پیر: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''پير،''' از اصطلاحات عرفاني. پير گاه به معناي قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتي و گاه نيز عقل را گويند.<sup>1</sup> پير كنعان، پير مغان، پير دير و پير ميخانه، همه به يك معناست و آن امام، مقتدي و قطب است. كسي كه مراحل سير و سلوك را طي كرده و به عالم كشف و ي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[پیر]]،''' از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند<ref>تهانوی، محمد بن علی. '''''کشاف''''' '''''اصطلاحات''''' '''''فنون'''''. هند: 1896م، 1554.</ref>. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و ان امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و انان را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی میکند. مراد و مرشد نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد<ref> کاشانی، عزالدین. '''''مصباحالهدایه''''' '''''و''''' '''''مفتاح''''' '''''الکفایه'''''. به کوشش جلالالدین همایی، تهران: 1367، ص85.</ref>. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است: 1) مرتبه نخست، مرتبهکسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ میدارد؛ 2) مرتبهکسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه<sup>*</sup> و انابه میدهد و بدین سان او را به خود نزدیک میگرداند؛ 3) مرتبهبرگزیدگی (= اجتباء<sup>*</sup>) است و ان چنان است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمتها برای وی حاصل اید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنانکه موسی<sup>(ع)</sup> بدین مقام رسید<ref> کاشانی، عبدالرزاق. '''''شرح''''' '''''بر''''' '''''منازل''''' '''''السائرین انصاری.''''' تهران: انتشارات حامد، 1354، ص136.</ref>. | ||
== '''ماخذ:''' == | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== منبع اصلی == | |||
دانشنامه ایران | |||
== نویسنده مقاله == | |||
امیرحسین ساکت اف | امیرحسین ساکت اف | ||
نسخهٔ ۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۸
پیر، از اصطلاحات عرفانی. پیر گاه به معنای قطب و مرشد است، گاه رند و خراباتی و گاه نیز عقل را گویند[۱]. پیر کنعان، پیر مغان، پیر دیر و پیر میخانه، همه به یک معناست و ان امام، مقتدی و قطب است. کسی که مراحل سیر و سلوک را طی کرده و به عالم کشف و یقین رسیده باشد. چنین کسی به مرتبه شیخی و مقتدائی رسیده است و بر دیگر سالکان، ولایت دارد. و انان را در جریان سیر و سلوک و طی مقامات راهنمایی میکند. مراد و مرشد نیز تقریباً به همین معنا است. مراد، کسی است که او را از خود اراده نباشد و به نهایت مقامات رسیده باشد[۲]. مقام او فوق مقام مرید است و بر او ولایت دارد. مقام مرادی، دارای سه مرتبه است: 1) مرتبه نخست، مرتبهکسی است میل به گناه دارد ولی خداوند او را از ارتکاب گناه محفوظ میدارد؛ 2) مرتبهکسی است که خداوند او را توفیق پرهیز کردن از گناه و توبه* و انابه میدهد و بدین سان او را به خود نزدیک میگرداند؛ 3) مرتبهبرگزیدگی (= اجتباء*) است و ان چنان است که خداوند بنده را برگزیند و خاص خود گرداند بدان سان که بی سعی و کوشش نعمتها برای وی حاصل اید. این برگزیدگی خاص پیامبران و صدیقان است چنانکه موسی(ع) بدین مقام رسید[۳].
ماخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
امیرحسین ساکت اف