تلویزیون: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''تلويزيون،''' ريشة آن واژة فرانسوي tēlēvision است و از كلمة يوناني tēle به معناي دور و كلمة لاتين "visio" به معناي بينايي گرفته شده است؛ بنابراين، تلويزيون به معناي «ديدن از راه دور» است (1:ج1، ص582). ابزاري ارتباطي كه جنبة خبري، تفريحي، فرهنگي، آموزشي، و...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''تلویزیون،''' ریشه آن واژه فرانسوی tēlēvision است و از کلمه یونانی tēle به معنای دور و کلمه لاتین "visio" به معنای بینایی گرفته شده است؛ بنابراین، تلویزیون به معنای «دیدن از راه دور» است<ref>«تلویزیون». '''''دایرهالمعارف بزرگ زرین'''''. ج1، ص582- 584.</ref>. ابزاری ارتباطی که جنبه خبری، تفریحی، فرهنگی، آموزشی، و تبلیغاتی دارد و امتیاز مهم آن ارائه مستقیم ''' '''صحنه حوادث و وقایع است<ref>معتمدنژاد، کاظم. '''''وسایل ارتباط جمعی'''''. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، 1371،ص233-237.</ref>. | ||
پیشینه تلویزیون در ایران به 1337 باز میگردد که ماده واحدی با چهار تبصره به تصویب مجلس شورای ملی رسید و طی آن به دولت اجازه داده شد یک دستگاه فرستنده تلویزیون و کلیه لوازم آن را برای نصب و استفاده در تهران وارد کند و تا پنج سال از پرداخت کلیه حقوق و عوارض گمرکی معاف باشد<ref>سازگار، ژیلا. '''''کارنامهای از رادیو و تلویزیون ملی ایران تا پایان 2535'''''. تهران: [بینا]، 1356.</ref>. بدین ترتیب تلویزیون ایران با سرمایه بخش خصوصی (حبیبالله ثابت) در 11 مهر 1337 رسماً کار خود را با پخش برنامههای روزانه از ساعت 6 الی 10 شب آغاز کرد. پس از پنج سال، تلویزیون ایران به صورت شرکت سهامی درآمد، و در 1340 مرکز آبادان و فرستنده تقویتی اهواز نیز راهاندازی شد. در اردیبهشت 1343 با همکاری یک گروه فرانسوی طرح تأسیس مرکز فرستنده بزرگ تهران، تلویزیون آبادان، فرستنده اهواز، مرکز تلویزیون رشت و رله دزفول به دولت ارائه و مورد تصویب قرار گرفت. در آبان 1345 تلویزیون کار آزمایشی خود را با پخش مراسمی از ورزشگاه امجدیه آغاز و در 9 اسفند همان سال تلویزیون ملی ایران به طور رسمی گشایش یافت. به موجب لایحه دولت مبنی بر تشکیل سازمان تلویزیون ملی ایران، این سازمان وابسته به وزارت اطلاعات و طبق اصول بازرگانی اداره میشد. در 1347، این سازمان، نخستین مراکز شهرستانی خود را در ارومیه و بندر عباس و در سالهای بعد در فارس، گیلان، مازندران، کرمانشاه، آبادان، اهواز، و تبریز افتتاح کرد. در آبان 1348، تلویزیون ملی ایران به شبکه تلویزیونی جهانی راه یافت و در همان زمان زیربنای شبکه مخابراتی ماکروویو در ایران رو به تکامل گذاشت. پس از بررسیهای به عمل آمده مشخص شد که برای رسیدن به هدفهای دو سازمان ـ رادیو<sup>*</sup> از یک سو و تلویزیون از سوی دیگر ـ و بهرهگیری بیشتر از منابع مادی و نیروی انسانی، پیوستن این دوسازمان به یکدیگر ضروری است؛ لذا قانون تشکیل سازمان رادیو ـ تلویزیون ملی ایران در تیر 1350 به تصویب رسید. این سازمان به شیوه غیرمتمرکز و به صورت واحدهای مستقل و در عین حال به هم پیوسته اداره میشد. (4: 457- 459). | |||
'' | ''سیمای جمهوری اسلامی ایران.'' تولید و پخش برنامههای تلویزیونی در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی رشد چشمگیری داشته است. در 1357 دو شبکه تلویزیونی اول و دوم در تهران فعالیت داشتند و پانزده مرکز تلویزیونی نیز در شهرستانها فعال بودند. اکنون چهار شبکه سراسری در کنار یک شبکه استانی (شبکه تهران) مشغول تولید و پخش برنامهاند و در همه مراکز استانها و چند شهرستان مراکز تلویزیونی فعالیت دارند. سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای شبکههای زیر است: | ||
1. | 1. شبکه اول سیما، با رویکرد عمومی و پاسخگویی به نیاز عموم مردم؛ 2. شبکه دوم سیما، با رویکرد علمی ، فرهنگی؛ 3. شبکه سوم سیما، ویژه قشر جوان جامعه با تأکید بر ورزش؛ 4. شبکه چهارم سیما، ویژه فرهیختگان جامعه؛ 5. شبکه تهران، ویژه شهروندان و مسائل ویژه استان تهران؛ 6. شبکه جام جم، ویژه ایرانیان و فارسی زبانان خارج از کشور؛ 7. شبکه پیام، ویژه اطلاعرسانی (4: 464- 465)؛ 8. شبکه سحر، با هدف اطلاعاتی و آموزشی برای مسلمانان خارج از کشور و به زبانهای عربی ـ کردی ـ آذری ـ انگلیسی و بوسنیایی پخش میشود<ref>نامجو، عباس. گردآورنده'''''. سیمای فرهنگی ایران'''''. ویراستاری علی بهرامیان و مجتبی قاسملو، تهران: عیلام، 1378،ص472.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== مآخذ == | |||
کوهیار دوالو | کوهیار دوالو | ||
نسخهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۳۲
تلویزیون، ریشه آن واژه فرانسوی tēlēvision است و از کلمه یونانی tēle به معنای دور و کلمه لاتین "visio" به معنای بینایی گرفته شده است؛ بنابراین، تلویزیون به معنای «دیدن از راه دور» است[۱]. ابزاری ارتباطی که جنبه خبری، تفریحی، فرهنگی، آموزشی، و تبلیغاتی دارد و امتیاز مهم آن ارائه مستقیم صحنه حوادث و وقایع است[۲].
پیشینه تلویزیون در ایران به 1337 باز میگردد که ماده واحدی با چهار تبصره به تصویب مجلس شورای ملی رسید و طی آن به دولت اجازه داده شد یک دستگاه فرستنده تلویزیون و کلیه لوازم آن را برای نصب و استفاده در تهران وارد کند و تا پنج سال از پرداخت کلیه حقوق و عوارض گمرکی معاف باشد[۳]. بدین ترتیب تلویزیون ایران با سرمایه بخش خصوصی (حبیبالله ثابت) در 11 مهر 1337 رسماً کار خود را با پخش برنامههای روزانه از ساعت 6 الی 10 شب آغاز کرد. پس از پنج سال، تلویزیون ایران به صورت شرکت سهامی درآمد، و در 1340 مرکز آبادان و فرستنده تقویتی اهواز نیز راهاندازی شد. در اردیبهشت 1343 با همکاری یک گروه فرانسوی طرح تأسیس مرکز فرستنده بزرگ تهران، تلویزیون آبادان، فرستنده اهواز، مرکز تلویزیون رشت و رله دزفول به دولت ارائه و مورد تصویب قرار گرفت. در آبان 1345 تلویزیون کار آزمایشی خود را با پخش مراسمی از ورزشگاه امجدیه آغاز و در 9 اسفند همان سال تلویزیون ملی ایران به طور رسمی گشایش یافت. به موجب لایحه دولت مبنی بر تشکیل سازمان تلویزیون ملی ایران، این سازمان وابسته به وزارت اطلاعات و طبق اصول بازرگانی اداره میشد. در 1347، این سازمان، نخستین مراکز شهرستانی خود را در ارومیه و بندر عباس و در سالهای بعد در فارس، گیلان، مازندران، کرمانشاه، آبادان، اهواز، و تبریز افتتاح کرد. در آبان 1348، تلویزیون ملی ایران به شبکه تلویزیونی جهانی راه یافت و در همان زمان زیربنای شبکه مخابراتی ماکروویو در ایران رو به تکامل گذاشت. پس از بررسیهای به عمل آمده مشخص شد که برای رسیدن به هدفهای دو سازمان ـ رادیو* از یک سو و تلویزیون از سوی دیگر ـ و بهرهگیری بیشتر از منابع مادی و نیروی انسانی، پیوستن این دوسازمان به یکدیگر ضروری است؛ لذا قانون تشکیل سازمان رادیو ـ تلویزیون ملی ایران در تیر 1350 به تصویب رسید. این سازمان به شیوه غیرمتمرکز و به صورت واحدهای مستقل و در عین حال به هم پیوسته اداره میشد. (4: 457- 459).
سیمای جمهوری اسلامی ایران. تولید و پخش برنامههای تلویزیونی در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی رشد چشمگیری داشته است. در 1357 دو شبکه تلویزیونی اول و دوم در تهران فعالیت داشتند و پانزده مرکز تلویزیونی نیز در شهرستانها فعال بودند. اکنون چهار شبکه سراسری در کنار یک شبکه استانی (شبکه تهران) مشغول تولید و پخش برنامهاند و در همه مراکز استانها و چند شهرستان مراکز تلویزیونی فعالیت دارند. سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای شبکههای زیر است:
1. شبکه اول سیما، با رویکرد عمومی و پاسخگویی به نیاز عموم مردم؛ 2. شبکه دوم سیما، با رویکرد علمی ، فرهنگی؛ 3. شبکه سوم سیما، ویژه قشر جوان جامعه با تأکید بر ورزش؛ 4. شبکه چهارم سیما، ویژه فرهیختگان جامعه؛ 5. شبکه تهران، ویژه شهروندان و مسائل ویژه استان تهران؛ 6. شبکه جام جم، ویژه ایرانیان و فارسی زبانان خارج از کشور؛ 7. شبکه پیام، ویژه اطلاعرسانی (4: 464- 465)؛ 8. شبکه سحر، با هدف اطلاعاتی و آموزشی برای مسلمانان خارج از کشور و به زبانهای عربی ـ کردی ـ آذری ـ انگلیسی و بوسنیایی پخش میشود[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
کوهیار دوالو
- ↑ «تلویزیون». دایرهالمعارف بزرگ زرین. ج1، ص582- 584.
- ↑ معتمدنژاد، کاظم. وسایل ارتباط جمعی. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، 1371،ص233-237.
- ↑ سازگار، ژیلا. کارنامهای از رادیو و تلویزیون ملی ایران تا پایان 2535. تهران: [بینا]، 1356.
- ↑ نامجو، عباس. گردآورنده. سیمای فرهنگی ایران. ویراستاری علی بهرامیان و مجتبی قاسملو، تهران: عیلام، 1378،ص472.