بعث

بَعْث، در لغت به معنی برانگیختن و فرستادن است و در اصطلاح متکلمان در دو معنا به کار می‌رود:

1) رستاخیز و قیامت

به معنای زنده کردن مردگان و بیرون آوردن آنان از گورهاست تا جزای کردارهای نیک و بد خود را دریافت کنند. این واژه به صورت مصدر یعنی «بَعْث» در سهایه و به صورت صیغه‌های مختلف فعل درآیات گوناگون قرآن آمده است، مثلِ «مَنْ بَعَثْنا مِن مَرْقَدِنا: کیست که ما را از گورهایمان برانگیزد یعنی دوباره ما را زنده کند؟» (³⁶/52) [← قیامت]

2) بعثت

یعنی برانگیختن پیامبران و فرستادنانان به سوی مردم تا مردم را به راه راست هدایت کنند مثل «بَعَثْنا فی کّلِ اُمّهٍ رَسُولاً: در میان هر امّتی پیامبرانی را برانگیختیم» (¹⁶/36) [←نبوّت]. باعث، اسم فاعل «بعث» از نام‌های نیکوی خداوند یا از اسماءالحسنی است که در دو معنی به کار می‌رود: برانگیزنده یا فرستنده پیامبران؛ انتقال دهنده انسان از نشأتی به نشأت دیگر یا از مرحله‌ای به مرحله دیگر که یک بار در جریان خلق نخستین صورت می‌گیرد و انسان از عدم خلق می‌شود و بار دوم در جریان خلق دومین یاافرینش دوم انجام می‌شود وآن عبارت است از بعث یا زنده شدن مردگان و برانگیخته شدن آنان از گورها.

نیز نگاه کنید به

• اسماء الحسنی
  

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغر دادبه