برهان صدیقین: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''برهان صِدّيقين،''' استوارترين برهان بر اثبات ذاتِ حق است و آن برهاني است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاري اين برهان به صديقين، آن است كه شيوة استدلال صديقين يعني شيوة انبياء و حكماي الهي همانا شيوة تأمل در هستي به قصد اثبات هستي مط...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''برهان | '''[[برهان صدیقین|برهان صِدّیقین]]،''' استوارترین برهان بر اثبات ذاتِ حق است و ان برهانی است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاری این برهان به صدیقین، ان است که شیوه استدلال صدیقین یعنی شیوه انبیاء و حکمای الهی همانا شیوه تأمل در هستی به قصد اثبات هستی مطلق است. این شیوه روشی است الهی و قرانی<ref>فُصِّلت، 41/53.</ref>. این برهان را نخستین بار ابنسینا، از راه تقسیم موجود به واجب و ممکن و تأکید بر این معنا که وجود ممکن به سبب بطلان دور و تسلسل، نیازمند به وجود واجب است، طرح کرد<ref>طوسی، خواجهنصیر. '''''شرح اشارات'''''. 3/66- 67.</ref> و سپس ملاصدرا ان را بر پایه «اصالت وجود» و «وحدت حقیقت وجود» چنین اقامه نمود که: چون وجود، حقیقتی است اصیل و واحد و دارای مراتب و شئون، لاجرم ثانی ندارد و ذاتاً بینیاز از غیر است<ref>ملاصدرا، '''''اسفار اربعه'''''. 6/12- 16.</ref> و همین وجود یگانه اصیلِ بینیاز از غیر است که از ان به «حق» و «خدا» تعبیر میشود. | ||
== '''ماخذ:''' == | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== منبع اصلی == | |||
دانشنامه ایران | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اصغر دادبه | اصغر دادبه | ||
نسخهٔ ۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۷
برهان صِدّیقین، استوارترین برهان بر اثبات ذاتِ حق است و ان برهانی است به روش استدلال از علت به معلول. سبب نامگذاری این برهان به صدیقین، ان است که شیوه استدلال صدیقین یعنی شیوه انبیاء و حکمای الهی همانا شیوه تأمل در هستی به قصد اثبات هستی مطلق است. این شیوه روشی است الهی و قرانی[۱]. این برهان را نخستین بار ابنسینا، از راه تقسیم موجود به واجب و ممکن و تأکید بر این معنا که وجود ممکن به سبب بطلان دور و تسلسل، نیازمند به وجود واجب است، طرح کرد[۲] و سپس ملاصدرا ان را بر پایه «اصالت وجود» و «وحدت حقیقت وجود» چنین اقامه نمود که: چون وجود، حقیقتی است اصیل و واحد و دارای مراتب و شئون، لاجرم ثانی ندارد و ذاتاً بینیاز از غیر است[۳] و همین وجود یگانه اصیلِ بینیاز از غیر است که از ان به «حق» و «خدا» تعبیر میشود.
ماخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
اصغر دادبه