللغه.
- ↑ منتهی الارب؛ اقرب الموارد.
- ↑ اقرب الموارد
- ↑ اوشیدری، جهانگیر. دانشنامه فردیسنا. تهران: نشر مرکز، 233.
- ↑ امام شوشتری، محمدعلی. فرهنگ واژه‌های فارسی در زبان عربی. تهران: بهمن 1347، 157.
- ↑ جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. مسبوط در ترمینولوژی حقوق. تهران: گنج دانش، 1383، 1548.
- ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. ترمینولوژی حقوق. تهران: گنج دانش، 1381، 195- 196.
- ↑ جرجی‌زیدان، تاریخ تمدن. ج1، 169- 171.
- ↑ سوره 9/29.
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
اسدالله معظمی گودرزی