آخرالزمان(در دین زرتشتی): تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۴۰

آخرالزمان (در دین زرتشتی)، مجموعه‌ای از رویدادها که به پایان جهان مادی و زدودن پلیدی‌ها از آن، بازسازی جهان، و سرانجام، آغاز زندگی آرمانی منجر می‌شود.

در گاثاها (سروده‌های پیامبر زرتشت) از سئوشینت‌ها (Saošyant) سخن گفته شده و در یک جا (یسنه 3:43) مقصود از سئوشینت احتمالاً منجی آینده است. همچنین در گاثاها واژه فرشوکرتی (Frašo Kereti)، به معنای "تازه ساختن"، "کامل ساختن" آمده که مراد از آن تغییر کیفی جهان در پایان و نابودی دروغ است.

بر پایه اعتقادات زرتشتی که در متون پهلوی آمده، جهان عمری دوازده هزارساله دارد: پس از سه هزار سال اولیه مینوی و آفرینش مادی که سه هزار سال طول کشید، شش هزار سال بعدی عرصه نبرد نیکی و بدی است. در سر سه هزار سال، زرتشت دیده به جهان گشود و پس از آن، بر سر هر هزار سال یک سوشینَت / سوشیَنس از نطفه محفوظ مانده زرتشت در دریاچه کیانسه، برای گسترش نیکی و کاستن از قوای بدی، زاده می‌شوند^[۱] آن‌ها اوشیدر / هوشیدر و اوشیدرماه / هوشیدرماه نام دارند.

با پیدایی آن دو و نیز جاودانان زرتشتی، نظیر کیخسرو و گرشاسب، موجودات اهریمنی ناتوان خواهند شد و مردم نیز با پرهیز از خوردن گوشت و شیر از نیروی سپاه اهریمن می‌کاهند^[۲] ^[۳]. با ظهور سوشینت نهایی (منجی آخرالزمان) در انتهای آخرین هزاره وی در رأس سپاه نیکان، به نبرد با بدی می‌رود و واپسین نشانه‌های مادی اهریمن، را از میان می‌برد. از سوی دیگر، دیوان به سبب نیافتن خوراک از مردمان، یکدیگر را می‌خورند و نیرومندترین دیوان، یعنی آز و اهریمن، نیز به دست ایزدان نابود یا ناکار می‌شوند. آن‌گاه مردگان برمی‌خیزند ("تن پسین") و همه در برابر داوری فرجامین قرار می‌گیرند. بر اساس روایات پهلوی، در پایان جهان آتشی بزرگ همه کوه‌ها را خواهد گداخت و فلزات گداخته مانند رودی سوزان بر زمین جاری خواهند شد. همه باید از این رود بگذرند. اما این رود برای پارسایان چونان شیر گرم به نظر خواهد رسید و گنهکاران با گذشتن از آن، از گناه پاک می‌شوند و اورمزد مهربان همه کافران را که قبلاً در دوزخ مجازات شده‌اند، پس از اینکه با گذر از این رود پاک شده‌اند، می‌بخشاید و همه به بهشت می‌روند^[۴] ^[۵]. از این پس جهان بازسازی شده، در پهلوی فرشگرد(Frašgerd)، جایگاه رستگارانی خواهد بود که تا ابد، در پیشگاه هرمزد و ایزدان، از زندگانی خوش و به دور از رنج و بدی بهره خواهند یافت^[۶].

مآخذ:

بندهش. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.
بهار، مهرداد. پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد؛ گزیده‌های زادسپرم. ترجمه محمدتقی راشدمحصل، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1366، ص 60.
بندهش. ص 147؛ نیزنک: تفضلی، احمد. «آخرالزمان»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. ج 1، تهران: 1374، ص 145.
بویس، مری. زرتشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها. ترجمه عسکر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 53؛ Boyce, M. Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 27-28. [1].

[2].

[3].

عسکر بهرامی

↑ بندهش. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.
↑ هار، مهرداد. پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد
↑ گزیده‌های زادسپرم. ترجمه محمدتقی راشدمحصل، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1366، ص 60.
↑ بندهش. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص147.
↑ تفضلی، احمد. «آخرالزمان»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. ج 1، تهران: 1374، ص 145.
↑ بویس، مری. زرتشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها. ترجمه عسكر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 53

[1] بندهش. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.

[2] هار، مهرداد. پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد

[3] گزیده‌های زادسپرم. ترجمه محمدتقی راشدمحصل، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1366، ص 60.

[4] بندهش. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص147.

[5] تفضلی، احمد. «آخرالزمان»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. ج 1، تهران: 1374، ص 145.

[6] بویس، مری. زرتشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها. ترجمه عسكر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 53

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''آخرالزمان (در دين زرتشتي)'''، مجموعه‌اي از رويدادها كه به پايان جهان مادي و زدودن پليدي‌ها از آن، بازسازي جهان، و سرانجام، آغاز زندگي آرماني منجر مي‌شود.
+'''آخرالزمان (در دین زرتشتی)'''، مجموعه‌ای از رویدادها که به پایان جهان مادی و زدودن پلیدی‌ها از آن، بازسازی جهان، و سرانجام، آغاز زندگی آرمانی منجر می‌شود.
-در گاثاها (سروده‌هاي پيامبر زرتشت) از سئوشينت‌ها [1]سخن گفته شده و در يك جا (يسنه 3:43) مقصود از سئوشينت احتمالاً منجي آينده است. همچنين در گاثاها واژة فرشوكرتي [2](به معناي "تازه ساختن"، "كامل ساختن") آمده كه مراد از آن تغيير كيفي جهان در پايان و نابودي دروغ است.
+در گاثاها (سروده‌های پیامبر زرتشت) از سئوشینت‌ها (Saošyant) سخن گفته شده و در یک جا (یسنه 3:43) مقصود از سئوشینت احتمالاً منجی آینده است. همچنین در گاثاها واژه فرشوکرتی (Frašo Kereti)، به معنای "تازه ساختن"، "کامل ساختن" آمده که مراد از آن تغییر کیفی جهان در پایان و نابودی دروغ است.
-بر پاية اعتقادات زرتشتي كه در متون پهلوي آمده، جهان عمري دوازده هزارساله دارد: پس از سه هزار سال اولية مينوي و آفرينش مادي كه سه هزار سال طول كشيد، شش هزار سال بعدي عرصة نبرد نيكي و بدي است. در سر سه هزار سال، زرتشت ديده به جهان گشود و پس از آن، بر سر هر هزار سال يك سوشينَت / سوشيَنس از نطفة محفوظ ماندة زرتشت در درياچة كيانسه، براي گسترش نيكي و كاستن از قواي بدي، زاده مي‌شوند.<sup>1</sup> آن‌ها اوشيدر / هوشيدر و اوشيدرماه / هوشيدرماه نام دارند.
+بر پایه اعتقادات زرتشتی که در متون پهلوی آمده، جهان عمری دوازده هزارساله دارد: پس از سه هزار سال اولیه مینوی و آفرینش مادی که سه هزار سال طول کشید، شش هزار سال بعدی عرصه نبرد نیکی و بدی است. در سر سه هزار سال، زرتشت دیده به جهان گشود و پس از آن، بر سر هر هزار سال یک سوشینَت / سوشیَنس از نطفه محفوظ مانده زرتشت در دریاچه کیانسه، برای گسترش نیکی و کاستن از قوای بدی، زاده می‌شوند<ref>'''''بندهش'''''. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.</ref> آن‌ها اوشیدر / هوشیدر و اوشیدرماه / هوشیدرماه نام دارند.
-با پيدايي آن دو و نيز جاودانان زرتشتي، نظير كيخسرو و گرشاسب، موجودات اهريمني ناتوان خواهند شد و مردم نيز با پرهيز از خوردن گوشت و شير از نيروي سپاه اهريمن مي‌كاهند.<sup>2</sup> با ظهور سوشينت نهايي (منجي آخرالزمان) در انتهاي آخرين هزاره وي در رأس سپاه نيكان، به نبرد با بدي مي‌رود و واپسين نشانه‌هاي مادي اهريمن، را از ميان مي‌برد. از سوي ديگر، ديوان به سبب نيافتن خوراك از مردمان، يكديگر را مي‌خورند و نيرومندترين ديوان، يعني آز و اهريمن، نيز به دست ايزدان نابود يا ناكار مي‌شوند. آن‌گاه مردگان برمي‌خيزند ("تن پسين") و همه در برابر داوري فرجامين قرار مي‌گيرند. بر اساس روايات پهلوي، در پايان جهان آتشي بزرگ همة كوه‌ها را خواهد گداخت و فلزات گداخته مانند رودي سوزان بر زمين جاري خواهند شد. همه بايد از اين رود بگذرند. اما اين رود براي پارسايان چونان شير گرم به نظر خواهد رسيد و گنهكاران با گذشتن از آن، از گناه پاك مي‌شوند و اورمزد مهربان همة كافران را كه قبلاً در دوزخ مجازات شده‌اند، پس از اينكه با گذر از اين رود پاك شده‌اند، مي‌بخشايد و همه به بهشت مي‌روند.<sup>3</sup> از اين پس جهان بازسازي شده (در پهلوي فرشگرد[3])، جايگاه رستگاراني خواهد بود كه تا ابد، در پيشگاه هرمزد و ايزدان، از زندگاني خوش و به دور از رنج و بدي بهره خواهند يافت.<sup>4</sup>
+با پیدایی آن دو و نیز جاودانان زرتشتی، نظیر کیخسرو و گرشاسب، موجودات اهریمنی ناتوان خواهند شد و مردم نیز با پرهیز از خوردن گوشت و شیر از نیروی سپاه اهریمن می‌کاهند<ref>هار، مهرداد. '''''پژوهشی در اساطیر ایران.''''' تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد</ref> <ref>'''''گزیده‌های زادسپرم'''''. ترجمه محمدتقی راشدمحصل، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1366، ص 60.</ref>. با ظهور سوشینت نهایی (منجی آخرالزمان) در انتهای آخرین هزاره وی در رأس سپاه نیکان، به نبرد با بدی می‌رود و واپسین نشانه‌های مادی اهریمن، را از میان می‌برد. از سوی دیگر، دیوان به سبب نیافتن خوراک از مردمان، یکدیگر را می‌خورند و نیرومندترین دیوان، یعنی آز و اهریمن، نیز به دست ایزدان نابود یا ناکار می‌شوند. آن‌گاه مردگان برمی‌خیزند ("تن پسین") و همه در برابر داوری فرجامین قرار می‌گیرند. بر اساس روایات پهلوی، در پایان جهان آتشی بزرگ همه کوه‌ها را خواهد گداخت و فلزات گداخته مانند رودی سوزان بر زمین جاری خواهند شد. همه باید از این رود بگذرند. اما این رود برای پارسایان چونان شیر گرم به نظر خواهد رسید و گنهکاران با گذشتن از آن، از گناه پاک می‌شوند و اورمزد مهربان همه کافران را که قبلاً در دوزخ مجازات شده‌اند، پس از اینکه با گذر از این رود پاک شده‌اند، می‌بخشاید و همه به بهشت می‌روند<ref>'''''بندهش'''''. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص147.</ref> <ref>تفضلی، احمد. «آخرالزمان»، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج 1، تهران: 1374، ص 145.</ref>. از این پس جهان بازسازی شده، در پهلوی فرشگرد(Frašgerd)، جایگاه رستگارانی خواهد بود که تا ابد، در پیشگاه هرمزد و ایزدان، از زندگانی خوش و به دور از رنج و بدی بهره خواهند یافت<ref>بویس، مری. '''''زرتشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها'''''. ترجمه عسكر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 53</ref>.
 '''مآخذ:'''
-# '''''بندهش'''''. ترجمة مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.
+# '''''بندهش'''''. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.
-# بهار، مهرداد. '''''پژوهشي در اساطير ايران.''''' تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد؛ '''''گزيده‌هاي زادسپرم'''''. ترجمة محمدتقي راشدمحصل، تهران: مؤسسة مطالعات و تحقيقات فرهنگي، 1366، ص 60.
+# بهار، مهرداد. '''''پژوهشی در اساطیر ایران.''''' تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد؛ '''''گزیده‌های زادسپرم'''''. ترجمه محمدتقی راشدمحصل، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1366، ص 60.
-# '''''بندهش'''''. ص 147؛ نيزنك: تفضلي، احمد. «آخرالزمان»، '''''دايرة المعارف بزرگ اسلامي'''''. ج 1، تهران: 1374، ص 145.
+# '''''بندهش'''''. ص 147؛ نیزنک: تفضلی، احمد. «آخرالزمان»، '''''دایره المعارف بزرگ اسلامی'''''. ج 1، تهران: 1374، ص 145.
-# بويس، مري. '''''زرتشتيان، باورها و آداب ديني آن‌ها'''''. ترجمة عسكر بهرامي، تهران: ققنوس، 1381، ص 53؛ Boyce, M. '''''Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, PP. 27-28.  [1]. Saošyant
+# بویس، مری. '''''زرتشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها'''''. ترجمه عسکر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 53؛ Boyce, M. '''''Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, PP. 27-28.  [1].
-[2]. Frašo Kereti
+[2].
-[3]. Frašgerd
+[3].
 عسکر بهرامی