پرش به محتوا

طایفه یاراحمد زایی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
[[طایفه یاراحمد زایی]]، (شهنوازی)، از طوایف سنی مذهب بلوچ استان سیستان و بلوچستان. یاراحمدزایی‌ها در منطقه‌ای كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكید و خاش محدود می‌شود، پراكنده‌اند<ref>'''''گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود بخش‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی استان سیستان و بلوچستان'''''، سیستان و بلوچستان: 1361، ص 60. </ref>.  
[[طایفه یاراحمد زایی]]، (شهنوازی)، از طوایف سنی مذهب بلوچ استان سیستان و بلوچستان. یاراحمدزایی‌ها در منطقه‌ای كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكید و خاش محدود می‌شود، پراكنده‌اند<ref>'''''گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود بخش‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی استان سیستان و بلوچستان'''''، سیستان و بلوچستان: 1361، ص 60. </ref>.  


در حدود 1276ش / 1897م یاراحمدزایی‌ها علیه نیروهای انگلیسی و قوای دولتی كه در منطقه بودند، شورش كردند و پس از درگیری‌های فراوان شكست خوردند و سرداران طایفه تبعید شدند. پس از چند وقت دولت از اعمال یاراحمد‌زایی‌ها چشم‌پوشی كرد و آن‌ها را بخشید. از آن پس این طایفه به شهنوازی معروف شدند<ref>سایكس، پرسی. '''''سفر‌نامه سایكس'''''. ترجمة حسین سعادت‌نوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمه‌ای بر شناخت ایل‌ها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، 2/912. </ref>.
در حدود 1276ش / 1897م یاراحمدزایی‌ها علیه نیروهای انگلیسی و قوای دولتی كه در منطقه بودند، شورش كردند و پس از درگیری‌های فراوان شكست خوردند و سرداران طایفه تبعید شدند. پس از چند وقت دولت از اعمال یاراحمد‌زایی‌ها چشم‌پوشی كرد و ان‌ها را بخشید. از ان پس این طایفه به شهنوازی معروف شدند<ref>سایكس، پرسی. '''''سفر‌نامه سایكس'''''. ترجمة حسین سعادت‌نوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمه‌ای بر شناخت ایل‌ها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، 2/912. </ref>.


گروهی از یاراحمدزایی‌ها اسكان یافته‌اند و شمار زیادی از آن‌ها كوچ می‌كنند. در گذشته محدوده كوچ یاراحمدزایی‌ها از شمال به كوه تفتان، از شرق به كوه مورپیش (مارپیچ)، از غرب به خاش و از جنوب به منطقة پسته‌زارهای وحشی منتهی می‌شد. كوچندگان یاراحمدزایی امروزه بین دهستان‌های شهرستان‌های ایرانشهر، خاش، زاهدان و سراوان استان سیستان و بلوچستان ییلاق و قشلاق می‌كنند<ref>سایكس، پرسی. '''''سفر‌نامه سایكس'''''. ترجمة حسین سعادت‌نوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمه‌ای بر شناخت ایل‌ها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، 2/912. </ref>.  
گروهی از یاراحمدزایی‌ها اسكان یافته‌اند و شمار زیادی از ان‌ها كوچ می‌كنند. در گذشته محدوده كوچ یاراحمدزایی‌ها از شمال به كوه تفتان، از شرق به كوه مورپیش (مارپیچ)، از غرب به خاش و از جنوب به منطقة پسته‌زارهای وحشی منتهی می‌شد. كوچندگان یاراحمدزایی امروزه بین دهستان‌های شهرستان‌های ایرانشهر، خاش، زاهدان و سراوان استان سیستان و بلوچستان ییلاق و قشلاق می‌كنند<ref>سایكس، پرسی. '''''سفر‌نامه سایكس'''''. ترجمة حسین سعادت‌نوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. '''''مقدمه‌ای بر شناخت ایل‌ها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران'''''. تهران: 1366، 2/912. </ref>.  


طایفة یاراحمدزایی از 16 تیره مانند: سهراب‌زایی، شیروزایی، میرگُل زایی و ... تشكیل شده است كه این تیره‌ها به شاخه‌های متعددی نیز تقسیم می‌شوند<ref>'''''بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1348، ص 61 </ref>.
طایفة یاراحمدزایی از 16 تیره مانند: سهراب‌زایی، شیروزایی، میرگُل زایی و ... تشكیل شده است كه این تیره‌ها به شاخه‌های متعددی نیز تقسیم می‌شوند<ref>'''''بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان'''''. تهران: 1348، ص 61 </ref>.


ساختار طایفگی یاراحمدزایی‌ها بر اساس پدر تباری است و تمام اعضای طایفه از خط پدری بنیانگذار طایفه نسب می‌برند. رؤسای طایفه در میان یاراحمدزایی‌ها سردار نامیده می‌شوند. آخرین سردار طایفه (رئیس طایفه) سردارخان محمد‌خان و سردار سهراب‌خان یاراحمدزایی بوده‌اند<ref>افشارسیستانی. '''''همان'''''. 2/920. </ref>.
ساختار طایفگی یاراحمدزایی‌ها بر اساس پدر تباری است و تمام اعضای طایفه از خط پدری بنیانگذار طایفه نسب می‌برند. رؤسای طایفه در میان یاراحمدزایی‌ها سردار نامیده می‌شوند. اخرین سردار طایفه (رئیس طایفه) سردارخان محمد‌خان و سردار سهراب‌خان یاراحمدزایی بوده‌اند<ref>افشارسیستانی. '''''همان'''''. 2/920. </ref>.


شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 103 خانوار و 644 نفر برآورده شده است <ref>'''''سرشماری اجتماعی ،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 42؛ سالزمن. '''''همان'''''. ص 184-185.</ref>.  
شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 103 خانوار و 644 نفر براورده شده است <ref>'''''سرشماری اجتماعی ،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 42؛ سالزمن. '''''همان'''''. ص 184-185.</ref>.  


یاراحمدزایی‌ها نیز مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان برای تأمین معاش به دامداری و پرورش گوسفند، بز، شتر و الاغ و ... می‌پردازند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1366، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 49.
یاراحمدزایی‌ها نیز مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان برای تأمین معاش به دامداری و پرورش گوسفند، بز، شتر و الاغ و ... می‌پردازند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1366، نتایج تفصیلی'''''. تهران: 1378، ص 49.

نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۶

طایفه یاراحمد زایی، (شهنوازی)، از طوایف سنی مذهب بلوچ استان سیستان و بلوچستان. یاراحمدزایی‌ها در منطقه‌ای كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكید و خاش محدود می‌شود، پراكنده‌اند[۱].

در حدود 1276ش / 1897م یاراحمدزایی‌ها علیه نیروهای انگلیسی و قوای دولتی كه در منطقه بودند، شورش كردند و پس از درگیری‌های فراوان شكست خوردند و سرداران طایفه تبعید شدند. پس از چند وقت دولت از اعمال یاراحمد‌زایی‌ها چشم‌پوشی كرد و ان‌ها را بخشید. از ان پس این طایفه به شهنوازی معروف شدند[۲].

گروهی از یاراحمدزایی‌ها اسكان یافته‌اند و شمار زیادی از ان‌ها كوچ می‌كنند. در گذشته محدوده كوچ یاراحمدزایی‌ها از شمال به كوه تفتان، از شرق به كوه مورپیش (مارپیچ)، از غرب به خاش و از جنوب به منطقة پسته‌زارهای وحشی منتهی می‌شد. كوچندگان یاراحمدزایی امروزه بین دهستان‌های شهرستان‌های ایرانشهر، خاش، زاهدان و سراوان استان سیستان و بلوچستان ییلاق و قشلاق می‌كنند[۳].

طایفة یاراحمدزایی از 16 تیره مانند: سهراب‌زایی، شیروزایی، میرگُل زایی و ... تشكیل شده است كه این تیره‌ها به شاخه‌های متعددی نیز تقسیم می‌شوند[۴].

ساختار طایفگی یاراحمدزایی‌ها بر اساس پدر تباری است و تمام اعضای طایفه از خط پدری بنیانگذار طایفه نسب می‌برند. رؤسای طایفه در میان یاراحمدزایی‌ها سردار نامیده می‌شوند. اخرین سردار طایفه (رئیس طایفه) سردارخان محمد‌خان و سردار سهراب‌خان یاراحمدزایی بوده‌اند[۵].

شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 103 خانوار و 644 نفر براورده شده است [۶].

یاراحمدزایی‌ها نیز مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان برای تأمین معاش به دامداری و پرورش گوسفند، بز، شتر و الاغ و ... می‌پردازند[۷].


نیز نگاه کنید به

ماخذ

  1. گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود بخش‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی استان سیستان و بلوچستان، سیستان و بلوچستان: 1361، ص 60.
  2. سایكس، پرسی. سفر‌نامه سایكس. ترجمة حسین سعادت‌نوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. مقدمه‌ای بر شناخت ایل‌ها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، 2/912.
  3. سایكس، پرسی. سفر‌نامه سایكس. ترجمة حسین سعادت‌نوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. مقدمه‌ای بر شناخت ایل‌ها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، 2/912.
  4. بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. تهران: 1348، ص 61
  5. افشارسیستانی. همان. 2/920.
  6. سرشماری اجتماعی ،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 42؛ سالزمن. همان. ص 184-185.
  7. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1366، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 49. معصومه ابراهیمی

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی

نویسنده مقاله