پرش به محتوا

امور عامه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
خط ۱: خط ۱:
'''[[امور عامه]]،''' اصطلاحی در فلسفه اولی یا مابعدالطبیعه (= متافیزیک) برای شناسائی ویژگی‌های موجود از ان حیث که موجود است. مضمون و معنی امور عامه در فلسفه اسلامی از زمان ابن‌سینا، د 428ق/ 1037م، و حتی پیش از او نیز وجود داشته و مقدمه‌ای بر الهیات به شمار می‌امده است<ref>قطب‌الدین رازی. '''''«شرح بر شروح خواجه نصیر و امام فخر بر اشارات و تنبیهات»'''''. در حاشیه ابن‌سینا، الاشارات و التنّبیهات، تهران: 1403ق، 3/1، حاشیه 1.</ref>. اما نخستین بار جرجانی، د 816ق/ 1413م، ان را اصطلاح کرد و در تعریف ان گفت «ان چیزهائی که به قسم خاصی از اقسام موجود، یعنی واجب و جوهر و عرض، اختصاص ندارند»<ref>جرجانی. '''''التعریفات.'''''بیروت: 1990م، ص38.</ref>. یعنی بر هرگونه موجود صادق است. ابن‌سینا در دو بخش نخست «الهیات» شفا بحث مفصلی از امور عامه اورده است. طبق نظر او، در فلسفه ـ همان مباحثی که از ارسطو با نام مابعد الطبیعه شهرت یافته ـ موجود، پیش از ان‌که صفت خاصی بگیرد و موضوع علم خاصی گردد، تنها از ان حیث که موجود است موضوع امور عامه خواهد بود<ref>ابن‌‌سینا. '''''شفا''''' «الهیات». به کوشش ابراهیم مدکور، قاهره: 1960م، ص10- 17.</ref>. بنابراین امور عامه عبارتند از: وجود، ماهیت، وحدت، شیئیت، کلیت، علیت و نظائر ان‌ها. به سخنی دیگر، فلسفه اولی ـ مابعدالطبیعه= متافیزیک ـ را دو بخش الهیات به معنی اعم و الهیات به معنی اخص تقسیم کرده‌اند که بخش نخستین همان امور عامه یا الهیات به معنی اعم و بخش دومین، امور خاصه یا الهیات به معنی اخص خوانده‌اند بخش اول به موجود از حیث ان‌که موجود است، قطع نظر از داشتن هرگونه صفت ؟ و ماهیت می‌پردازد و بخش دوم ذات و صفات و افعال خدا را مورد بحث قرار می‌دهد<ref>به عنوان نمونه: نکـ: سبزواری. شرح منظومه حکمت الهی قمشه‌ای؛ المرقشه، حکمت‌الهی: عام و خاص... .</ref>. صدرالدین شیرازی مشهور به ملاصدرا، د. 1050ق / 1640م با تفصیل بیشتر از امور عامه بحث کرده و ضمن پاسخ دادن به منتقدان به تبیین معانی و مفاهیم مربوط به امور عامه پرداخته است<ref>صدرالدین شیرازی. '''''الاسفار'''''. قم: 1378ق، 1/28- 35.</ref>.
'''[[امور عامه]]،''' اصطلاحی در فلسفه اولی یا مابعدالطبیعه (= متافیزیک) برای شناسائی ویژگی‌های موجود از ان حیث که موجود است. مضمون و معنی امور عامه در فلسفه اسلامی از زمان ابن‌سینا، د 428ق/ 1037م، و حتی پیش از او نیز وجود داشته و مقدمه‌ای بر الهیات به شمار می‌امده است<ref>قطب‌الدین رازی. '''''«شرح بر شروح خواجه نصیر و امام فخر بر اشارات و تنبیهات»'''''. در حاشیه ابن‌سینا، الاشارات و التنّبیهات، تهران: 1403ق، 3/1، حاشیه 1.</ref>. اما نخستین بار جرجانی، د 816ق/ 1413م، ان را اصطلاح کرد و در تعریف ان گفت «ان چیزهائی که به قسم خاصی از اقسام موجود، یعنی [[واجب]] و [[جوهر فرد|جوهر]] و عرض، اختصاص ندارند»<ref>جرجانی. '''''التعریفات.'''''بیروت: 1990م، ص38.</ref>. یعنی بر هرگونه موجود صادق است. ابن‌سینا در دو بخش نخست «الهیات» شفا بحث مفصلی از امور عامه اورده است. طبق نظر او، در فلسفه ـ همان مباحثی که از ارسطو با نام مابعد الطبیعه شهرت یافته ـ موجود، پیش از ان‌که صفت خاصی بگیرد و موضوع علم خاصی گردد، تنها از ان حیث که موجود است موضوع امور عامه خواهد بود<ref>ابن‌‌سینا. '''''شفا''''' «الهیات». به کوشش ابراهیم مدکور، قاهره: 1960م، ص10- 17.</ref>. بنابراین امور عامه عبارتند از: وجود، [[ماهیت]]، وحدت، شیئیت، کلیت، علیت و نظائر ان‌ها. به سخنی دیگر، فلسفه اولی ـ مابعدالطبیعه= متافیزیک ـ را دو بخش الهیات به معنی اعم و الهیات به معنی اخص تقسیم کرده‌اند که بخش نخستین همان امور عامه یا الهیات به معنی اعم و بخش دومین، امور خاصه یا الهیات به معنی اخص خوانده‌اند بخش اول به موجود از حیث ان‌که موجود است، قطع نظر از داشتن هرگونه صفت ؟ و [[ماهیت]] می‌پردازد و بخش دوم ذات و صفات و افعال خدا را مورد بحث قرار می‌دهد<ref>به عنوان نمونه: نکـ: سبزواری. شرح منظومه حکمت الهی قمشه‌ای؛ المرقشه، حکمت‌الهی: عام و خاص... .</ref>. صدرالدین شیرازی مشهور به ملاصدرا، د. 1050ق / 1640م با تفصیل بیشتر از امور عامه بحث کرده و ضمن پاسخ دادن به منتقدان به تبیین معانی و مفاهیم مربوط به امور عامه پرداخته است<ref>صدرالدین شیرازی. '''''الاسفار'''''. قم: 1378ق، 1/28- 35.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==


* [[ماهیت]]
* [[واجب]]
* [[جوهر فرد]]


 
== مآخذ ==
== ماخذ ==
<references />
<references />


== منبع اصلی ==
== منبع اصلی ==
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
منوچهر پزشک
منوچهر پزشک

نسخهٔ ‏۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۱

امور عامه، اصطلاحی در فلسفه اولی یا مابعدالطبیعه (= متافیزیک) برای شناسائی ویژگی‌های موجود از ان حیث که موجود است. مضمون و معنی امور عامه در فلسفه اسلامی از زمان ابن‌سینا، د 428ق/ 1037م، و حتی پیش از او نیز وجود داشته و مقدمه‌ای بر الهیات به شمار می‌امده است[۱]. اما نخستین بار جرجانی، د 816ق/ 1413م، ان را اصطلاح کرد و در تعریف ان گفت «ان چیزهائی که به قسم خاصی از اقسام موجود، یعنی واجب و جوهر و عرض، اختصاص ندارند»[۲]. یعنی بر هرگونه موجود صادق است. ابن‌سینا در دو بخش نخست «الهیات» شفا بحث مفصلی از امور عامه اورده است. طبق نظر او، در فلسفه ـ همان مباحثی که از ارسطو با نام مابعد الطبیعه شهرت یافته ـ موجود، پیش از ان‌که صفت خاصی بگیرد و موضوع علم خاصی گردد، تنها از ان حیث که موجود است موضوع امور عامه خواهد بود[۳]. بنابراین امور عامه عبارتند از: وجود، ماهیت، وحدت، شیئیت، کلیت، علیت و نظائر ان‌ها. به سخنی دیگر، فلسفه اولی ـ مابعدالطبیعه= متافیزیک ـ را دو بخش الهیات به معنی اعم و الهیات به معنی اخص تقسیم کرده‌اند که بخش نخستین همان امور عامه یا الهیات به معنی اعم و بخش دومین، امور خاصه یا الهیات به معنی اخص خوانده‌اند بخش اول به موجود از حیث ان‌که موجود است، قطع نظر از داشتن هرگونه صفت ؟ و ماهیت می‌پردازد و بخش دوم ذات و صفات و افعال خدا را مورد بحث قرار می‌دهد[۴]. صدرالدین شیرازی مشهور به ملاصدرا، د. 1050ق / 1640م با تفصیل بیشتر از امور عامه بحث کرده و ضمن پاسخ دادن به منتقدان به تبیین معانی و مفاهیم مربوط به امور عامه پرداخته است[۵].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. قطب‌الدین رازی. «شرح بر شروح خواجه نصیر و امام فخر بر اشارات و تنبیهات». در حاشیه ابن‌سینا، الاشارات و التنّبیهات، تهران: 1403ق، 3/1، حاشیه 1.
  2. جرجانی. التعریفات.بیروت: 1990م، ص38.
  3. ابن‌‌سینا. شفا «الهیات». به کوشش ابراهیم مدکور، قاهره: 1960م، ص10- 17.
  4. به عنوان نمونه: نکـ: سبزواری. شرح منظومه حکمت الهی قمشه‌ای؛ المرقشه، حکمت‌الهی: عام و خاص... .
  5. صدرالدین شیرازی. الاسفار. قم: 1378ق، 1/28- 35.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

منوچهر پزشک