پرش به محتوا

شب احیاء: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''[[شب احیاء]]'''، سه شب از شب‌های ماه رمضان که مومنان ان شب‌ها را شب قدر می‌دانند و تا بر امدن صبح بیدار می‌مانند و قران و دعا می‌خوانند. روایت است که در تمام سال شبی به خوبی و فضیلت شب قدر نمی‌‌رسد و عمل در ان بهتر است از عمل در هزار ماه. در ان شب تقدیر امور سال می‌شود و ملائکه و روح که اعظم ملائکه است، به اذن پروردگار به زمین فرود می‌ایند و به خدمت امام زمان تشرف می‌یابند و انچه برای هر کس مقدر شده‌است بر امام عرضه می‌کنند<ref>قمی، شیخ عباس، '''''کلیات مفاتیح‌الجنان'''''، تهران، انتشارات علمی، 1368 ص292.</ref>. از این رو، شب‌های احیاء پرقدرترین و بهترین شب‌ها برای مومنان هستند. در اینکه کدام شب‌های ماه رمضان شب قدر است، اختلاف وجود دارد لیکن عموماً شب‌های 19، 21، 23 و برخی شب 27 ماه رمضان را شب قدر می‌دانند<ref>دهخدا، علی اکبر. لغت‌نامه، ذیل مدخل قدر.</ref>. این شب‌ها را، به ویژه شب 23 را مومنان همان شب نزول قران که خدا فرموده می‌دانند و احیاء می‌دارند و بعد از نماز عشا در مساجد و تکایا، حسینیه‌ها و زیارتگاه‌ها جمع می‌شوند، عبادت می‌کنند و اداب خاصی را بجای می‌اورند. به سبب مقارن شدن این شب‌ها با شهادت امام علی (ع)، معمولاً شیعیان در این شبها مراسم عزاداری و سینه‌زنی<sup>*</sup> نیز برپا می‌کنند<ref>مشاهدات شخصی.</ref>.
[[پرونده:736793 984.jpg|بندانگشتی|شب احیاء برگرفته از وبسایت تابناک قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.tabnak.ir/fa/tags/4688/1/%D8%B4%D8%A8-%D8%A7%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1]]
'''[[شب احیاء]]'''، سه شب از شب‌های ماه رمضان که مومنان آن شب‌ها را شب قدر می‌دانند و تا بر آمدن صبح بیدار می‌مانند و قران و دعا می‌خوانند. روایت است که در تمام سال شبی به خوبی و فضیلت شب قدر نمی‌‌رسد و عمل در آن بهتر است از عمل در هزار ماه. در آن شب تقدیر امور سال می‌شود و ملائکه و روح که اعظم ملائکه است، به اذن پروردگار به زمین فرود میایند و به خدمت امام زمان تشرف می‌یابند و آنچه برای هر کس مقدر شده‌است بر امام عرضه می‌کنند<ref>قمی، شیخ عباس، '''''کلیات مفاتیح‌الجنان'''''، تهران، انتشارات علمی، 1368 ص292.</ref>. از این رو، شب‌های احیاء پرقدرترین و بهترین شب‌ها برای مومنان هستند. در اینکه کدام شب‌های ماه رمضان شب قدر است، اختلاف وجود دارد لیکن عموماً شب‌های 19، 21، 23 و برخی شب 27 ماه رمضان را شب قدر می‌دانند<ref>دهخدا، علی اکبر. لغت‌نامه، ذیل مدخل قدر.</ref>. این شب‌ها را، به ویژه شب 23 را مومنان همان شب نزول قران که خدا فرموده می‌دانند و احیاء می‌دارند و بعد از نماز عشا در مساجد و تکایا، حسینیه‌ها و زیارتگاه‌ها جمع می‌شوند، عبادت می‌کنند و آداب خاصی را بجای میاورند. به سبب مقارن شدن این شب‌ها با شهادت امام علی (ع)، معمولاً شیعیان در این شبها مراسم عزاداری و سینه‌زنی<sup>*</sup> نیز برپا می‌کنند<ref>مشاهدات شخصی.</ref>.


بهترین اعمال در این شب‌ها طلب امرزش و دعا برای دنیا و اخرت خود، پدر و مادر و خویشان- اعم از مرده و زنده ایشان- است<ref>قمی، همانجا.</ref>.
بهترین اعمال در این شب‌ها طلب امرزش و دعا برای دنیا و اخرت خود، پدر و مادر و خویشان- اعم از مرده و زنده ایشان- است<ref>قمی، همانجا.</ref>.

نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۱

شب احیاء برگرفته از وبسایت تابناک قابل بازیابی ازhttps://www.tabnak.ir/fa/tags/4688/1/%D8%B4%D8%A8-%D8%A7%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%A1

شب احیاء، سه شب از شب‌های ماه رمضان که مومنان آن شب‌ها را شب قدر می‌دانند و تا بر آمدن صبح بیدار می‌مانند و قران و دعا می‌خوانند. روایت است که در تمام سال شبی به خوبی و فضیلت شب قدر نمی‌‌رسد و عمل در آن بهتر است از عمل در هزار ماه. در آن شب تقدیر امور سال می‌شود و ملائکه و روح که اعظم ملائکه است، به اذن پروردگار به زمین فرود میایند و به خدمت امام زمان تشرف می‌یابند و آنچه برای هر کس مقدر شده‌است بر امام عرضه می‌کنند[۱]. از این رو، شب‌های احیاء پرقدرترین و بهترین شب‌ها برای مومنان هستند. در اینکه کدام شب‌های ماه رمضان شب قدر است، اختلاف وجود دارد لیکن عموماً شب‌های 19، 21، 23 و برخی شب 27 ماه رمضان را شب قدر می‌دانند[۲]. این شب‌ها را، به ویژه شب 23 را مومنان همان شب نزول قران که خدا فرموده می‌دانند و احیاء می‌دارند و بعد از نماز عشا در مساجد و تکایا، حسینیه‌ها و زیارتگاه‌ها جمع می‌شوند، عبادت می‌کنند و آداب خاصی را بجای میاورند. به سبب مقارن شدن این شب‌ها با شهادت امام علی (ع)، معمولاً شیعیان در این شبها مراسم عزاداری و سینه‌زنی* نیز برپا می‌کنند[۳].

بهترین اعمال در این شب‌ها طلب امرزش و دعا برای دنیا و اخرت خود، پدر و مادر و خویشان- اعم از مرده و زنده ایشان- است[۴].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. قمی، شیخ عباس، کلیات مفاتیح‌الجنان، تهران، انتشارات علمی، 1368 ص292.
  2. دهخدا، علی اکبر. لغت‌نامه، ذیل مدخل قدر.
  3. مشاهدات شخصی.
  4. قمی، همانجا.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله