پرده دورنما: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''پردة دورنما''' [1]. پارچه يا پردة پسِ زمينهاي به رنگ تيره يا روشن كه در سالهاي آغازين پيدايي عكاسي، آن را هنگام عكسبرداري از چهره يا عكسهاي جمعي در پشت سر افراد قرار ميدادند تا زوائد صحنه را بپوشاند. بعدها بر اساس كاركرد تابلوهاي نقاشي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''پرده دورنما''' (Back ground)، پارچه یا پرده پسِ زمینهای به رنگ تیره یا روشن که در سالهای آغازین پیدایی عکاسی، آن را هنگام عکسبرداری از چهره یا عکسهای جمعی در پشت سر افراد قرار میدادند تا زوائد صحنه را بپوشاند. بعدها بر اساس کارکرد تابلوهای نقاشی در بازنمایی طبیعت، روی پردهها را با تصاویری از مناظر طبیعی با ژرفانمایی زیاد نقاشی میکردند. بر روی برخی از این پردهها که بیشتر در داخل عکاسخانهها به کار گرفته میشد، تصاویری از دورنمای منظرهای طبیعی، ساختمانی باشکوه یا صحنهای از دریا، به گونهای ژرفانگارانه نقاشی شده بود که در هنگام عکسبرداری، افراد در جلوی این پردهها قرار میگرفتند<ref>طهماسبپور، محمدرضا. '''''ناصرالدین، شاهِ عکاس'''''. تهران: نشر تاریخ ایران، 1381، ص149-154.</ref>. | ||
استقبال عموم از این پردهها به دلیل زیبایی ویژهای که به عکس میدادند، قابل توجه بود. به دلیل ویژگی ژرفا نمایی حاصل از کاربرد این پردهها، پس از چاپ عکسها، به نظر میرسید که شخص در صحنهای طبیعی قرار گرفته است. در برخی از رسالههای عکاسی، که در سالهای آغازین شروع عکاسی در ایران نوشته یا ترجمه شدهاند، به این پردهها اشاره شده است. در رساله عکاسی ترجمه آنتوان خان سوریوگین<sup>*</sup> نیز در شرح واژه فون(Fone) این پردهها را چنین معرفی کرده است «... فون به اصطلاح عکاسی... یعنی پردهای که در وقت برداشتن عکس در پشت سر میگذارند تا عکس دیوار و غیره [را] نگیرد...»<ref>سوریوگین، آنتوانخان. '''''فن عکاسی ( ترجمه).''''' نسخه خطی، کتابخانه ملی ایران، بدون شماره صفحه (1295ق/ 1878م)، شماره نسخه 1679/ ف.</ref>. | |||
== مآخذ == | |||
محمدرضا طهماسب پور | محمدرضا طهماسب پور | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۶
پرده دورنما (Back ground)، پارچه یا پرده پسِ زمینهای به رنگ تیره یا روشن که در سالهای آغازین پیدایی عکاسی، آن را هنگام عکسبرداری از چهره یا عکسهای جمعی در پشت سر افراد قرار میدادند تا زوائد صحنه را بپوشاند. بعدها بر اساس کارکرد تابلوهای نقاشی در بازنمایی طبیعت، روی پردهها را با تصاویری از مناظر طبیعی با ژرفانمایی زیاد نقاشی میکردند. بر روی برخی از این پردهها که بیشتر در داخل عکاسخانهها به کار گرفته میشد، تصاویری از دورنمای منظرهای طبیعی، ساختمانی باشکوه یا صحنهای از دریا، به گونهای ژرفانگارانه نقاشی شده بود که در هنگام عکسبرداری، افراد در جلوی این پردهها قرار میگرفتند[۱].
استقبال عموم از این پردهها به دلیل زیبایی ویژهای که به عکس میدادند، قابل توجه بود. به دلیل ویژگی ژرفا نمایی حاصل از کاربرد این پردهها، پس از چاپ عکسها، به نظر میرسید که شخص در صحنهای طبیعی قرار گرفته است. در برخی از رسالههای عکاسی، که در سالهای آغازین شروع عکاسی در ایران نوشته یا ترجمه شدهاند، به این پردهها اشاره شده است. در رساله عکاسی ترجمه آنتوان خان سوریوگین* نیز در شرح واژه فون(Fone) این پردهها را چنین معرفی کرده است «... فون به اصطلاح عکاسی... یعنی پردهای که در وقت برداشتن عکس در پشت سر میگذارند تا عکس دیوار و غیره [را] نگیرد...»[۲].
مآخذ
محمدرضا طهماسب پور