پیام نو: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''پیام | '''[[پیام نو]]،''' مجله ادبی، هنری، علمی پیام نو ارگان رسمی انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی در 1323ش شروع به انتشار کرد. مجله مذکور ناشر افکار انجمن و نخستین صاحب امتیاز آن سعید نفیسی [1274- 1345ش] بود [افشار، ص175]. پس از چند سال که نفیسی این مجله را اداره کرد، بزرگ علوی اداره آن را بر عهده گرفت. | ||
مجله پیام نو در تقویت روابط فرهنگی دو کشور ایران و شوروی نقش اساسی ایفا کرد. در این مجله مقالات متعددی در زمینه پژوهشهای تاریخی و ادبی و علمی و اجتماعی به چاپ رسیده و آثار برخی از نویسندگان و شاعران شوروی ترجمه و در شمارههای مختلف نشریه مذکور به طبع رسیده است. | |||
اعضای هیأت تحریریه در سال نخست افراد زیر بودند خانم فاطمه سیاح، سعید نفیسی، صادق هدایت، | اعضای هیأت تحریریه در سال نخست افراد زیر بودند خانم فاطمه سیاح، سعید نفیسی، صادق هدایت، دکتر ذبیحالله صفا، [[عبدالحسین نوشین]] و عیسی بهنام اما دبیر هیأت تحریریه سعید نفیسی بود. هیأت تحریریه در شماره نخست (مرداد 1323ش) مرام مجله را چنین توصیف کرده است: «مجله پیام نو ناشر افکار و مرام انجمن روابط فرهنگی ایران با اتحاد جماهیر شوروی است. ملل نیز مانند اشخاص ناگزیر از رفت و آمد و نشست و برخاست و آمیزش با یکدیگرند... . آمیزشهایی که در میان اقوام و ملل است تا بر پایه معنوی و هم اندیشگی استوار نباشد هر روز بیم آن میرود که چون امید نفع برخاست دوستی نیز زایل شود. ... در میان ایران و شوروی صدها وجه اشتراک معنوی هست که یک یا دو از آنها بسنده است که ملل دیگر را از نزدیک به یکدیگر مربوط کند... [پیام نو، سال 1 شماره1 سرمقاله]. | ||
از | از دوره اول پیام نو جمعاً 12 شماره منتشر گردید. نخستین شماره دوره دوم پیام نو از آذر 1324ش شروع به انتشار کرد. از این پس در سرمقالههای نخست هر سال بزرگ علوی که به عنوان سردبیر بود در مقاله مشی مجله را توصیف میکرد. از پیام نو مجموعاً هفت دوره منتشر شده است. از دوره هفتم فقط شش شماره منتشر گردید نخستین شماره در خرداد 1333ش و آخرین شماره در اسفند 1333ش منتشر گردیده است. از آن پس مجله پس از انتشار جمعاً 78 شماره در هفت دوره به کلی تعطیل شد. در این ادوار نویسندگان برجستهای با پیام نو همکاری داشته و آثار خود را در آن درج نمودهاند. خدمت فرهنگی این مجله پس از تعطیلی و پس از گذشت چند سال وقفه توسط نشریه پیام نوین<sup>*</sup> دنبال گردید. [پیام نوین س10 ش2، ص6-7]<ref>افشار، ایرج. '''''نادره كاران.''''' تهران: نشر قطره، 1383، ص175 </ref><ref>'''''مجله پیام نوین.''''' سال 10 ش2 [بهمن و اسفند 1351، ص1 – 7: س10 ش7، ص 75 به بعد </ref> | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
'''مآخذ | == '''مآخذ''' == | ||
سید علی آل داود | سید علی آل داود | ||
نسخهٔ ۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۳
پیام نو، مجله ادبی، هنری، علمی پیام نو ارگان رسمی انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی در 1323ش شروع به انتشار کرد. مجله مذکور ناشر افکار انجمن و نخستین صاحب امتیاز آن سعید نفیسی [1274- 1345ش] بود [افشار، ص175]. پس از چند سال که نفیسی این مجله را اداره کرد، بزرگ علوی اداره آن را بر عهده گرفت.
مجله پیام نو در تقویت روابط فرهنگی دو کشور ایران و شوروی نقش اساسی ایفا کرد. در این مجله مقالات متعددی در زمینه پژوهشهای تاریخی و ادبی و علمی و اجتماعی به چاپ رسیده و آثار برخی از نویسندگان و شاعران شوروی ترجمه و در شمارههای مختلف نشریه مذکور به طبع رسیده است.
اعضای هیأت تحریریه در سال نخست افراد زیر بودند خانم فاطمه سیاح، سعید نفیسی، صادق هدایت، دکتر ذبیحالله صفا، عبدالحسین نوشین و عیسی بهنام اما دبیر هیأت تحریریه سعید نفیسی بود. هیأت تحریریه در شماره نخست (مرداد 1323ش) مرام مجله را چنین توصیف کرده است: «مجله پیام نو ناشر افکار و مرام انجمن روابط فرهنگی ایران با اتحاد جماهیر شوروی است. ملل نیز مانند اشخاص ناگزیر از رفت و آمد و نشست و برخاست و آمیزش با یکدیگرند... . آمیزشهایی که در میان اقوام و ملل است تا بر پایه معنوی و هم اندیشگی استوار نباشد هر روز بیم آن میرود که چون امید نفع برخاست دوستی نیز زایل شود. ... در میان ایران و شوروی صدها وجه اشتراک معنوی هست که یک یا دو از آنها بسنده است که ملل دیگر را از نزدیک به یکدیگر مربوط کند... [پیام نو، سال 1 شماره1 سرمقاله].
از دوره اول پیام نو جمعاً 12 شماره منتشر گردید. نخستین شماره دوره دوم پیام نو از آذر 1324ش شروع به انتشار کرد. از این پس در سرمقالههای نخست هر سال بزرگ علوی که به عنوان سردبیر بود در مقاله مشی مجله را توصیف میکرد. از پیام نو مجموعاً هفت دوره منتشر شده است. از دوره هفتم فقط شش شماره منتشر گردید نخستین شماره در خرداد 1333ش و آخرین شماره در اسفند 1333ش منتشر گردیده است. از آن پس مجله پس از انتشار جمعاً 78 شماره در هفت دوره به کلی تعطیل شد. در این ادوار نویسندگان برجستهای با پیام نو همکاری داشته و آثار خود را در آن درج نمودهاند. خدمت فرهنگی این مجله پس از تعطیلی و پس از گذشت چند سال وقفه توسط نشریه پیام نوین* دنبال گردید. [پیام نوین س10 ش2، ص6-7][۱][۲]
نیز نگاه کنید به
مآخذ
سید علی آل داود