پرش به محتوا

حبس: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
خط ۲: خط ۲:


حبس، در لغت، بازداشتن، بند کردن، توقیف کردن، زندان و بند<ref>دهخدا، علی‌اکبر. '''''لغت‌نامة دهخدا'''''. جلد 6، ذیل لغت حبس.</ref> است. در حقوق مدنی، حبس از عقود احسان است<ref name=":0">جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. '''''ترمینولوژی حقوق'''''. تهران: گنج دانش، 208.</ref> و نوعی وقف که کسی، دیگری را بر مال خود مسلط گرداند، در صورتیکه مالکیت خود را نیز حفظ کند؛<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهرالکلام'''''. دارالاحیاء التراث العربی، 28/153 به بعد.</ref> حبس بر سه گونه است: «سُکنی» که مال حبس شده مسکن و خانه است؛ «عُمریٰ» که مال حبس شده را برای تمام مدت عمر، در اختیار دیگری گذارد؛ «رُتبی» که مال حبس شده را برای مدت معیّنی، در اختیار دیگری قرار می‌دهد؛<ref>'''''قانون''''' '''''مدنی'''''. فصل دوم، حق انتقاع، مادة 40 به بعد.</ref> آن‌کس که مال خود را حبس کند، «حابس» است، مال مورد حبس، «محبوس» و کسیکه حبس، به نفع او شده «محبوسٌ علیه». حبس، از جهاتی، متفاوت از وقف است: 1) ملک محبوس از مالکیت حبس کننده، خارج نمی‌شود، هر چند برای حبس، مدت معین نشود؛ 2) می‌توان برای حبس، مدت معین کرد؛ 3) اگر حبس مالی کنند و مدت معین نکنند، به محض فوت حابس، ملک جزء ترکه محسوب شده، حبس از بین می‌رود<ref name=":0" /> در حقوق جزا، حبس، سلب آزادی و اختیار نفس است در مدت معین یا نامحدود، نیز بازداشت مجرمین، پس از محکومیت<ref>انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامة حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب‌ فکر، جلد 2، ص. 809.</ref>.
حبس، در لغت، بازداشتن، بند کردن، توقیف کردن، زندان و بند<ref>دهخدا، علی‌اکبر. '''''لغت‌نامة دهخدا'''''. جلد 6، ذیل لغت حبس.</ref> است. در حقوق مدنی، حبس از عقود احسان است<ref name=":0">جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. '''''ترمینولوژی حقوق'''''. تهران: گنج دانش، 208.</ref> و نوعی وقف که کسی، دیگری را بر مال خود مسلط گرداند، در صورتیکه مالکیت خود را نیز حفظ کند؛<ref>نجفی، محمدحسن. '''''جواهرالکلام'''''. دارالاحیاء التراث العربی، 28/153 به بعد.</ref> حبس بر سه گونه است: «سُکنی» که مال حبس شده مسکن و خانه است؛ «عُمریٰ» که مال حبس شده را برای تمام مدت عمر، در اختیار دیگری گذارد؛ «رُتبی» که مال حبس شده را برای مدت معیّنی، در اختیار دیگری قرار می‌دهد؛<ref>'''''قانون''''' '''''مدنی'''''. فصل دوم، حق انتقاع، مادة 40 به بعد.</ref> آن‌کس که مال خود را حبس کند، «حابس» است، مال مورد حبس، «محبوس» و کسیکه حبس، به نفع او شده «محبوسٌ علیه». حبس، از جهاتی، متفاوت از وقف است: 1) ملک محبوس از مالکیت حبس کننده، خارج نمی‌شود، هر چند برای حبس، مدت معین نشود؛ 2) می‌توان برای حبس، مدت معین کرد؛ 3) اگر حبس مالی کنند و مدت معین نکنند، به محض فوت حابس، ملک جزء ترکه محسوب شده، حبس از بین می‌رود<ref name=":0" /> در حقوق جزا، حبس، سلب آزادی و اختیار نفس است در مدت معین یا نامحدود، نیز بازداشت مجرمین، پس از محکومیت<ref>انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. '''''دانشنامة حقوق خصوصی'''''. تهران: محراب‌ فکر، جلد 2، ص. 809.</ref>.
== نیز نگاه کنید به ==


== مآخذ ==
== مآخذ ==
<references />
== منبع اصلی ==
دانشنامه ایران
== نویسنده مقاله ==
اسدالله معظمی گودرزی

نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۲۷

حبس، مالکیت مالی برای مدت معلوم؛ سلب آزادی از کسی و نگهداشتن او در زندان.

حبس، در لغت، بازداشتن، بند کردن، توقیف کردن، زندان و بند[۱] است. در حقوق مدنی، حبس از عقود احسان است[۲] و نوعی وقف که کسی، دیگری را بر مال خود مسلط گرداند، در صورتیکه مالکیت خود را نیز حفظ کند؛[۳] حبس بر سه گونه است: «سُکنی» که مال حبس شده مسکن و خانه است؛ «عُمریٰ» که مال حبس شده را برای تمام مدت عمر، در اختیار دیگری گذارد؛ «رُتبی» که مال حبس شده را برای مدت معیّنی، در اختیار دیگری قرار می‌دهد؛[۴] آن‌کس که مال خود را حبس کند، «حابس» است، مال مورد حبس، «محبوس» و کسیکه حبس، به نفع او شده «محبوسٌ علیه». حبس، از جهاتی، متفاوت از وقف است: 1) ملک محبوس از مالکیت حبس کننده، خارج نمی‌شود، هر چند برای حبس، مدت معین نشود؛ 2) می‌توان برای حبس، مدت معین کرد؛ 3) اگر حبس مالی کنند و مدت معین نکنند، به محض فوت حابس، ملک جزء ترکه محسوب شده، حبس از بین می‌رود[۲] در حقوق جزا، حبس، سلب آزادی و اختیار نفس است در مدت معین یا نامحدود، نیز بازداشت مجرمین، پس از محکومیت[۵].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. دهخدا، علی‌اکبر. لغت‌نامة دهخدا. جلد 6، ذیل لغت حبس.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ جعفری‌لنگرودی، محمدجعفر. ترمینولوژی حقوق. تهران: گنج دانش، 208.
  3. نجفی، محمدحسن. جواهرالکلام. دارالاحیاء التراث العربی، 28/153 به بعد.
  4. قانون مدنی. فصل دوم، حق انتقاع، مادة 40 به بعد.
  5. انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. دانشنامة حقوق خصوصی. تهران: محراب‌ فکر، جلد 2، ص. 809.

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

اسدالله معظمی گودرزی