پیام نوین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''پیام | '''[[پیام نوین]]،''' مجله ادبی، علمی و فرهنگی که پس از تعطیلی نشریه [[پیام نو]] و پس از چند سال به جای آن از 1337 به مدیریت دکتر محسن هشترودی انتشار مییافت و سرپرستی آن به عهده ضیاءالله فروشانی بود. [سلطانی، ص 33]. صاحب امتیاز مجله در این دوره دکتر مهدی بیانی بود و مدیر آن پس از مدتی روحالله خالقی گردید. | ||
اولین | اولین شماره پیام نوین در مهر 1337ش انتشار یافت. در سرمقاله این شماره به مجله پیام نو و اهمیت آن اشاره شده و از متوقف شدن آن اظهار تأسف کرده است. از دوره اول 12 شماره منتشر شد و در آن اشخاص دانشمندی چون سعید نفیسی، روحالله خالقی، رهی معیری، م. 1. به آذین، حبیب یغمائی، سیاوش کسرائی، فروغ فرخزاد، دکتر مهدی بیانی و افراد دیگر مقالات و سرودههای خود را به چاپ رساندند. دوره دوم پیام نوین از مهر 1338ش آغاز و 12 شماره منتشر شد. در این دوره هم مقالات مهمی به چاپ رسید. از جمله مجموعه نوشتههای استاریکف ایرانشناس روس درباره فردوسی در شمارههای این سال به طبع رسیده است. | ||
مجله پیام نوین چندین سال به طور مرتب منتشر میگردید. موضوعات مندرج در آن به جز مقالات افراد یاد شده حاوی متن سخنرانیهای کسانی بود که در انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی به ایراد سخن میپرداختند و به همین گونه شرح مراسم ادبی و فرهنگی که در انجمن مذکور منعقد میگردیده به طور کامل همراه با متن سخنان دانشمندان شرکت کننده در مجله به طبع رسیده است. پس از درگذشت روحالله خالقی که در حقیقت مدیریت و سردبیری پیام نوین را عهدهدار بود، در شماره نهم دوره هفتم مجله وظایف وی بر عهده محمود اعتمادزاده [به آذین] مترجم نامی گذاشته شد. [پیام نوین، س 10، ش 8، ص 15 و 16]. | |||
مجله پیام نوین در دورههای بعد با فترتهای مختلف یکساله یا بیشتر انتشار یافته است. به ویژه پس از درگذشت دکتر مهدی بیانی صاحب امتیاز این نشریه در 1346، تا چند سال انتشار پیام نوین دچار وقفه گردید. و پس ازآن مجدداً انتشار یافت. [عبد ربانی، ص 20-23]. | |||
انتشار | انتشار مجله پیام نوین تا وقوع انقلاب اسلامی کمابیش و اغلب به طور نامرتب ادامه یافت. آخرین شماره آن در فروردین ـ اردیبهشت 1357ش منتشر شد و از آن پس با نشر 118 شماره و 12 دوره به کلی متوقف ماند<ref>عبدربانی، دکتر م. هـ: '''''سخنی با خوانندگان پیام نوین'''''. مجله پیام نوین، سال 10 ش8 [بهمن ـ اسفند 1352]، ص14 – 23</ref><ref>سلطانی، پوری. '''''راهنمای مجلههای ایران'''''. تهران: مؤسسه تحقیقات و برنامهریزی علمی و آموزشی، 1354، ص33.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== '''مآخذ''' == | |||
سیدعلی آل داود | سیدعلی آل داود | ||
نسخهٔ ۱۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۸
پیام نوین، مجله ادبی، علمی و فرهنگی که پس از تعطیلی نشریه پیام نو و پس از چند سال به جای آن از 1337 به مدیریت دکتر محسن هشترودی انتشار مییافت و سرپرستی آن به عهده ضیاءالله فروشانی بود. [سلطانی، ص 33]. صاحب امتیاز مجله در این دوره دکتر مهدی بیانی بود و مدیر آن پس از مدتی روحالله خالقی گردید.
اولین شماره پیام نوین در مهر 1337ش انتشار یافت. در سرمقاله این شماره به مجله پیام نو و اهمیت آن اشاره شده و از متوقف شدن آن اظهار تأسف کرده است. از دوره اول 12 شماره منتشر شد و در آن اشخاص دانشمندی چون سعید نفیسی، روحالله خالقی، رهی معیری، م. 1. به آذین، حبیب یغمائی، سیاوش کسرائی، فروغ فرخزاد، دکتر مهدی بیانی و افراد دیگر مقالات و سرودههای خود را به چاپ رساندند. دوره دوم پیام نوین از مهر 1338ش آغاز و 12 شماره منتشر شد. در این دوره هم مقالات مهمی به چاپ رسید. از جمله مجموعه نوشتههای استاریکف ایرانشناس روس درباره فردوسی در شمارههای این سال به طبع رسیده است.
مجله پیام نوین چندین سال به طور مرتب منتشر میگردید. موضوعات مندرج در آن به جز مقالات افراد یاد شده حاوی متن سخنرانیهای کسانی بود که در انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی به ایراد سخن میپرداختند و به همین گونه شرح مراسم ادبی و فرهنگی که در انجمن مذکور منعقد میگردیده به طور کامل همراه با متن سخنان دانشمندان شرکت کننده در مجله به طبع رسیده است. پس از درگذشت روحالله خالقی که در حقیقت مدیریت و سردبیری پیام نوین را عهدهدار بود، در شماره نهم دوره هفتم مجله وظایف وی بر عهده محمود اعتمادزاده [به آذین] مترجم نامی گذاشته شد. [پیام نوین، س 10، ش 8، ص 15 و 16].
مجله پیام نوین در دورههای بعد با فترتهای مختلف یکساله یا بیشتر انتشار یافته است. به ویژه پس از درگذشت دکتر مهدی بیانی صاحب امتیاز این نشریه در 1346، تا چند سال انتشار پیام نوین دچار وقفه گردید. و پس ازآن مجدداً انتشار یافت. [عبد ربانی، ص 20-23].
انتشار مجله پیام نوین تا وقوع انقلاب اسلامی کمابیش و اغلب به طور نامرتب ادامه یافت. آخرین شماره آن در فروردین ـ اردیبهشت 1357ش منتشر شد و از آن پس با نشر 118 شماره و 12 دوره به کلی متوقف ماند[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
سیدعلی آل داود