پرش به محتوا

آستارا: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
تفاوت با ویرایش جدیدتر ←
دیداریویکی‌متن
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
deletegroup
۸٬۷۱۸ ویرایش‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''آستارا'''، نام شهري و رودي در دورترين نقطة ساحل غربي درياي خزر در، شمالي‌ترين بخش در استان گيلان. '''شهرستان آستارا،''' برابر آخرين تغييرات تقسيمات كشوري، در 1383ش، داراي 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان<sup>1</sup> است. اين شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در اس...» ایجاد کرد
 
Hasti (بحث | مشارکت‌ها)
۸۴ ویرایش‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''آستارا'''، نام شهري و رودي در دورترين نقطة ساحل غربي درياي خزر در، شمالي‌ترين بخش در استان گيلان. '''شهرستان آستارا،''' برابر آخرين تغييرات تقسيمات كشوري، در 1383ش، داراي 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان<sup>1</sup> است. اين شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در استان گيلان)، از غرب با شهرستان نمين (در استان اردبيل)، از شرق با درياي خزر و از شمال با كشور آذربايجان هم مرز است.<sup>2</sup> كوه‌هاي تالش كه از جنوب به شمال استان كشيده شده در غرب اين شهرستان واقع شده است. شهرستان آستارا يكي از پرباران‌ترين نقاط ايران و تقريباً پوشيده از جنگل است.
[[پرونده:گردنه حیران، آستارا.jpg|بندانگشتی|گردنه حیران، آستارا، برگرفته از الی گشت، قابل بازیابی از<nowiki/>https://www.eligasht.com/Blog/travelguide/%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%81%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%A7]]
آستارا، نام شهری و رودی در دورترین نقطه ساحل غربی دریای خزر در، شمالی‌ترین بخش در استان گیلان. شهرستان آستارا، برابر آخرین تغییرات تقسیمات كشوری، در 1383ش، دارای 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان<ref>دفتر تقسیمات كشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.</ref> است. این شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در استان گیلان)، از غرب با شهرستان نمین (در استان اردبیل)، از شرق با دریای خزر و از شمال با كشور آذربایجان هم مرز است<ref>نقشه تقسیمات كشوری. تهران: سازمان نقشه‌بردای كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1383.</ref>. كوه‌های تالش كه از جنوب به شمال استان كشیده شده در غرب این شهرستان واقع شده است. شهرستان آستارا یكی از پرباران‌ترین نقاط ایران و تقریباً پوشیده از جنگل است.


'''شهر آستارا،''' با ً30 َ52 ْ48 طول شرقي و ً00 َ26 ْ38 عرض شمالي و ارتفاع 22 متر پايين‌تر از سطح دريا،<sup>3</sup> در فاصلة 511 كيلومتري از تهران و 187 كيلومتري از مركز استان (رشت) واقع است.<sup>4</sup> رود آستارا مرز اين شهر با شهري همنام واقع در آن سوي مرز، در سرزمين اَران (=كشور جمهوري آذربايجان) است كه از كوه‌هاي تالش سرچشمه گرفته و به درياي خزر مي‌ريزد.<sup>5</sup> آستارا با نام‌هاي «استاره» و «دهنه‌كنار»<sup>6</sup>، پيش‌تر بخشي بود از توابع شهرستان اردبيل (در استان آذربايجان شرقي سابق و استان اردبيل كنوني). دو سال پس از تبديل آن به شهر، در 1339ش به استان گيلان ملحق شد.<sup>7</sup> جمعيت شهر آستارا در 1375ش، به 30666 تن<sup>8</sup> مي‌رسيد كه در 1384ش، تعداد 37146 تن برآورد شده است.<sup>9</sup> مؤلف ''حدودالعالم'' در 372ق/ 982م از آن به نام «استراب» ياد كرده است.<sup>10</sup> وجود آثاري تاريخي نظير بقعة شيخ تاج‌الدين محمود، قلعه شيندان و نيز بقعة سيد ابراهيم و سيد قاسم، پسران امام موسي كاظم(ع) در دهكدة كان‌رود، همگي حاكي از معمور بودن آستارا در گذشته‌هاي دور است. آستارا داراي دامداري و كشاورزي مناسب بوده و نيز موقعيت مرزي و بندري آن، امكاني براي كسب درآمدهاي گردشگري و داد و ستد كالا فراهم كرده است.
شهر آستارا، با ً30 َ52 ْ48 طول شرقی و ً00 َ26 ْ38 عرض شمالی و ارتفاع 22 متر پایین‌تر از سطح دریا<ref>جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 22.</ref>، در فاصله 511 كیلومتری از تهران و 187 كیلومتری از مركز استان (رشت) واقع است<ref>سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص133 و 134.</ref>. رود آستارا مرز این شهر با شهری همنام واقع در آن سوی مرز، در سرزمین اَران (=كشور جمهوری آذربایجان) است كه از كوه‌های تالش سرچشمه گرفته و به دریای خزر می‌ریزد<ref>جعفری، سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص220و 278.</ref>. آستارا با نام‌های «استاره» و «دهنه‌كنار»<ref>چكنگی، علیرضا. فرهنگنامه تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مكان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 162.</ref>، پیش‌تر بخشی بود از توابع شهرستان اردبیل (در استان آذربایجان شرقی سابق و استان اردبیل كنونی). دو سال پس از تبدیل آن به شهر، در 1339ش به استان گیلان ملحق شد<ref>بیات، عزیزالله. كلیات جغرافیای طبیعی و تاریخی ایران. چ 1، تهران: امیركبیر، 1367، ص 326.</ref>. جمعیت شهر آستارا در 1375ش، به 30666 تن<ref>نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 174.</ref> می‌رسید كه در 1384ش، تعداد 37146 تن برآورد شده است<ref>مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1380، ص 203.</ref>. مؤلف حدودالعالم در 372ق/ 982م از آن به نام «استراب» یاد كرده است<ref>حدودالعالم من المشرق الی المغرب. به كوشش منوچهر ستوده. تهران: دانشگاه تهران، 1340، ص 149.</ref>. وجود آثاری تاریخی نظیر بقعه شیخ تاج‌الدین محمود، قلعه شیندان و نیز بقعه سید ابراهیم و سید قاسم، پسران امام موسی كاظم(ع) در دهكده كان‌رود، همگی حاكی از معمور بودن آستارا در گذشته‌های دور است. آستارا دارای دامداری و كشاورزی مناسب بوده و نیز موقعیت مرزی و بندری آن، امكانی برای كسب درآمدهای گردشگری و داد و ستد كالا فراهم كرده است.


نویسنده: غلامحسین تکمیل‌همایون


'''مآخذ:'''
== کتابشناسی ==
 
# دفتر تقسيمات كشوري'''''. نشرية عناصر و واحدهاي تقسيمات كشوري'''''. تهران: دفتر تقسيمات كشوري (وزارت كشور)، 1383.
# '''''نقشة تقسيمات كشوري'''''. تهران: سازمان نقشه‌برداي كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1383.
# جعفري، عباس. '''''گيتاشناسي ايران'''''. ج 3، ''دايرة‌المعارف جغرافيايي ايران''، چ 1، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 22.
# سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي كشور (وزارت راه و ترابري). '''''اطلس جاده‌هاي ايران''''' (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص133 و 134.
# جعفري. ص 220، 278.
# چكنگي، عليرضا. '''''فرهنگنامة تطبيقي نام‌هاي قديم و جديد مكان‌هاي جغرافيايي ايران و نواحي مجاور'''''. چ 1، مشهد: بنياد پژوهش‌هاي اسلامي، 1378، ص 162.
# بيات، عزيزالله. '''''كليات جغرافياي طبيعي و تاريخي ايران'''''. چ 1، تهران: اميركبير، 1367، ص 326.
# نورالهي، طه. '''''توزيع و طبقه‌بندي جمعيت شهرهاي ايران در سرشماري‌هاي 75-1335'''''. تهران: مركز آمار ايران (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 174.
# مركز آمار ايران. '''''بازسازي و برآورد جمعيت شهرستان‌هاي كشور'''''. تهران: مركز آمار ايران (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1380، ص 203.
# '''''حدودالعالم من المشرق الي المغرب'''''. به كوشش منوچهر ستوده. تهران: دانشگاه تهران، 1340، ص 149.
 
غلامحسینن تکمیل‌همایون

نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۱

گردنه حیران، آستارا، برگرفته از الی گشت، قابل بازیابی ازhttps://www.eligasht.com/Blog/travelguide/%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D9%81%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%A7

آستارا، نام شهری و رودی در دورترین نقطه ساحل غربی دریای خزر در، شمالی‌ترین بخش در استان گیلان. شهرستان آستارا، برابر آخرین تغییرات تقسیمات كشوری، در 1383ش، دارای 2 شهر، 2 بخش و 4 دهستان[۱] است. این شهرستان از جنوب با شهرستان هشتپر (در استان گیلان)، از غرب با شهرستان نمین (در استان اردبیل)، از شرق با دریای خزر و از شمال با كشور آذربایجان هم مرز است[۲]. كوه‌های تالش كه از جنوب به شمال استان كشیده شده در غرب این شهرستان واقع شده است. شهرستان آستارا یكی از پرباران‌ترین نقاط ایران و تقریباً پوشیده از جنگل است.

شهر آستارا، با ً30 َ52 ْ48 طول شرقی و ً00 َ26 ْ38 عرض شمالی و ارتفاع 22 متر پایین‌تر از سطح دریا[۳]، در فاصله 511 كیلومتری از تهران و 187 كیلومتری از مركز استان (رشت) واقع است[۴]. رود آستارا مرز این شهر با شهری همنام واقع در آن سوی مرز، در سرزمین اَران (=كشور جمهوری آذربایجان) است كه از كوه‌های تالش سرچشمه گرفته و به دریای خزر می‌ریزد[۵]. آستارا با نام‌های «استاره» و «دهنه‌كنار»[۶]، پیش‌تر بخشی بود از توابع شهرستان اردبیل (در استان آذربایجان شرقی سابق و استان اردبیل كنونی). دو سال پس از تبدیل آن به شهر، در 1339ش به استان گیلان ملحق شد[۷]. جمعیت شهر آستارا در 1375ش، به 30666 تن[۸] می‌رسید كه در 1384ش، تعداد 37146 تن برآورد شده است[۹]. مؤلف حدودالعالم در 372ق/ 982م از آن به نام «استراب» یاد كرده است[۱۰]. وجود آثاری تاریخی نظیر بقعه شیخ تاج‌الدین محمود، قلعه شیندان و نیز بقعه سید ابراهیم و سید قاسم، پسران امام موسی كاظم(ع) در دهكده كان‌رود، همگی حاكی از معمور بودن آستارا در گذشته‌های دور است. آستارا دارای دامداری و كشاورزی مناسب بوده و نیز موقعیت مرزی و بندری آن، امكانی برای كسب درآمدهای گردشگری و داد و ستد كالا فراهم كرده است.

نویسنده: غلامحسین تکمیل‌همایون

کتابشناسی

  1. ↑ دفتر تقسیمات كشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.
  2. ↑ نقشه تقسیمات كشوری. تهران: سازمان نقشه‌بردای كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1383.
  3. ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 22.
  4. ↑ سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص133 و 134.
  5. ↑ جعفری، سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص220و 278.
  6. ↑ چكنگی، علیرضا. فرهنگنامه تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مكان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 162.
  7. ↑ بیات، عزیزالله. كلیات جغرافیای طبیعی و تاریخی ایران. چ 1، تهران: امیركبیر، 1367، ص 326.
  8. ↑ نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 174.
  9. ↑ مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1380، ص 203.
  10. ↑ حدودالعالم من المشرق الی المغرب. به كوشش منوچهر ستوده. تهران: دانشگاه تهران، 1340، ص 149.
برگرفته از «https://iranology-e.ir/index.php?title=آستارا&oldid=1707»