انس: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۰

انس، در لغت ضد توحش و وحشت و به معنای سکون قلب و آرام یافتن به چیزی است^[۱]^[۲] و در اصطلاح انزعاجی (= وجد و شور) است، که از تأمل در ذات محبوب، عارف را دست می‌دهد، انس در برابر هیبت است و این هر دو از احوال سالکین است. هرگاه حق تعالی در دل بنده تجلی کند، به گونه‌ای که جلال خداوند بر او نمایان شود، این حال را هیبت گویند و باز چون جمال وی بر بنده آشکار گردد، حال بنده را انس می‌نامند. اهل هیبت از جلالش، دچار تعب می‌شوند و آنان که انس یافته‌اند، غرق در شادی و طرب می‌گردند. پیوسته و به تناوب این دو حال در دل سالک جای می‌گیرند تا ان که سالک به مقامی خواهد رسید که این دو معتدل گردد. گروهی نیز گویند که هیبت درجه عارفان است و انس درجه مریدان.^[۳] از نشانه‌های اهل انس یکی ان است که از غیر محبوب گریزان و هراسان‌اند تا غایتی که از نفس خویش نیز می‌ترسند. و نشانه‌ای دیگر آن که چنان با ذکر محبوب انس گیرند که غالباً در اندیشه او فرو رفته‌اند و از پیرامونشان بی‌خبر می‌گردند^[۴].

نیز نگاه کنید به

نفس

ماخذ

↑ ‌معین، محمد. فرهنگ معین. ذیل عنوان انس.
↑ دایره المعارف تشیع، ذیل «انس».
↑ هجویری، ابوالحسن علی بن عثمان. کشف‌المحجوب. چاپ لنینگراد روسیه، 1304ش، ص491.
↑ سجادی، جعفر. فرهنگ لغات و اصطلاحات و تعبیرات عرفانی. کتابخانه طهوری، چاپ اول، 1370ش، ص149.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

امیر حسین ساکت اف

[1] ‌معین، محمد. فرهنگ معین. ذیل عنوان انس.

[2] دایره المعارف تشیع، ذیل «انس».

[3] هجویری، ابوالحسن علی بن عثمان. کشف‌المحجوب. چاپ لنینگراد روسیه، 1304ش، ص491.

[4] سجادی، جعفر. فرهنگ لغات و اصطلاحات و تعبیرات عرفانی. کتابخانه طهوری، چاپ اول، 1370ش، ص149.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''[[انس]]،''' در لغت ضد توحش و وحشت و به معنای سکون قلب و ارام یافتن به چیزی است<ref>‌معین، محمد. '''''فرهنگ''''' '''''معین'''''. ذیل عنوان انس؛ دایرهالمعارف تشیع، ذیل «انس».</ref> و در اصطلاح انزعاجی (= وجد و شور) است، که از تأمل در ذات محبوب، عارف را دست می‌دهد، انس در برابر هیبت است و این هر دو از احوال سالکین است. هرگاه حق تعالی در دل بنده تجلی کند، به گونه‌ای که جلال خداوند بر او نمایان شود، این حال را هیبت گویند و باز چون جمال وی بر بنده اشکار گردد، حال بنده را انس می‌نامند. اهل هیبت از جلالش، دچار تعب می‌شوند و انان که انس یافته‌اند، غرق در شادی و طرب می‌گردند. پیوسته و به تناوب این دو حال در دل سالک جای می‌گیرند تا ان که سالک به مقامی خواهد رسید که این دو معتدل گردد. گروهی نیز گویند که هیبت درجه عارفان است و انس درجه مریدان.<ref>هجویری، ابوالحسن علی بن عثمان. '''''کشف‌المحجوب'''''. چاپ لنینگراد روسیه، 1304ش، ص491.</ref> از نشانه‌های اهل انس یکی ان است که از غیر محبوب گریزان و هراسان‌اند تا غایتی که از نفس خویش نیز می‌ترسند. و نشانه‌ای دیگر ان که چنان با ذکر محبوب انس گیرند که غالباً در اندیشه او فرو رفته‌اند و از پیرامونشان بی‌خبر می‌گردند<ref>سجادی، جعفر. '''''فرهنگ لغات و اصطلاحات و تعبیرات عرفانی'''''. کتابخانه طهوری، چاپ اول، 1370ش، ص149.</ref>.
+'''[[انس]]،''' در لغت ضد توحش و وحشت و به معنای سکون قلب و آرام یافتن به چیزی است<ref>‌معین، محمد. '''''فرهنگ''''' '''''معین'''''. ذیل عنوان انس.</ref><ref>دایره المعارف تشیع، ذیل «انس».</ref> و در اصطلاح انزعاجی (= وجد و شور) است، که از تأمل در ذات محبوب، عارف را دست می‌دهد، انس در برابر هیبت است و این هر دو از احوال سالکین است. هرگاه حق تعالی در دل بنده تجلی کند، به گونه‌ای که جلال خداوند بر او نمایان شود، این حال را هیبت گویند و باز چون جمال وی بر بنده آشکار گردد، حال بنده را انس می‌نامند. اهل هیبت از جلالش، دچار تعب می‌شوند و آنان که انس یافته‌اند، غرق در شادی و طرب می‌گردند. پیوسته و به تناوب این دو حال در دل سالک جای می‌گیرند تا ان که سالک به مقامی خواهد رسید که این دو معتدل گردد. گروهی نیز گویند که هیبت درجه عارفان است و انس درجه مریدان.<ref>هجویری، ابوالحسن علی بن عثمان. '''''کشف‌المحجوب'''''. چاپ لنینگراد روسیه، 1304ش، ص491.</ref> از نشانه‌های اهل انس یکی ان است که از غیر محبوب گریزان و هراسان‌اند تا غایتی که از [[نفس]] خویش نیز می‌ترسند. و نشانه‌ای دیگر آن که چنان با ذکر محبوب انس گیرند که غالباً در اندیشه او فرو رفته‌اند و از پیرامونشان بی‌خبر می‌گردند<ref>سجادی، جعفر. '''''فرهنگ لغات و اصطلاحات و تعبیرات عرفانی'''''. کتابخانه طهوری، چاپ اول، 1370ش، ص149.</ref>.
 == نیز نگاه کنید به ==
+* [[نفس]]<br />
 == ماخذ ==
 <references />
 == منبع اصلی ==
-سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
 == نویسنده مقاله ==
 امیر حسین ساکت اف